II SA/Łd 191/20

Dnia 7 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego - oddala skargę. ał Pismem z dnia 22 listopada 2017 r. W.P. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z prośbą o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie "zgodności projektu planu rozbudowy budynku położonego w Ł. przy ul. A 12". Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. ww. organ stopnia powiatowego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr 6899, położonej w Ł. przy ul. A 12 oraz powiadomił strony postępowania o wyznaczeniu terminu oględzin ww. obiektu. Następnie w dniu 5 grudnia 2017r. organ ten przeprowadził oględziny na spornej nieruchomości, w trakcie których ustalono, iż "prowadzone są roboty budowlane związane z rozbudową budynku, na dzień kontroli murowane są ściany drugiej kondygnacji. Stwierdzono, że budowa nie jest zabezpieczona przed upadkiem materiałów budowlanych lub narzędzi na działkę sąsiednią, brak jest balustrad ochronnych przy otworach poziomych, brak prawidłowej komunikacji pionowej na poszczególne kondygnacje. Dokonano wpisu w dzienniku budowy o wstrzymaniu robót do czasu wykonania zabezpieczeń". W dniu 8 grudnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ponownie przeprowadził oględziny na ww. nieruchomości, w trakcie których ustalono, że "do dnia kontroli wykonano fundamenty, ściany przyziemia I piętra, strop nad przyziemiem i piętrem, słupy i rdzenie żelbetowe przyziemia, piętra i poddasza, ściany zewnętrzne o wysokości poddasza 9 warstw pustaka max., dylatację ze styropianu gr. 2cm pomiędzy budynkiem sąsiednim i wznoszonym. Budynek ma wymiary szerokość 4,75m, długość 13,67m, wysokość przyziemia 2,30m, I pietra 2,58m, poddasze 9 warstw pustaka max (ok. 2,20m). Wykonano z cegły pełnej komin z przewodami wentylacyjnymi do wysokości stropu nad I piętrem. Wykonano wylewane nadproża nad otworami okiennymi i drzwiowymi. Szerokość budynku zmierzono do ściany budynku na działce nr 6899, a budynkiem na działce sąsiedniej nr 6897. Stwierdzono, że wykonano zabezpieczenia, o których mówiono w protokole kontroli z dnia 5 grudnia 2017 r.". Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018r. organ stopnia powiatowego zawiesił przedmiotowe postępowanie, do czasu zakończenia przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015r. o pozwoleniu na rozbudowę ww. budynku mieszkalnego i wydania ostatecznej decyzji w sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia A.M., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku jednorodzinnego położonego w Ł. przy ul. A 12. Rozstrzygnięcie Wojewody [...] zostało decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] uchylone w całości, a ponadto decyzją tą odmówiono stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. podjął z urzędu postępowanie administracyjne zawieszone własnym postanowieniem Nr [...]. W dniu 21 sierpnia 2018 r. organ ten przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których ustalono, iż "dokonano pomiarów wysokości budynku, tj. wysokość do kalenicy wynosi 8,74m wysokość do wierzchu ścianki kolankowej wynosi 7,77m. Ustalono, że otwór bramy garażowej jest w odległości 0,50m od granicy, otwory okienne w ścianie frontowej są w odległości 1,10m od granicy. Budynek przy granicy działki, ściana nie jest wyprowadzona poza obrys oraz ponad dach. Na dzień kontroli stan surowy częściowo zamknięty". Ponownie w dniu 26 października 2018 r. organ stopnia powiatowego przeprowadził oględziny na spornej nieruchomości, w trakcie których ustalił, że "na działce nr (...) 6899 położonej w Ł. przy ul. A 12 znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w rozbudowie. Do dnia kontroli wykonano stan surowy zamknięty. Część, o którą został rozbudowany budynek, usytuowana jest w odległości 4,39m od granicy z działką nr (...) 6898 i w odległości 7,34m od granicy drogi. Część rozbudowana ma wymiary: długość 13,67m, szerokość 4,75m i wysokość do kalenicy 8,74m. Na działce nr (...) 6899, poza budynkiem mieszkalnym w rozbudowie jest budynek gospodarczy o wymiarach długość 5,10m, szerokość 29,30m i wysokość 2,18m do okapu". Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na postawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr 6899, położonej w Ł. przy ul. A 12. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że rozbudowana część budynku mieszkalnego posiada wymiary długość 13,67m (bez ocieplenia), szerokość 4,75m (bez ocieplenia) i wysokość 8,74m. Natomiast z projektu budowlanego zatwierdzonego prawomocną decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wynika, że ww. rozbudowa winna posiadać wymiary: długość 13,74m (bez ocieplenia), szerokość 4,48m (bez ocieplenia) i wysokość 8,80m. Dokonując stosownych obliczeń organ stopnia powiatowego stwierdził, że długość rozbudowy jest mniejsza od projektowanej o 0,07%, jej wysokość jest również mniejsza od projektowanej o 0,06%, natomiast szerokość jest większa od projektowanej o około 6%. Jednocześnie organ stwierdził, że sporna rozbudowa znajduje się pomiędzy dwoma budynkami mieszkalnymi, tj. pomiędzy budynkiem inwestora na działce nr 6899 i budynkiem sąsiednim zlokalizowanym na działce nr 6897, a zatem nie ma fizycznej możliwości zwiększenia jej szerokości w trakcie budowy. Ponadto projektant tj. M. S. wyjaśnił, że popełnił błąd w trakcie projektowania ww. budynku niewłaściwie odczytując pomiar, źle przykładając urządzenie pomiarowe lub błędnie sumując pomiary cząstkowe. W decyzji wyjaśniono również kwestię dylatacji między rozbudowaną częścią budynku a budynkiem sąsiednim oraz wskazano że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził aby decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015r. była obarczona jakąkolwiek wadą, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Organ nie stwierdził tym samym dokonania przez inwestora naruszeń w stosunku do pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, które obligowałyby organ do interwencji na podstawie ustawy Prawo budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie założył W.P., nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem i podnosząc, że organ I instancji naruszył prawo materialne i przepisy postępowania. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie odwołania W.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...]. W wyniku rozpatrzenia zażalenia W. P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. uchylił w całości ww. postanowienie organu stopnia wojewódzkiego. W piśmie z dnia 16 czerwca 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania z dnia 17 stycznia 2019r., W. P. wskazał, że projekt budowlany budynku mieszkalnego zawiera błąd, gdyż powierzchnia zabudowy już istniejącej części wynosi 81m, a nie jak wskazano w projekcie 60m. Wobec powyższego wniósł o analizę powierzchni zabudowy, jak również wymiarów rozbudowanej części budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 14 marca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1901/18 oddalił skargę W. P. od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. uchylającej w całości decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018r. i odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015r. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2019r. zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, polegającego na przeprowadzeniu oględzin na nieruchomości nr 6899, celem: 1. dokonania pomiarów rozbudowanej części budynku mieszkalnego zlokalizowanego na ww. nieruchomości, tj. długości, szerokości i wysokości odległości od granic nieruchomości sąsiednich, przy czym powzięte ustalenia należy zawrzeć w protokole, do którego załącznik winny stanowić precyzyjny szkic sytuacyjny z opisaną dokumentacją fotograficzną, która winna być sporządzona w taki sposób, aby organ nie miał jakichkolwiek wątpliwości, czy właściwie dokonano ww. pomiarów, 2. pozyskania oświadczenia projektanta, tj. M.S., w którym znajdą się wyjaśnienia dotyczące: - rozbieżności wymiarów spornej rozbudowy (długości, szerokości i wysokości zawartych) wskazanych w projekcie, a rzeczywistymi jej wymiarami, - rozbieżności pomiędzy sumą poszczególnych wymiarów cząstkowych (długości i szerokości rozbudowanej części budynku mieszkalnego), a wymiarem ogólnym wskazanym w projekcie. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 18 listopada 2019 r. ustalono, że na działce o nr 6899 znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w rozbudowie. Przedmiotowa rozbudowa ma wymiary: długość 13.67m, szerokość 4,75m, i wysokość 8,74m. Rozbudowa usytuowana jest pomiędzy budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr 6899, a budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr 6897. Rozbudowa usytuowana jest w odległości 4,20m od granicy z działką nr 6898 i w odległości 12,77 od krawężnika betonowego ul. A. Pomiar wysokości dokonano od strony dachu. Do protokołu dołączono: dokumentację fotograficzną i szkic sytuacyjny, jak również oświadczenie W. P., w którym podnosi że w decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wskazano wartość powierzchni zabudowy rzeczonej rozbudowy wynoszącą 63,50m2, natomiast rzeczywista powierzchnia zabudowy po oględzinach dokonanych w dniu 18 listopada 2019r. wynosi 66,30m2 (wartość łącznie z ociepleniem); oświadczenie projektanta M.S., w którym informuje, że złożył już stosowne wyjaśnienia w dniu 3 stycznia 2018 r. i jednocześnie pragnie powtórzyć, że stosunkowo niewielkie rozbieżności w kwestiach rozbieżności wymiarów, mogły powstać w wyniku niewłaściwego odczytu dokonanego pomiaru lub złego przyłożenia urządzenia pomiarowego, a także błędnie zsumowanych pomiarów cząstkowych, których rzeczywista suma jest nieco inna od wymiaru szerokości podanej w projekcie. Sporna rozbudowa zlokalizowana jest pomiędzy dwoma istniejącymi budynkami mieszkalnymi, zatem wymiar szerokości tej rozbudowy jest stały. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ ten przychylił się do stanowiska organu I instancji, iż brak jest podstaw do prowadzenia przedmiotowego postępowania w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, jednakże z innych przyczyn niż wykazał to organ powiatowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wojewódzki zaznaczył, że projekt budowlany spornej rozbudowy zatwierdzony ostateczną decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. zawiera rozbieżności co do wymiarów tej rozbudowy (długości, szerokości i wysokości) wskazanych na poszczególnych rysunkach ww. projektu, bowiem na rysunku 8 (rzut parteru) wskazano, że szerokość ww. obiektu bez ocieplenia, wynosi 4,60m, natomiast na rysunku 8a (rzut parteru), układ konstrukcji, ta sama szerokość wynosi już 4,80m. Rozbieżności występują również pomiędzy sumą poszczególnych wymiarów cząstkowych (długości i szerokości rozbudowanej części budynku mieszkalnego), a wymiarem ogólnym wskazanym w projekcie. Dla przykładu na rysunku 8 (rzut parteru) wskazano, że szerokość obiektu z ociepleniem (front budynku) wynosi 4,60m, a po zsumowaniu poszczególnych wymiarów okazuje się, że wynosi ona 4,80m. Różnica pojawia się również w kwestii usytuowania obiektu. Z projektu zagospodarowania działki nr 6899 wynika bowiem, że rozbudowana część budynku mieszkalnego jest oddalona od działki nr 6898 o 4m, a rozbudowywany budynek mieszkalny o 6,2m. Co prawda projekt budowlany potwierdza wskazane powyżej odległości pomiędzy tymi obiektami a działką nr 6898, to jednak można zauważyć że suma wymiarów cząstkowych (odległość między sporną rozbudową a działką nr 6898) wynosi 6,6m. Z kolei szkic sytuacyjny stanowiący załącznik do protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 18 listopada 2019 r. obrazuje jeszcze inne odległości obiektów od granicy z działką nr 6898. Mianowicie odległość rzeczonej rozbudowy od ww. działki wynosi 4,20m, a budynku mieszkalnego 6,09 (wymiary cząstkowe to 4,2m + 1,89m). Jednakże wskazane powyżej odległości od granicy z działką sąsiednią o nr 6898 spełniają warunki określone w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, nie naruszają również nieprzekraczalnej linii zabudowy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 24 marca 2005 r. Nr [...] w zakresie wymogów dotyczących przeznaczenia terenu inwestycyjnego (rysunek 2). Powyższe nieścisłości zostały wyjaśnione w piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r. przez projektanta M. S., który oświadczył, że faktem jest, iż projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego obejmuje teren między istniejącymi ścianami szczytowymi budynku inwestora i budynku sąsiada przy ul. A 10. Stosunkowo niewielkie rozbieżności w kwestiach wymiarów, mogły powstać w wyniku niewłaściwego odczytu dokonanego pomiaru lub złego przyłożenia urządzenia pomiarowego, a także błędnie zsumowanych pomiarów cząstkowych, których rzeczywista suma jest nieco inna od wymiaru szerokości podanej w projekcie. M. S. zaznaczył, że sporna rozbudowa zlokalizowana jest pomiędzy dwoma istniejącymi budynkami mieszkalnymi, zatem wymiar szerokości tej rozbudowy jest stały. Wobec powyższego organ po dokonaniu analizy projektu przyjął, że zgodnie z projektem sporny obiekt ma długość 13,75m, szerokość 4,58m (4,60m - bez ocieplenia - 0,02 - przekładka pionowa ze styropianu), a wysokość równa się 8,79m. Z kolei z protokołu z przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2019 r. kontroli przedmiotowej rozbudowy wynika, że w rzeczywistości ma ona wymiary: długość – 13,67m, szerokość 4,75m, i wysokość 8,74m. Organ podkreślił także, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. nie stwierdził aby w kwestii wymiarów spornej rozbudowy budynku mieszkalnego doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane. Dlatego też odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., która jest ostateczna i prawomocna. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ustalił, w oparciu o sporządzone obliczenia, że przekroczona została, wprowadzona przepisem art. 36a ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego, tolerancja, tj. szerokość zwiększono o 0,27m co stanowi 5,8%, długość zmniejszono o 0,08m co stanowi 0,6%, a wysokość również zmniejszono o 0,05m. Jednakże, biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym, bez poszczególnych rozbieżnych wartości liczbowych dotyczących wymiarów, organ zauważył niesporny fakt, że przedmiotowy obiekt - jak wskazał projektant - zlokalizowany jest pomiędzy dwoma budynkami mieszkalnymi, tj. pomiędzy budynkiem inwestora na działce o nr 6899, a budynkiem sąsiednim zlokalizowanym na działce nr 6897 i przylega bezpośrednio do każdego z nich, jak przewidywał to projekt budowlany. Inwestor realizując inwestycję wykonał ją zgodnie z zatwierdzonym projektem, tj. w przestrzeni między ww. budynkami mieszkalnymi, co też zostało potwierdzone w poszczególnych protokołach z oględzin rzeczonej rozbudowy. W sytuacji zrealizowania rozbudowy budynku mieszkalnego zgodnie z rozbieżnymi wymiarami wskazanymi w projekcie, pomiędzy rozbudową a budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym na działce o nr 6897 powstałaby prawie 30cm luka, co z kolei stałoby w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w budownictwie. W ocenie organu opisana sytuacja przede wszystkim wynikła z nieprawidłowości popełnionych na etapie wydawania pozwolenia na budowę, nie zaś na etapie wykonywania robót budowlanych. Wskazane błędy dotyczące wymiarów nie zostały sprostowany ani na etapie opracowywania projektu budowlanego, ani w toku postępowania, przed jego zatwierdzeniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Rozbieżne wartości liczbowe odnoszące się do poszczególnych wymiarów spornej rozbudowanej części budynku mieszkalnego, zawarte w projekcie budowlanym, w żaden sposób nie przesądzają o tym, że została ona zrealizowana niezgodnie z jego założeniami. Przeciwnie, sposób usytuowania rozbudowy świadczy o tym, że zrealizowano ją zgodnie z założeniami zawartymi w tym projekcie, a zatem nie może być mowy o istotnym odstąpieniu od projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje również decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2018 r., w której odniósł się on do kwestii rozwiązań projektowych spornej inwestycji oraz do spełniania przez nią warunków zawartych w przepisach zagospodarowania terenu i przepisów techniczno-budowlanych, nie stwierdzając ich naruszenia. Na tej podstawie organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i brak jest podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Odnosząc się natomiast do treści odwołania W. P. organ stwierdził, że argumenty w nim zawarte nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Co prawda odwołujący się nie uczestniczył w oględzinach spornej inwestycji przeprowadzonych w dniu 21 sierpnia 2018 r., to jednak upoważnione przez niego osoby brały udział w pozostałych czynnościach kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji w tym tych, które miały miejsce bezpośrednio przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Odnosząc się natomiast do skargi z dnia 18 maja 2019 r. wskazano, że organ powiatowy podjął interwencję w przedmiotowej sprawie prowadząc postępowanie odnośnie spornego obiektu oraz ukarał inwestora mandatem karnym, w oparciu o art. 93 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, nakładając na niego grzywnę za wykonywanie robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach oraz w pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W. P. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 K.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy, w tym na skutek zaniechania inicjatywy dowodowej w kierunku przeprowadzenia dowodów ze specjalistycznych ekspertyz technicznych, w sytuacji, w której przeprowadzenie żądanych przez skarżącego ekspertyz zmierzało do ustalenia wpływu zrealizowanych przez inwestora odstępstw, na budynek mieszkalny, z którym przedmiotowa rozbudowa się styka, w szczególności w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku, spełnienia norm związanych z ochroną przeciwpożarową tj. § 13, § 57, § 60 ust. 2, § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2) art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w związku § 235 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez zaniechanie poczynienia wyczerpujących ustaleń w zakresie spełniania przez wykonane prace budowlane w warunkach odstępstw od projektu, norm związanych z ochroną przeciwpożarową, w efekcie czego organ nadzoru umorzył postępowanie w sprawie, podczas gdy wykonywana z odstępstwami rozbudowa nie spełnia norm wynikających z § 235 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odnośnie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co zagraża bezpieczeństwu budynkowi wnioskodawcy; 4) art. 7 i art. 7a § 1 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, przejawiającym się w pominięciu przez organy nadzoru zbadania wpływu wykonanych przez inwestora odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego na interesy właściciela sąsiedniej nieruchomości tj. skarżącego, które to podlegają ochronie podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane; 5) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, co nie dawało organowi podstaw do stwierdzenia, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe. Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. art. 36a ust. 5 oraz art. 36a ust. 5a ustawy Prawo budowlane przez ich nie zastosowanie w sytuacji, gdy z ustaleń organu wynika, iż szerokość wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego przekracza wartość określoną w zatwierdzonym projekcie budowlanym o 6%, co w myśl zapisów ustawy należy uznać jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, które obligowało organy nadzoru do nakazania inwestorowi sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rozbudowa zgodnie z założeniami projektu budowlanego zakłada, iż budowana ściana bezpośrednio przylegająca do budynku skarżącego będzie wysunięta zarówno w części frontowej, jak i tylnej o około 2m względem ściany istniejącego budynku skarżącego. Już z samego projektu budowlanego wynikało, że działka skarżącego będzie częściowo zacieniona, co wskazał sam autor projektu. Co prawda przepisy nie stanowią o zakazie zacieniania działki, lecz o konieczności zapewnienia właściwego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, to przy tego typu inwestycji każde odstępstwo od zatwierdzonego projektu winno było być ocenione przez organy nadzoru pod kątem spełnienia wykonanych prac budowlanych pod kątem ich zgodności z § 13 (przesłaniania obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2, § 204 ust. 5, czy norm związanych z ochroną przeciwpożarową m.in. § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem strony organy nie zbadały kwestii zgodności stwierdzonych odstępstw z przepisami rozporządzenia. W sytuacji, gdy organ nadzoru zauważył tak dużą ilość błędów w dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r, w tym, że projekt budowlany zakładał istnienie 30 cm luki miedzy projektowaną rozbudową, a istniejącym budynkiem mieszkalnym skarżącego, co jest ewidentnie sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym obowiązującym w budownictwie, winien był podjąć działania mające na celu wyprostowanie tych niezgodności wszczynając postępowanie naprawcze, bądź występując do organu architektoniczno-budowlanego z wnioskiem o wszczęcie stosownych postępowań. Strona stwierdziła także, że organ zaniechał kontroli wykonanych przez inwestora odstępstw z perspektywy ich wpływu na zwiększenie oddziaływania przedmiotowej rozbudowy, zwłaszcza na nieruchomość skarżącego, która bezpośrednio graniczy z rozbudowanym budynkiem, jedna zaś ze ścian rozbudowy styka się bezpośrednio z budynkiem mieszkalnym skarżącego. Ściana stykająca się z budynkiem skarżącego nie spełnia tymczasem norm związanych z ochroną przeciwpożarową. Ściana oddzielenia pożarowego narusza wprost normy wyrażone w § 235 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem nie jest wysunięta poza lico ściany o min. 0,3m; nadto dylatacja między budynkami została wypełniona przy użyciu 2 cm styropianu, który jest materiałem łatwopalnym, w związku z czym nie spełnia norm bezpieczeństwa pożarowego i zakazane jest jego stosowanie pomiędzy budynkami bezpośrednio stykającymi się ścianami. Zgodnie z przyjętymi normami ściana termoizolacyjna winna wynosić minimum 12 cm, czego także nie spełnia owa ściana. Dalej podniesiono, że materiał wykorzystany do przykrycia powierzchni dachu jest materiałem łatwopalnym. Odpowiedzią organu na wątpliwości skarżącego było wysłanie w dniu 27 sierpnia 2018 r. pisma do inwestora z zapytaniem, czy na etapie budowy została sporządzona ekspertyza techniczna budynku na sąsiedniej działce nr 6897. Inwestor zignorował to pismo, nie udzielając na nie odpowiedzi, zaś organy nadzoru obu instancji poprzestały na tym wykonywanie czynności w zakresie ustaleń i kontroli stwierdzonych odstępstw z perspektywy spełniania przez nie norm techniczno-budowlanych, czy ochrony interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nie zbadano tym samym, czy wykonane odstępstwa nie naruszają praw właściciela sąsiedniej działki, które podlegają ochronie w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowalne. Organ nie zbadał ponadto w sposób samodzielny wpływu przekroczenia szerokości rozbudowy względem projektu np. z perspektywy spełniania przez daną rozbudowę z odstępstwami, norm naświetlenia dziennego pokoi mieszkalnych budynku sąsiedniego. Organ nie mógł przy tym przyjąć za własne ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który prowadził postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na przedmiotową rozbudowę w zakresie nasłonecznienia czy spełnienie przez rozbudowę norm ochrony przeciwpożarowej, bowiem organ ten oceniał same założenia projektowe, tymczasem prace budowlane objęte kontrolą organów nadzoru okazały się z tym projektem niezgodne. Zarzuty strony podnoszone zarówno na etapie l jak i II instancji nie zostały przez organy zweryfikowane, co należy uznać za nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przepis § 206 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w ww. zakresie rodzi słuszne obawy skarżącego o to, czy aby rozbudowany budynek, którego jedna ze ścian styka się z jego budynkiem mieszkalnym spełnia obecnie wymogi związane z ochroną przeciwpożarową, a także z nasłonecznieniem pomieszczeń w jego budynku. Organ nie miał wystarczających danych by móc prawidłowo stwierdzić, iż odstępstwa nie są istotne, a nadto, że są zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie strony skarżącej charakter stwierdzonych przez organy nadzoru odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego dla rzeczowej rozbudowy (zmiana usytuowania rozbudowy, zmiana jej szerokości, długości i wysokości), w połączeniu z okolicznościami sprawy (budowa jednej ze ścian w styku ze ścianą budynku sąsiedniego) przemawiają za uznaniem tych odstępstw jako istotnych odstępstw od projektu. W takim przypadku organ nadzoru winien przeprowadzić postępowanie naprawcze, wzywając chociażby inwestora do przedstawienia zamiennego projektu budowlanego, który pozwoliłby także organowi ocenić stwierdzone odstępstwa pod kątem ich zgodności z § 13 (przesłaniania obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2, § 204 ust. 5, czy norm związanych z ochroną przeciwpożarową m.in. § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego orzekły o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego. Sporny budynek został zrealizowany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę. Decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, mimo iż prowadzone było postępowanie w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla wyznaczenia zakresu postępowania prowadzonego w aktualnie kontrolowanej sprawie i oddziałuje na ocenę legalności podjętego w niej rozstrzygnięcia. W toku badanego postępowania zadaniem organów administracji było bowiem zbadanie czy dokonana rozbudowa została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym oraz warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do powyższego zagadnienia należy wskazać, iż zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej przywoływanej w uzasadnieniu jako "Pr.bud.", w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ nadzoru budowlanego nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zgodnie z kolei z art. 36a ust. 5 Pr.bud. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji obiektu budowlanego (...); 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany uzgodnień lub pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b. Nadto art. 36a ust. 5a P.bud. przewiduje, że nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę zmiana wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego niebędącego obiektem liniowym, jeżeli odstąpienie łącznie spełnia następujące warunki: 1) nie przekracza 2% wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego określonych w projekcie budowlanym; 2) nie zwiększa obszaru oddziaływania obiektu; 3) nie mieści się w zakresie odstępstw, o których mowa w ust. 5 pkt 3-6, z wyjątkiem odstępstwa od projektowanych warunków ochrony przeciwpożarowej, jeżeli odstępstwo zostało uzgodnione z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; 4) nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Z ustaleń organów poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że obiekt został zrealizowany z odstąpieniem od niektórych wskazań zatwierdzonego projektu budowlanego. W projekcie budowlanym przyjęto, że obiekt ma mieć: długość 13,75m, szerokość 4,58 m (plus 0,02 – przekładka pionowa ze styropianu), wysokość: 8,80m (organ II instancji błędnie wskazał w tym zakresie na 7,79m). W oparciu o protokół oględzin rozbudowy z dnia 18 listopada 2019 r. ustalono, że rozbudowana część ma wymiary: długość 13,67m, szerokość 4,75 m i wysokość 8,74 m. Tym samym tolerancję wprowadzoną przepisem art. 36a ust. 5 P.bud. przekroczono w przypadku szerokości budynku. Jakkolwiek ustalenia organów co do szerokości zaprojektowanej i wykonanej rozbudowy różnią się, to nie budzi wątpliwości, iż dysproporcja między tymi wielkościami przekracza 2%. W tej sytuacji kluczowym zagadnieniem, na które przyszło organom udzielić odpowiedzi jest to, czy ww. odstępstwo od zatwierdzonego projektu jest odstępstwem istotnym w rozumieniu art. 36a ust. 5 Pr.bud. Organy w powyższym zakresie udzieliły odpowiedzi przeczącej i tą konkluzję w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać za odpowiadającą prawu. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd, według którego stwierdzenie przez organ odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego jednego z parametrów określonych w art. 36a ust. 5 Pr.bud. nie musi zostać uznane automatycznie za istotne odstępstwo w rozumieniu tegoż przepisu. Podkreśla się, że to czy w danym wypadku odstępstwo, mimo że dotyczy jednego z parametrów wymienionych w art. 36a ust. 5 Pr.bud., ma charakter istotny, zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Wskazuje się też, że z uwagi na szeroki zakres znaczeniowy przesłanek określonych w art. 36a ust. 5 Pr.bud. oraz związane z tym różne możliwości interpretacyjne, okoliczność czy w danej sytuacji dokonane przez inwestora odstąpienie zostanie uznane za istotne, czy nieistotne, wymaga wnikliwej i wszechstronnej oceny, przy uwzględnieniu charakteru inwestycji oraz wartości wyrażonych normami art. 4 i art. 5 Pr.bud., w tym zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud.). Za takim rozumieniem tego przepisu – pozostawiającym organom pewien margines uznaniowości – przemawia wykładnia celowościowa tego przepisu (vide: wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1375/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przyjmuje się bowiem, że przepis art. 36a ust. 5a Pr.bud. został wprowadzony nowelizacją Pr.bud., której celem była dalsza liberalizacja i uproszczenie procedur budowlanych. Stąd nawet stwierdzone niewielkie zmiany, szczególnie w okolicznościach sprawy z uwagi na charakter budynku, parametrów długości i szerokości nie skutkują istotnymi odstępstwami, o których mowa w art. 36a ust. 5a pkt 1 Pr.bud. (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 659/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy za słuszne należy uznać stanowisko organu odwoławczego wskazujące na to, że w analizowanej sprawie, pomimo tego, iż zwiększona została szerokość realizowanego obiektu z przekroczeniem dopuszczonej przez prawo tolerancji, to jednak nie mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu, a to z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji. Przedmiotowa rozbudowa dokonana została bowiem pomiędzy dwoma istniejącymi już budynkami mieszkalnymi, przylega bezpośrednio do każdego z nich, w tym do budynku znajdującego się na działce sąsiedniej, będąc w ten sposób budową w granicy. Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, iż dokonana rozbudowa wypełnia zarówno zawarte w projekcie założenia realizacji tegoż obiektu, jak i pozostaje w zgodzie z częścią graficzną projektu. Założenia projektowe przewidywały bowiem jednoznacznie: "Projektowana rozbudowa do granicy z działką 6897 (do zetknięcia z istniejącą zabudową mieszkalną na w/w działce". Z kolei część graficzna projektu wyraźnie wskazuje, iż projektowana rozbudowa ma wypełniać cały obszar pomiędzy budynkiem mieszkalnym inwestorów, a przylegającym do granicy budynkiem mieszkalnym, znajdującym się na działce sąsiedniej należącej do skarżącego (vide: rzut fundamentów, rzut przyziemia, rzut parteru, rzut piętra, rzut połaci i więżby). Nie ulega natomiast wątpliwości, iż wykonane roboty budowlane nie odpowiadają części obliczeniowej projektu budowlanego, która, w zakresie określenia szerokości rozbudowy, pozostaje w sprzeczności zarówno z założeniami inwestycji, jak i z częścią graficzną projektu. Mając na uwadze, iż w toku postępowania ustalono, że powyższa rozbieżność jest następstwem błędu projektanta, który w części obliczeniowej projektu wadliwie wskazał szerokość rozbudowy, to trafna jest konkluzja organu odwoławczego, że powyższa rozbieżność zatwierdzonego projektu budowlanego wynikła z nieprawidłowości popełnionych na etapie wydawania pozwolenia na budowę i wyłącznie w ramach weryfikacji tegoż rozstrzygnięcia mogłaby być sanowana. Weryfikacja ta nie może natomiast nastąpić na etapie oceny wykonywania robót budowlanych, które pozostają w zgodzie z parametrami rozbudowy niekwestionowanymi i poprawnie określonymi w decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, a nadto z normami prawa budowlanego. Odwołując się do wadliwie określonego w części obliczeniowej projektu budowlanego parametru szerokości rozbudowy należałoby wskazać, iż w sytuacji zrealizowania ww. rozbudowy zgodnie z rozbieżnymi wymiarami wskazanymi w części obliczeniowej projektu, uwidocznionymi także w jego części graficznej, pomiędzy dokonaną rozbudową a budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym na działce o nr 6897 powstałaby prawie 30cm luka, co bez wątpienia pozostawałoby w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w budownictwie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 i 9 Pr.bud. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego i poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z kolei z art. 61 pkt 1 Pr.bud. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Inwestycja powinna być zatem projektowana w taki sposób by było możliwe jej zrealizowanie ale też utrzymanie prawidłowego stanu technicznego. Ponadto, projekt budowlany nie może ingerować w sposób i jakość użytkowania budynku sąsiedniego. Z powyższego punktu widzenia nie można zgodzić się na uznanie parametrów obliczeniowych projektu budowlanego odnoszących się szerokości rozbudowy za element projektu tej wagi, który – wbrew jego założeniom i części graficznej, a także wbrew wyjaśnieniom samego projektanta – winien samodzielnie determinować szerokość projektowanej rozbudowy. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając ponadto postulat braku automatyzmu w dokonywaniu kwalifikacji odstąpienia od projektu budowlanego, podzielić należy stanowisko organów, że odstąpienie od szerokości rozbudowy określonej w części obliczeniowej zatwierdzonego projektu budowlanego, ma charakter nieistotnego odstąpienia, a zatem nie uzasadnia nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. W konsekwencji należy zgodzić się z organami, iż skoro przedmiotowa rozbudowa realizowana jest na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym, to inwestor ma prawo, zgodnie z zatwierdzonym projektem, kontynuować budowę. Jednocześnie należy dostrzec, iż istotą trybu naprawczego z art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. jest nałożenie na inwestora obowiązku dokonania ewentualnych zmian lub przeróbek koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami i wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach Pr.bud. Tym samym to warunki i wymagania określone w pozwoleniu na budowę stanowią zasadniczą konstrukcję wzorca kontroli przeprowadzanej na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. Nie jest zatem dopuszczalne przeprowadzenie tej kontroli w oderwaniu od powyższych warunków i wymogów, lub też wbrew nim (vide: wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 947/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Takie działania w istocie stanowiłyby niedozwolone weryfikowanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie do tego nieprzewidzianym. W okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca inicjowała już powstępowanie nadzwyczajne mające na celu skontrolowanie legalności decyzji o pozwoleniu na przedmiotową rozbudowę. W jego finale, decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. pozwalająca na rozbudowę, pozostała w obrocie prawnym. Tym samym decyzja ta nadal wyznacza zakres praw i obowiązków inwestorów stanowiąc zasadniczy wzorzec kontroli rozstrzygnięcia wydanego w badanej aktualnie sprawie. Uwagi powyższe są niezbędne przed odniesieniem się do tych zarzutów skargi, które wykraczając poza zakres niniejszej sprawy, w istocie zamierzają do podważenia legalności ostatecznego i prawomocnego pozwolenia na rozbudowę, co nie jest dopuszczalne z uwagi na charakter niniejszego postępowania. Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia § 13, § 57, § 60 ust 2, § 206 ust. 1 w związku z § 204 ust. 5, a także § 235 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, w kontekście zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. przez niewyjaśnienie kwestii: nasłonecznienia pomieszczeń, oświetlenia dziennego i bezpieczeństwa przeciwpożarowego – jako skutków dokonanej rozbudowy, a także technicznych możliwości realizacji rozbudowy w zbliżeniu do obiektu już istniejącego, wykraczają poza zakres badanej sprawy i nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu w wydanym wyroku. Przedstawione powyżej argumenty uzasadniają wniosek, że sprawa, wbrew zarzutom skargi, została wyjaśniona w sposób wyczerpujący dla merytorycznego jej rozstrzygnięcia, a wydane rozstrzygniecie jest zgodne z prawem. Organ odwoławczy rozpatrzył cały materiał dowodowy, wyjaśnił i ocenił należycie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., mając na względnie przywołane powyżej przepisy Pr.bud. Przeprowadzone postępowanie doprowadziło organ odwoławczy do trafnej konkluzji, iż skoro wskazane odstąpienie od zatwierdzonego projektu nie są istotne, to brak jest podstaw do dalszego prowadzenie postępowania, co skutkowało jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 K.p.a.) Z powyższych względów, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a. dc