II SA/Łd 201/14

Dnia 4 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 roku sprawy ze skarg D. C., L. S., J. S., Z. C., A. P., E. B., M. W., M. B., L. B., Z. R., Z. C., B. B., W. B., A. B., M. P., R. P., M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargi D. C. i M. C.; 2. odrzuca skargi L. S., J. S., Z. C., A. P., E. B., M. W., M. B., L. B., Z. R., Z. C., B. B., W. B., A. B., M. P., R. P.. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wójt Gminy L., po rozpatrzeniu wniosku K.H. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPHU A z dnia 30 kwietnia 2013 r., (uzupełnionego w dniu 28 czerwca 2013 r. i w dniu 7 sierpnia 2013 r.), na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 647), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 1.500 kW wraz z przyłączem elektroenergetycznym, złączem kablowo-pomiarowym Zk-15kV, drogą dojazdową, placem manewrowym i zjazdem z drogi, przewidzianej do realizacji na części działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] K., gmina L. Organ ustalił dla inwestycji nieprzekraczalną linię zabudowy jako zgodną z załącznikiem nr 1 i określił gabaryty elektrowni - wysokość wieży: do 90,0 m, średnica wirnika: do 77,0 m, wysokość całkowita: do 128,5 m, moc elektrowni wiatrowej: do 1500 kW. W decyzji zawarto również bezwzględny obowiązek zachowania poziomu hałasu po realizacji inwestycji - poziom hałasu emitowany przez turbiny nie może przekroczyć 45 dB, zgodnie z zasięgiem zaznaczonym w załączniku 1 b i w załączniku 1 (granica obszaru na który planowana inwestycja będzie oddziaływać), w fazie eksploatacji poza granicami wyznaczonymi izofoną 45 dB na załączniku graficznym (załącznik 1 b i załącznik 1) do decyzji, nie mogą być przekroczone określone w odrębnych przepisach równoważne poziomy hałasu, dopuszczalne przy zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dnia i porze nocnej. Organ wyjaśnił, że granice obszaru analizowanego wyznaczono na mapie w skali 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów. Wniosek inwestora zawierał niezbędne określenia, wyszczególnione w art. 52 ust. 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku przygotowywania projektu decyzji przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wójt Gminy L. wystąpił do Starosty P. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych oraz do Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. Organ dodał, że wnioskodawca przedstawił decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...]r. nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz po analizie stanu faktycznego, a także po stwierdzeniu, że wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 3 i ust. 5, ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. i J. S., D. C., Z. C., Z. C., A. P., M. C., E. B., M. i L. B., M.W., Z.R., B.B., A.B. oraz W. B. Odwołujący się wyrazili sprzeciw wobec planowanej inwestycji z powodu obniżenia wartości ich nieruchomości w związku przyszłą realizacją elektrowni wiatrowej oraz zwrócili uwagę na negatywny wpływ elektrowni na mikroklimat oraz zdrowie i życie ludzi i zwierząt. Ponadto, wskazali, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił faktu, że gmina L. jest gminą o charakterze rolniczym i rekreacyjnym, a zatem usytuowanie wiatraka o wysokości ok. 120 m wpłynie niekorzystnie na walory krajobrazowe. Ich zdaniem, w planie zagospodarowania przestrzennego, który w przyszłości może objąć tereny planowanej inwestycji, trudno będzie wyznaczyć tereny pod zabudowę, co narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Odwołujący się zarzucili też naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 7 i art., 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a., poprzez załączenie do decyzji kserokopii mapy, potwierdzonej przez pracownika Gminy z upoważnienia Wójta Gminy L. w skali 1: 5000, przy czym z treści decyzji wynika, że załącznik stanowi mapa w skali 1 : 1000. Na załączonej mapie nie ma oznaczonych zabudowań, jak również informacji o wpisaniu jej do państwowego zasobu geodezyjnego. W odwołaniach wskazano ponadto, że zarówno decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i zaskarżona decyzja opierają się na danych, które nie są w dacie ich wydania weryfikowalne. Podniesiono, że inwestor zamierza zainstalować używaną w Europie zachodniej elektrownię wiatrową, co do której nie można obecnie ustalić parametrów, dotyczących poziomu hałasu. Wskazując dopuszczalne normy, zresztą sprzeczne - w decyzji zaskarżonej 45 dB, a w decyzji środowiskowej 104 dB w porze dnia i porze nocy, organ orzekający w sprawie powinien zażądać przedłożenia danych, dotyczących poziomu hałasu wytwarzanego przez używaną na Zachodzie elektrownię. Odwołujący wyrazili obawę, że demontaż i sprzedaż elektrowni może być następstwem takiego zużycia, że nie spełnia ona już norm środowiskowych przewidzianych w Unii Europejskiej. Dodatkowo w odwołaniu D. C. zakwestionowano podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji - art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W jego ocenie, elektrownia wiatrowa nie stanowi elementu infrastruktury technicznej. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (elektrowni wiatrowej) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy, albowiem mając na uwadze treść art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował planowaną inwestycję do kategorii tych, dla których koniecznym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Elektrownie wiatrowe nie stanowią celu publicznego, co skutkowało koniecznością spełnienia wymogów, przewidzianych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjątkiem jest jednak inwestycja polegająca na realizacji urządzenia infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3), którą jest przedmiotowa inwestycja. Stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-3 nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, a zatem wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie było uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co z kolei oznacza, że zbędnym było w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji prowadzenie postępowania w zakresie cech i parametrów zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym oraz dostępu do drogi publicznej. W odniesieniu do art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nadto teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Odnosząc się do zarzutów, podniesionych w odwołaniach i dotyczących negatywnego wpływu inwestycji na różne elementy środowiska, w tym na istniejącą w sąsiedztwie inwestycji zabudowę (w szczególności w zakresie oddziaływania akustycznego), organ wskazał, że dla planowanego przedsięwzięcia wydana została decyzja Wójta Gminy L. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która jest rezultatem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Skoro to postępowanie zostało przeprowadzone i kończąca je decyzja uzyskała walor ostateczności, to organ orzekający w sprawie warunków zabudowy jest nią związany i nie może w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy dokonywać żadnych ustaleń, które w tym postępowaniu mogłyby podważyć rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji środowiskowej. Decyzja taka na potrzeby postępowania o ustalenie warunków zabudowy ma w zakresie ochrony środowiska walor prejudycjalny i ustalenie warunków zabudowy w tej materii winno być zgodne z decyzją środowiskową. W stosunku do zarzutów, dotyczących dopuszczalnych norm hałasu (sprzecznych w zaskarżonej decyzji 45 dB i w decyzji środowiskowej 104 dB w porze dnia i porze nocy) organ wyjaśnił, że podnoszona przez odwołujących się rozbieżność nie występuje. Wartość wskazana w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - 104 dB dotyczy poziomu mocy akustycznej turbiny, a nie zasięgu oddziaływania akustycznego (jak to ma miejsce w zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy). Są to więc dwie różne wartości. Kwestia spadku wartości nieruchomości sąsiednich w wyniku realizacji inwestycji nie może być natomiast brana pod uwagę przy ustalaniu warunków zabudowy. Z uwagi na charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy, zarzuty te należy przy tym uznać za przedwczesne. W zaskarżonej decyzji zabezpieczone zostały bowiem interesy osób trzecich poprzez określenie wymagań jakie ma spełniać inwestycja - obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i realizować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej tj. w sposób zapewniający: bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo użytkowania, ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby poprzez odpowiednie odprowadzanie ścieków oraz gromadzenie i usuwanie odpadów, odpowiednie usytuowanie budynków oraz towarzyszących urządzeń - z zachowaniem strefy ich oddziaływania mieszczącej się na własnej działce, odpowiednie ukształtowanie terenu działki - w sposób umożliwiający odprowadzenie wód opadowych na działki sąsiednie. W toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie można natomiast skutecznie korzystać z argumentów dotyczących ewentualnego obniżenia jej wartości lub pogorszenia komfortu zamieszkiwania w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji. Takie kwestie mogą być rozważane i ewentualnie uwzględnione w postępowaniu, którego przedmiotem jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego wadliwej mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiera załączniki w formie tekstowej i graficznej. Załącznik graficzny (zał. 1) stanowi mapa w skali 1:1000, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a mapa w skali 1:5000 stanowi wyłącznie dodatkowe (jak należy domniemywać, stworzone w celach poglądowych) opracowanie, nie wymagane przepisami rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. C. (II SA/Łd 201/14), M. C. (II SA/Łd 211/14) L. i J. S. (II SA/Łd 202/14), Z. C. i A. P. (II SA/Łd 203/14), E. B. (II SA/Łd 204/14), M. W. (II SA/Łd 205/14), M. i L. B. (II SA/Łd 206/14), Z. R. (II SA/Łd 207/14 i II SA/Łd 212/14), Z. C. (II SA/Łd 208/14), B., A. i W. B. (II SA/Łd 209/14), M. i R. P. (II SA/Łd 210/14). W skardze D. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a organ winien zbadać spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Kwestionując możliwość realizacji inwestycji dodał, że działka nr [...] nigdy nie została wyłączona spod produkcji rolnej. W skardze M. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez załączenie do decyzji organu I instancji niewłaściwej mapy, naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 2 i 7 u.p.z.p. z uwagi na obniżenie wartości nieruchomości w związku z przyszłą inwestycją, naruszenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez uznanie elektrowni wiatrowej za urządzenie infrastruktury technicznej oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Skargi L. i J. S., Z. C. i A. P., E.B., M. W., M. i L. B., Z. R., Z. C., B., A. i W. B., M. i R. P., pomimo doręczenia zobowiązanym stosownych wezwań, nie zostały opłacone. Nie uzupełniono również ich braków formalnych w postaci odpisów skarg. Postanowieniami z dnia 4 czerwca 2014r. połączono do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg D.C. (II SA/Łd 201/14), M. C. (II SA/Łd 211/14) L. i J. S. (II SA/Łd 202/14), Z.C. i A.P. (II SA/Łd 203/14), E.B. (II SA/Łd 204/14), M. W. (II SA/Łd 205/14), M. i L. B. (II SA/Łd 206/14), Z. R. (II SA/Łd 207/14 i II SA/Łd 212/14), Z.C. (II SA/Łd 208/14), B., A. i W. B. (II SA/Łd 209/14), M. i R. P. (II SA/Łd 210/14) oraz odmówiono E. H. dopuszczena do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika uczestnika postępowania K. H.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy na konieczność odrzucenia skarg L. i J. S., Z. C. i A. P., E. B., M. W., M. i L.B., Z. R., Z.C., B., A. i W. B., M. i R. P. Stosownie bowiem do treści art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Dodatkowo stosownie do art. 220 § 1 i art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały, przy czym sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak natomiast wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż pisma zawierające wezwania do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skarg wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania powyższych obowiązków zostały doręczone skarżącym, zaś ustawowy 7 – dniowy termin do ich uzupełniania upłynął bezskutecznie. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skarg L. i J. S., Z.C. i A. P., E. B., M. W., M. i L. B., Z. R., Z. C., B., A. i W. B., M. i R. P. Ponownie wniesiona przez Z.R. skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 207/14 podlegała natomiast odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. z uwagi na to, iż wcześniej wniesioną przezeń skargę zarejestrowano pod sygn.akt II SA/Łd 212/14. Odnosząc się natomiast do skarg D. C. i M. C., wskazać należy, iż są one niezasadne. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach art.145 p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla elektrowni wiatrowej. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych w przypadku, gdy na danym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić jedynie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Co do zasady uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyjątkiem od stosowania tej zasady jest inwestycja polegająca na budowie urządzeń infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.). W przypadku tego typu urządzeń nie zachodzi konieczność badania istnienia spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, czy dostępu do drogi publicznej tj. spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ze względu na specyfikę takich inwestycji nie może być bowiem mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10 oraz z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Choć ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji urządzeń infrastruktury technicznej, to w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest już stanowisko, że elektrownie wiatrowe są takimi urządzeniami w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1291979). Za stanowiskiem tym przemawiają regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz.651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1059). Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 pkt 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Zawarta w skargach polemika z ugruntowanym już stanowiskiem judykatury w powyższym zakresie, zasadzająca się na konstatacji, iż inwestycje takie winny być traktowane jako inwestycje celu publicznego, gdyż procedowanie w sprawie warunków zabudowy dla urządzenia infrastruktury technicznej "prowadzi do całkowicie niekontrolowanego rozprzestrzeniania się elektrowni wiatrowych i dezintegracji krajobrazu", nie ma wpływu na ocenę prawną zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek bowiem by nie oceniać zamiarów potencjalnych inwestorów, "warunków wiatrowych" terenów, w których obiekty tego rodzaju są lokowane, czy prawidłowości kalkulacji ekonomicznych inwestycji, ocena taka nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Organy zobligowane były bowiem ocenić, czy przedmiotowa inwestycja, będąca, jak wyżej wskazano, urządzeniem infrastruktury technicznej spełnia wymogi z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy założeniu, iż warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenia i konkluzje organów w powyższym zakresie uznać należy zaś za prawidłowe. W świetle treści pisma A SA z dnia [...]r. przyłączenie projektowanej elektrowni do sieci elektroenergetycznej, uznać należy za zapewnione, pomimo tego, iż warunki podłączenia nie zostały określone w sposób definitywny. Etap ustalania warunków zabudowy jest jedynie wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki przyłączeniowe były sprecyzowane. (por. wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2013r., sygn.akt II OSK 428/13 oraz z dnia 22 października 2009r., sygn.akt II OSK 1642/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Jeśli natomiast chodzi o ochronę gruntów rolnych i leśnych wskazać należy, iż grunty objęte inwestycją to grunty, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze (klasa RIVa), natomiast o ewentualną zgodę na wyłączenie z produkcji rolnej inwestor zobligowany będzie ubiegać się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1205). Wbrew zarzutom skargi, mapa z zasobu geodezyjno-kartograficznego w odpowiedniej skali (1:1000) z zaznaczonym terenem inwestycji, obszarem analizowanym, obszarem oddziaływania akustycznego znajduje się w aktach administracyjnych – str. 33 oraz jako załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji. Na mapie o prawidłowej skali sporządzony został również załącznik graficzny do analizy urbanistycznej (załącznik 1b w prawidłowej skali w oryginale i w pomniejszeniu). Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi, związanych w ochroną akustyczną terenów, jak wynika z akt sprawy normy wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. nr 120, poz. 826 ze zm.) zostały zachowane. Tereny zabudowy mieszkaniowej położone są poza izofoną 45 dB. Wskazać też należy, że ochronie akustycznej podlegają jedynie tereny, określone w § 1 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia (przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo – usługowe). Tereny rolne, ochroną wspomnianą nie są objęte. Kwestia zaś ich ewentualnego przyszłego przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, pozostaje bez wpływu na ich obecną ochronę akustyczną. Zarzuty, dotyczące problemów, związanych z syndromem turbiny wiatrowej czy migotaniem cienia nie zostały natomiast uregulowane prawnie. Organy administracji nie są również uprawnione do uwzględnienia zarzutów, dotyczących ewentualnego spadku wartości nieruchomości sąsiednich na skutek realizacji planowanej inwestycji, bowiem, jak wyżej wskazano, organ bada jedynie spełnienie warunków, określonych w art. 61 ust 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Ponieważ zaś warunki wspomniane zostały przez inwestora spełnione, brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargi M. C. i D. C. jako niezasadne. Na podstawie art. 35 p.p.s.a. odmówiono E. H. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika uczestnika postępowania K. H., ponieważ nie należy ona do kręgu osób uprawnionych do reprezentowania uczestnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W szczególności nie jest ona pracownikiem przedsiębiorstwa, prowadzonego przez uczestnika a jedynie przedsiębiorstwa świadczącego uczestnikowi określone usługi doradcze, na podstawie łączącej strony umowy. Tytuł ten nie legitymuje wszakże E. H. do działania w niniejszej sprawie jako pełnomocnik uczestnika. ag