II SA/Łd 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 lutego 2010r. sygn.akt II SA/Łd 2/10 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych warunków zabudowy dla inwestycji p o s t a n a w i a : odrzucić skargę kasacyjną. II SA/Łd 2/10 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych warunków zabudowy dla inwestycji. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej strona skarżąca odebrała osobiście w dniu 1 marca 2010r. W dniu 15 marca 2010r. skarżąca złożyła skargę kasacyjną sporządzoną i podpisaną osobiście przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art.173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem - art. 177 § 1 powołanej ustawy. Zgodnie z wymaganiami statuowanymi przez przepis art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z kolei jak wynika z art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę kasacyjną, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowo-administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia 5 warunków: 1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 p.p.s.a.), 2) skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 p.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 p.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 p.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.) (wyrok NSA z dnia 9 marca 2006r., sygn.akt II OSK 523/05, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 198193). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, iż skarżąca nie dopełniła warunku określonego w przepisie art. 175 § 1 p.p.s.a. statuującym tzw. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. Sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez osobę pozbawioną zdolności postulacyjnej (art. 175 § 1 p.p.s.a.) jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. Jednakże strona może z własnej inicjatywy naprawić ten błąd w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, np. przez złożenie na skardze kasacyjnej podpisu przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. albo przez złożenie nowej skargi kasacyjnej, z zachowaniem wymogów określonych w tym przepisie. Jeżeli to uczyni po terminie, może wnieść o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności (postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2008r., sygn.akt I OZ 555/08, niepubl., dostępny w Lex 494297). Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisu art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji.