II SA/Łd 198/17

Dnia 28 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (dalej jako: "inwestor"), uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2016 roku, nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2016 roku, nr [...] i orzekł o umorzeniu postępowania przed organem pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2016 roku odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych [...], elektrownia wiatrowa wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. placem manewrowym (tymczasowym), placem montażowym (tymczasowym), placem utwardzonym, drogą dojazdową i trafostacją, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 2218/1, w obrębie miasta P. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 290 ze zm.). W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] września 2016 roku nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w terminie 21 dni. Jak podkreślił organ, inwestor nie uzupełnił dokumentacji projektowej, co stanowiło podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestionując powyższą decyzję w drodze odwołania inwestor podniósł, że organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował przepisy prawa materialnego, czyli art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 23 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w sposób niejasny, nieprecyzyjny oraz niewskazujący podstaw prawnych poszczególnych obowiązków. Ponadto autor odwołania wskazał na nieprawidłowości w zakresie doręczenia postanowienia z dnia [...] września 2016 roku oraz kwestionowanej odwołaniem decyzji. Podstawą wydania decyzji jest pogląd organu, iż inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości i braków wskazanych w postanowieniu z dnia [...] września 2016 roku, co – zdaniem odwołującego – nie zyskuje uzasadnienia, bowiem inwestor przedłożył odpowiednie dokumenty, do których został wezwany, bądź udzielił stosownych wyjaśnień. Jeżeli udzielona odpowiedź jest w ocenie organu niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności, to może być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych, np. z powodu niezgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno – budowlanymi. Okoliczność taka nie może być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Autor odwołania wskazał także na naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] października 2016 roku i postanowieniu z dnia [...] września 2016 roku, w zakresie wskazania nazwy inwestora: "B sp. z o.o." zastępując ją wskazaniem: "A sp. z o.o.". Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, przywołaną na wstępie decyzją, uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] września 2016 roku i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do zbadania zasadności żądań i zarzutów podnoszonych w odwołaniu, lecz rozpoznaje sprawę co do istoty. Organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaistniały w sprawie. Jak podkreślił organ, postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia 12 lipca 2016 roku o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni wiatrowych. Wezwaniem z dnia 25 lipca 2016 roku Starosta [...] – na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego – wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o braki formalne, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Organ uznał bowiem, że wniosek nie jest kompletny, a w pouczeniu wezwania wskazał, że nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Inwestor w dniu 17 sierpnia 2016 roku złożył pismo stanowiące uzupełnienie wniosku z dnia 12 lipca 2016 roku. Jak odnotował organ odwoławczy, w dniu 15 lipca 2016 roku weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961, dalej jako: "ustawa"), która przeniosła sprawy dotyczące wydawania pozwoleń na budowę od starostów do wojewodów (którzy wcześniej byli organem drugiej instancji). Przepis art. 16 ust. 1 ustawy stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich rozpoznania przed dniem wejścia w życie ustawy. W ocenie Wojewody, problem sprowadza się do oceny czy złożenie przez inwestora wniosku o pozwoleniu na budowę w dniu 12 lipca 2016 roku wszczęło postępowanie administracyjne. Sięgając do treści art. 61 § 1 i art. 61 § 3 K.p.a., organ uznał, że w sprawie złożony przez inwestora w dniu 12 lipca 2016 roku wniosek nie spowodował wszczęcia postępowania z tą datą, o której mowa w art. 61 § 3 K.p.a. Starosta [...] pismem z dnia 25 lipca 2016 roku – na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. – wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku. Przy braku dokumentacji, która powinna być do wniosku o pozwolenie na budowę dołączona Wojewoda przyjął, że podanie nie zostało wniesione w dniu 12 lipca 2016 roku, skoro inwestor w dniu 17 sierpnia 2016 roku złożył pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę. W tej sytuacji to ta data stanowi wszczęcie postępowania w sprawie. Zdaniem organu, wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony ma miejsce zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 3 K.p.a. jednak pod warunkiem, że podanie, żądanie, wniosek spełnia wymogi określone w art. 63 § 2 K.p.a., co oznacza również, że musi "czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych", a takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy Prawa budowlanego. Od dnia 15 lipca 2016 roku organem właściwym w sprawie nie jest Starosta [...], a Wojewoda [...] (art. 82 ust. 3 pkt 5b Prawa budowlanego w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy). Z tego powodu – zdaniem Wojewody – Starosta naruszył właściwość rzeczową, bowiem orzekał w sprawie budowy elektrowni wiatrowej, czyli budowli zastrzeżonych do właściwości wojewody, gdyż niekompletny wniosek z dnia 12 lipca 2016 roku nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego. Reasumując, w sprawie, organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji jest wojewoda, a nie starosta. Z tego powodu, że kwestionowana w odwołaniu decyzja wraz z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] września 2016 roku, wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości, którą to wadę należy wziąć pod uwagę w pierwszej kolejności, Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z ww. postanowieniem. Z powyższych powodów za zbędne uznał Wojewoda rozważanie zasadności zarzutów podnoszonych w odwołaniu, skoro i tak decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W konkluzji sięgając do treści art. 105 § 1 K.p.a. Wojewoda uznał, że nie mając kompetencji do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia obowiązany był sprawę w organie pierwszej instancji umorzyć, czego organ ten nie uczynił wydając zaskarżoną decyzję. Dlatego też decyzja ta nie może się ostać w obrocie prawnym i należy ją uchylić, a postępowanie organu pierwszej instancji umorzyć. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wniosła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wskazując, że kwestionuje decyzję w części umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji. W ocenie autora skargi w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 61 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wszczęcie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 roku, tj. w dniu uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę podczas, gdy datą wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień 12 lipca 2016 roku, a zatem dzień doręczenia wniosku o pozwolenie na budowę do Starosty [...]; 2. art. 140 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji pomimo, iż postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie stało się bezprzedmiotowe, bowiem podanie zostało wniesione do organu właściwego. Z opisanych powodów autor skargi wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] w części umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W motywach skargi jej autor opisał dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając następnie, że kluczowe znaczenie w sprawie ma data wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W toku postępowania, na mocy ustawy, która weszła w życie w dniu 15 lipca 2016 roku, doszło bowiem do zmiany organu właściwego do rozpoznania sprawy. Jednocześnie ustawa przewidziała w art. 16 ust. 1, iż sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące postępowań w sprawie pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych oraz pozwoleń na użytkowanie elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Skarżący złożył wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w dniu 12 lipca 2016 roku. Z uwagi na fakt, iż sprawa została wszczęta przed dniem wejścia w życie ustawy, organem właściwym do załatwienia sprawy był Starosta [...]. Tymczasem, Wojewoda [...] uznał, iż postępowanie nie zostało wszczęte w dniu 12 lipca 2016 roku, tj. w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a dopiero w dniu 17 sierpnia 2016 roku, tj. w dniu uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku. Tak określona data wszczęcia postępowania determinuje organ właściwy do rozpoznania sprawy, którym winien być wojewoda, a nie starosta. W ocenie autora skargi, decyzja Wojewody [...] narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 61 § 3 K.p.a. Wbrew stanowisku Wojewody [...], z punktu widzenia daty wszczęcia postępowania nie ma znaczenia, czy żądanie strony zostało złożone w sposób prawidłowy, czy też dotknięte jest brakami formalnymi. Przepis art. 61 § 3 K.p.a. nie uzależnia wszczęcia postępowania od złożenia podania niedotkniętego brakami. Sięgając do poglądów judykatury skarżący napisał, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a K.p.a.). Skutek wszczęcia postępowania administracyjnego zatem wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2 – 3a K.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 K.p.a. Skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, co oznacza, że czynności wymienione w art. 64 § 2 K.p.a. (wezwanie wnoszącego podanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni, pouczenie go, że nieusunięcie tych braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, czy pozostawienie podania bez rozpoznania) organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania. Tym samym, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 K.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. Uzupełnienie w terminie braków oznacza, że czynność uzyskuje moc od chwili jej dokonania, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby też uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że data wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości autora skargi fakt, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało wszczęte już w dniu 12 lipca 2016 roku, czyli w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Tym samym, zgodnie z ustawą, organem właściwym do rozpoznania sprawy był Starosta [...]. W chwili wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 15 lipca 2016 roku, postępowanie w sprawie było wszczęte i niezakończone, co przesądza o właściwości starosty, a nie wojewody. Z uwagi na naruszenie art. 61 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 roku, brak było podstaw do umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Postępowanie przed Starostą [...] nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem organ ten był właściwy do załatwienia sprawy. W ocenie skarżącego, z opisanych powodów, uzasadniony jest argument, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. Doprowadziły one bowiem do umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji, przez co sprawa nie została merytorycznie rozpoznana. Z tego względu uzasadniony jest wniosek o uchylenie kontestowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] w części umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] o uchyleniu w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 roku, nr [...] wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] września 2016 roku, nr [...] i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji. Spór prawny zainicjowany wniesieniem skargi sprowadza się do kwestii skutecznego złożenia przez skarżącą wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, a więc wywołującego skutek w postaci wszczęcia postępowania w dacie jego wniesienia, z uwagi na fakt, iż był on dotknięty w tej dacie brakami formalnymi wymagającymi uzupełnienia. Zdaniem Wojewody [...] postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte dopiero w dacie uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, tj. w dniu 17 sierpnia 2016 roku. Z kolei w ocenie skarżącej Spółki postępowanie to zostało wszczęte w dacie złożenia wniosku, czyli tj. w dniu 12 lipca 2016 roku, gdyż jego braki formalne zostały uzupełnione w terminie, zgodnie ze wskazaniem organu zawartym w wezwaniu do ich uzupełnienia. Powyższa kwestia ma istotne znaczenie dla ustalenia, który z organów administracji publicznej (Starosta [...] czy Wojewoda [...]) był organem właściwym do rozpoznania wskazanego wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, z uwagi na fakt, że z dniem 16 lipca 2016 roku (a nie jak błędnie wskazał organ odwoławczy z dniem 15 lipca 2016 roku) weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, mocą której sprawy pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych zostały przekazane do właściwości wojewodów, a uzupełnienie tego wniosku nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 roku. Stosownie zaś do art. 16 tej ustawy, sprawy wszczęte i niezakończone w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich rozpoznania przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy. Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu w pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestię wszczęcia postępowania reguluje art. 61 K.p.a. Przepis art. 61 § 3 K.p.a. stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W sprawie bezsporne jest, że strona skarżąca złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w dniu 12 lipca 2016 roku. Jednakże wniosek ten zawierał braki formalne, dlatego organ pierwszej instancji w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał stronę do ich usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu 11 sierpnia 2016 roku (adnotacja na piśmie organu). Skarżąca, jak wynika z ustaleń organu, dokonała tego uzupełnienia w dniu 17 sierpnia 2016 roku, a zatem w terminie wskazanym na jego uzupełnienie. Terminu tego strona zresztą nie kwestionuje i wywodzi, że w tej sytuacji wniosek wywołał skutki od dnia jego złożenia, tj. od dnia 12 lipca 2016 roku. W tej dacie zaś organem właściwym był starosta. Na mocy bowiem art. 16 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która z dniem jej wejścia w życie (tj. z dniem 16 lipca 2016 roku) przekazała sprawy pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych do właściwości wojewodów, organem właściwym pozostawał starosta, gdyż była to sprawa wszczęta przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Natomiast Wojewoda [...], nie odnosząc się do kwestii zachowania przez stronę terminu uzupełnienia tego wniosku twierdzi, że wniosek ten wywołał skutek w postaci wszczęcia postępowania dopiero w dniu 17 sierpnia 2016 roku. W ocenie Sądu, takie stanowisko organu odwoławczego zasługuje na krytykę. Podważa ono bowiem celowość instytucji wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku (pisma strony), charakterystycznej także dla innych obowiązujących w polskim porządku prawnym procedur, w tym także postępowania przed sądami administracyjnymi (np. art. 49 P.p.s.a.). W piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że rolą przepisu art. 64 § 2 K.p.a., nakładającego na organ obowiązek podjęcia czynności mających na celu usunięcia braków formalnych podania (wniosku) wraz ze wskazaniem terminu usunięcia tychże braków, jest zapewnienie stronie ochrony przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 352). Konsekwentnie przyjmuje się przy tym, że uzupełnienie w terminie braków formalnych oznacza, iż czynność strony uzyskuje moc od chwili jej dokonania, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby bowiem konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków (por. Z.R. Kmiecik, Charakter prawny żądania wszczęcia postępowania, [w:] Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, LEX/el). Powyższe stanowisko doktryny znajduje w pełni potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym za utrwalony uznaje się pogląd, że w sytuacji, gdy "podanie zawiera braki, poprzez jego konwalidację – a więc uzupełnienie braków – czynność uzyskuje moc od chwili dokonania czynności, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby też uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków" (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2015 roku, sygn. akt III SA/Gl 29/15, wyroki WSA w Kielcach z dnia: 3 września 2015 roku, sygn. akt I SA/Ke 422/15; 31 sierpnia 2015 roku, sygn. akt I SA/Ke 344/15; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro strona skarżąca uzupełniła wniosek o zatwierdzenie projektu i wydania pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w zakreślonym w wezwaniu organu pierwszej instancji terminie, to tym samym konwalidowała dokonaną czynność w postaci złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, i wniosek ten wywołał skutki prawne od dnia jego złożenia (tj. 12 lipca 2016 roku). Jedyną różnicą w stosunku do wniosku (podania poprawnego) od chwili jego wniesienia jest obliczenie terminu do załatwienia sprawy, jaki dla organu zaczyna biec, nie od daty wniesienia podania niekompletnego, lecz usunięcia jego braku. Na kanwie tych rozważań jako błędne ocenić należy zatem stanowisko Wojewody [...], że z uwagi na fakt, iż uzupełnienie wniosku skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 roku, to postępowanie zostało wszczęte w tej dacie. Wadliwy jest także pogląd, że – w wyniku powyższego – starosta nie był już organem właściwym w sprawie, zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i poprzedzającego ją postanowienia z dnia [...] września 2016 roku, bowiem postępowanie przed tym organem stało się bezprzedmiotowe. Niewątpliwie w opisanych okolicznościach niniejszej sprawy Starosta [...] był i jest nadal organem właściwym do rozpoznania wniosku strony skarżącej, a co za tym idzie, zachodził brak podstaw do umorzenia postępowania organu pierwszej instancji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W konkluzji należy stwierdzić, że powyższe uchybienia dowodzą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 61 § 3 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pkt 5b Prawa budowlanego, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, co tym samym uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, ustosunkowując się przy tym merytorycznie do zarzutów odwołania strony skarżącej, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z wymaganiami określonymi w treści art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku czyniąc za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804). ds