II SA/Łd 189/09

Dnia 19 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] roku, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] roku, Nr [...]. K.O. B. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W treści pisma z dnia 28 kwietnia 2009 roku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] roku, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. W motywach wniosku wyjaśnił, że na podstawie tej decyzji, organ administracji architektoniczno – budowlanej wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Nadto, jak wskazał skarżący, inwestor rozpoczął prace budowlane przy budowie wiaty. Prace budowlane są prowadzone w szybkim tempie, zatem za kilka miesięcy postępowanie sądowe będzie bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Artykuł 61 § 3 rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów (tylko aktów), wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Użyty w treści art. 61 § 3 zwrot: "w granicach tej samej sprawy" oznacza, że treścią tego przepisu objęte będą zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II). Przenosząc te uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma możliwość wstrzymać wykonanie aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. W stanie faktycznym sprawy skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez organ I instancji. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania. Obie decyzje, zarówno decyzja o warunkach zabudowy, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący, jak i decyzja o odmowie uchylenia tej decyzji, po wznowieniu postępowania, mieszczą się "w granicach tej samej sprawy". W świetle powyższych uwag, decyzja o warunkach zabudowy została wydana w granicach tej samej sprawy, co decyzja o odmowie uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, w wyniku wznowienia postępowania. Odnosząc się merytorycznie do treści wniosku należy wskazać, że konstrukcja przepisu art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do ich wykazywania przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został uzasadniony faktem, iż na podstawie tej decyzji została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, a inwestor rozpoczął już prace budowlane. Przepis art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi o możliwości wstrzymania wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący takich okoliczności nie wykazał. Nadto, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str.120–126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str.293–303). Analizując treść decyzji – w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw, zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. W związku z tym nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tej podstawie należy stwierdzić, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie kwalifikuje się pod przedmiotową ochronę tymczasową polegającą na wstrzymaniu wykonania. Podobne stanowisko niejednokrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. postanowienia NSA z dnia 30 października 2001 roku, II SA/Gd 2004/01, Lex Nr 76096; z dnia 15 października 2001 roku, II SA/Gd 2174/01, Lex Nr 76097; z dnia 23 maja 2001 roku, II SA/Gd 1023/01, Lex Nr 76084; z dnia 26 lutego 2001 roku, II SA/Gd 3160/00, Lex Nr 46481; z dnia 25 kwietnia 1996 roku, II SA/Gd 179/96, Lex Nr 44221). Cytowane orzeczenia, mimo że wprost odnoszą się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zachowują swoją aktualność również w odniesieniu do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Oba rodzaje decyzji mają na celu przygotowanie realizacji danej inwestycji, jest to etap wstępny przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Mimo zmiany, z dniem 1 stycznia 2004 roku, podstawy i samej konstrukcji wstrzymania wykonania, przytoczone powyższej orzeczenia w podanym zakresie, zachowały swoją aktualność. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. K.O.