II OSK 762/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 532/11 w sprawie ze skargi M.G. i M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 532/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M.G. i M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Wójt Gminy F. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę na działkach o numerach [...] i [...] położonych w miejscowości S., gm. F., elektrowni wiatrowej o mocy 1200 kW, wieży wysokości 80 metrów, średnicy wirnika 56 m, stacji transformatorowo - rozdzielczej wraz z przyłączem energetycznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania w kierunku ustalenia właściwego kręgu podmiotów mających prawo strony, wyznaczonego zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia, jedną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania V.K., natomiast drugą decyzją z tej samej daty, w następstwie merytorycznego rozpoznania odwołania M.G., K.W. i D.C., orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, iż postępowanie należy powtórzyć po zapewnieniu udziału w nim stronom dotychczas pominiętym. Nadto Kolegium podzieliło zarzut odwołujących się co do braku publicznego charakteru przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Wskazało także, że przez pojęcie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ten przepis zawiera zamknięty katalog działań uznanych za cele publiczne. W orzecznictwie - jak wskazało Kolegium - ugruntowane jest już stanowisko, że elektrownia wiatrowa nie mieści się w katalogu celów publicznych, w tym ani w działaniach wymienionych w punkcie 2 art. 6, ani w działaniach wymienionych w punkcie 4 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli inwestorzy, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 288/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J.B., C.S. i W. P. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko Kolegium co do konieczności uchylenia decyzji organu I instancji z uwagi na pominięcie w postępowaniu przed tym organem osób, którym przysługiwał status strony oraz dokonania błędnej wykładni pojęcia inwestycji celu publicznego - inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej nie jest inwestycją celu publicznego. Inwestorzy, pismem z dnia 25 stycznia 2011 r., zmodyfikowali swój wniosek z 2008 r. wskazując, iż ubiegają się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a nie inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], Wójt Gminy F. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie elektrowni wiatrowej służącej produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości S., z uwagi na to, że inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ podkreślił, że przeprowadzona "analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" wykazała, iż w obszarze analizowanym nie występują inwestycje o zbliżonym charakterze zabudowy i porównywalnej funkcji, ani też teren o podobnym zagospodarowaniu. Z powyższą decyzją nie zgodzili się inwestorzy J.B., W.P. i C.S., którzy w złożonym odwołaniu zarzucili zakwestionowanej decyzji m. in. rażące naruszenie art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "K.p.a.", wnosząc o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i wydanie decyzji w zakresie odmiennym od złożonego wniosku oraz art. 61 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezasadne zastosowanie w sprawie ust. 1 oraz niezastosowanie ust. 3 tegoż przepisu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy F. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji bezpodstawnie pominął dotychczasowe postępowanie i zebrany w nim materiał dowodowy (przeprowadzony do 25 stycznia 2011 r.), w tym stanowiska organów współdziałających wyrażone w 2008 r., na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i mapy przedłożone przez wnioskodawców. Organ I instancji błędnie uznał za wniosek wszczynający postępowanie podanie pełnomocnika inwestorów z dnia 25 stycznia 2011 r. i dołączony do tegoż podania wypełniony na żądanie organu kwestionariusz wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy postępowanie toczy się od 2008 r. Takie działanie organu nie honoruje woli wnioskodawców, burzy procedurę administracyjną i niweczy dotychczasową pracę i poglądy wyrażone w wyroku sądowym. Nieprzekazanie przez organ I instancji całości dokumentów uniemożliwiło weryfikację stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wniosek inwestorów zawiera braki, uniemożliwiając tym samym dokonanie oceny zgodności wniosku z wymogami zawartymi w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak podstawowej części materiału dowodowego czyni zasadnym zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego i uzasadnia uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia akt sprawy i dokonania ich wszechstronnej analizy. Nadto, w ocenie organu II instancji, z utrwalonego stanowiska prezentowanego przez orzecznictwo sądowe wynika, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej, a zatem ma do nich zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym niezasadne jest stanowisko organu I instancji, że lokalizacja elektrowni wiatrowej wymaga spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy nadto uznał, że organ I instancji nieprawidłowo sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazując bowiem na przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), organ II instancji podniósł, że w sprawie granice te winny być wyznaczone w odległości nie mniejszej niż trzykrotność frontu działki nr [...] stanowiącej główny teren inwestycji, a nie - jak przyjął to organ I instancji - działki nr [...] stanowiącej dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej, minimalizując w ten sposób obszar analizowany do granic mniejszych, niż wskazane w powołanym przepisie. Stąd ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji winien prawidłowo wyznaczyć granice obszaru analizowanego. W ocenie Kolegium organ I instancji dopuścił się także naruszenia art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niezasadnie powiększył krąg stron postępowania w stosunku do już ustalonego we wcześniej prowadzonym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., która to decyzja była przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Sąd podzielił wówczas pogląd Kolegium, że stronami niniejszego postępowania są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Stąd niczym nieuzasadnione jest poszerzenie tego kręgu o inne osoby na obecnym etapie sprawy, tj. o właścicieli działek nr [...],[...],[...],[...] i [...] leżących poza granicami obszaru. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli M. i M.G. oraz D.C. i K.W. - właściciele działek sąsiadujących z projektowaną inwestycją, zarzucając, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia wydanych decyzji o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] wydanej przez Wójta Gminy F. D.C. oraz budynku mieszkalnego i gospodarczo-garażowego na działce nr [...] wydanej M.G. Autorzy skargi podnieśli, iż wnioskowana inwestycja jest umiejscowiona zbyt blisko zabudowań gospodarczych, przez co nastąpi spadek wartości gruntów i nieruchomości zlokalizowanych w sąsiedztwie elektrowni wiatrowej. Nadto w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się gospodarstwo agroturystyczne, co stwarza konflikt interesów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę D.C. i K.W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznając zaś skargę M. i M.G. uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił ją. W ocenie Sądu zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., że organ I instancji, przeprowadzając postępowanie w sprawie, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu z akt sprawy niewątpliwie wynika, że organ I instancji potraktował wniosek inwestorów z dnia 25 stycznia 2011 r. jako wniosek wszczynający nowe postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, mimo iż inwestorzy wniosek dotyczący lokalizacji inwestycji w przedmiocie elektrowni wiatrowej złożyli już w 2008 r. W wyniku prowadzonego wówczas postępowania wyjaśniającego zostały wydane decyzje (zarówno przez organ I jak i II instancji), a następnie w tym przedmiocie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 288/10. W uzasadnianiu tegoż wyroku Sąd wskazał między innymi, iż konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpoznania była usprawiedliwiona obowiązkiem zapewnienia wszystkim stronom pełnego udziału w postępowaniu dwuinstancyjnym i umożliwienia inwestorom przekwalifikowania wniosku. Tym samym, w wyniku orzeczenia sądu sprawa wróciła do organu I instancji, co nie oznacza, że powinna zostać na nowo wszczęta - jak przyjął organ I instancji, lecz dalej kontynuowana. Dlatego też Sąd podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że pominięcie przez organ I instancji postępowania przeprowadzonego w latach 2008-2010 było nieprawidłowe. W związku z powyższym Kolegium słusznie uznało, że nieprzekazanie przez organ I instancji całości akt sprawy uniemożliwiło organowi zweryfikowanie zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem, w szczególności czy złożony przez inwestorów wniosek spełnia wszystkie wymogi formalne. W ocenie Sądu rację ma także Kolegium wskazując, iż organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 61 ust. 1 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd Kolegium jest odzwierciedleniem ukształtowanej w tej mierze linii orzecznictwa, zgodnie z którą elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej, lokalizacja którego nie wymaga spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, ani dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Podobne poglądy zostały przedstawione w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, przyjąć należało, że brak było podstaw do przyjęcia, jak uczynił to organ I instancji, że wniosek inwestorów nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro - jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze - wszystkich wymogów wskazanych w tym przepisie spełniać nie musiał. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ I instancji dokonując błędnej wykładni przepisu art. 61 ust. 1 i 3 powyższej ustawy naruszył prawo materialne, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu także pozostałe mankamenty przeprowadzonego postępowania, wytknięte organowi I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazują na zasadność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W szczególności organ I instancji, w sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy, błędnie ustalił granice obszaru analizowanego, a w konsekwencji przyjął błędny krąg podmiotów, którym przysługuje status strony postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Granice obszaru analizowanego, jak słusznie wskazało Kolegium, powinny być wyznaczone w odniesieniu do działki nr [...], stanowiącej główny teren inwestycji, a nie działki nr [...], do której istnieje dostęp z drogi publicznej. Jak wskazano powyżej dostęp do drogi publicznej nie jest wymagany przy inwestycji urządzeń infrastruktury technicznej. Ustosunkowując się zaś do treści skargi Sąd wyjaśnił, że skutkiem uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji Wójta Gminy F. jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W tymże postępowaniu organ I instancji został zobowiązany do prawidłowego wyznaczenia granic obszaru analizowanego wokół terenu inwestycji i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W tymże postępowaniu organ powinien uwzględnić także przeznaczenie i sposób zagospodarowania działki należącej do skarżących. To przed organem I instancji skarżący powinni podnosić wskazane w skardze argumenty, które powinny zostać ocenione przez organ w aspekcie zakresu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana w granicach określonych w art. 138 § 2 K.p.a. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem uzupełnienia materiału dowodowego przez organ I instancji, w szczególności prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy funkcji i cech zabudowy. Powyższe, w ocenie Sądu, wyklucza możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na obecnym etapie postępowania przez organ odwoławczy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł M.G. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: 1/ art. 61 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej; 2/ § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy należy granice obszaru analizowanego ustalić w odniesieniu do działki ewidencyjnej [...], która to nie przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę budowlaną. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uznanie elektrowni wiatrowej za infrastrukturę techniczną kłóci się z językowym rozumieniem tegoż pojęcia, jak i z normą wyrażoną w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Elektrownia wiatrowa jest budowlą, w skład której wchodzą różne instalacje i urządzenia, jak gondola wraz z zamieszczonymi w niej urządzeniami takimi jak generator, urządzenie sterujące, transformator, skrzynia biegów, wirniki z łopatami, komputer sterujący. Urządzenia te wraz z fundamentem i masztem elektrowni wiatrowej stanowią całość techniczno-użytkową służącą produkcji energii elektrycznej. Za to pod pojęciem urządzeń infrastruktury technicznej kryją się przewody lub urządzenia elektryczne, wodociągowe, telekomunikacyjne, kanalizacyjne, gazowe i ciepłownicze. Zdaniem Sądu zwolnienie urządzeń infrastruktury technicznej z wymogów dobrego sąsiedztwa wynika z niezbędnych potrzeb dostarczenia odpowiednio wody, kanalizacji, prądu, ciepła, gazu, sygnałów telekomunikacyjnych także w miejscach bytności człowieka do których tych, niezbędnych do życia i pracy, mediów jeszcze nie doprowadzono. Nie można bowiem uzależniać dostarczenia niezbędnych do życia i pracy mediów od okoliczności, czy takie już są w sąsiedztwie. Jednakże, zdaniem autora skargi kasacyjnej, ta potrzeba nie dotyczy elektrowni wiatrowych, których istnienie na danym terenie nie jest niezbędne do życia i pracy człowieka. Elektrownia jako normalna budowla produkcyjna nie powinna korzystać z dobrodziejstwa zwolnienia z obowiązku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż nie można się zgodzić z poglądem, iż wyłączenie obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej dotyczyć miało także różnego rodzaju budowli produkcyjnych, których istnienie na danym terenie nie wynika z niezbędnych potrzeb. Nie można także, zdaniem skarżącego kasacyjnie, podzielić poglądu wyrażonego przez Sąd I instancji odnośnie ustalenia granic obszaru analizowanego, tj. uznania, iż do wyznaczenia granic obszaru winno się przyjąć działkę ewidencyjną, która nie ma dostępu do drogi. Tymczasem z zapisu § 2 pkt 5 rozporządzenia wynika wyraźnie, iż przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć zaś cały obszar przeznaczony pod budowę danego obiektu. W przedmiotowym wypadku nie można pojęcia frontu działki odnieść tylko do jednej działki ewidencyjnej, gdyż obie działki nr [...] i [...] są łącznie działką (terenem) przeznaczonym pod budowę elektrowni. W istniejących okolicznościach częścią działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę jest część wschodnia działki ewidencyjnej nr [...] i to właśnie ten odcinek działki winien stanowić podstawę do określenia granic obszaru analizowanego. J.B., W.P. i C.S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w § 2 tego artykułu przesłanek nieważności nie zaistniała, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w ramach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się zaś do podniesionych zarzutów podkreślić należy, iż nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni art. 61 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że elektrownia wiatrowa jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W świetle art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do inwestycji polegającej na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Z uwagi bowiem na specyfikę tych inwestycji zwykle nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej. Wniosek inwestorów w rozpoznawanej sprawie dotyczył elektrowni wiatrowej o mocy 1200 kW, na którą składały się wieża o wysokości 80 metrów, średnicy wirnika 56 metrów, stacja transformatorowo – rozdzielcza wraz z przyłączem energetycznym, a więc w istocie wniosek ten dotyczył urządzenia służącego do wykorzystania siły wiatru dla produkcji energii. W szczególności kwestią sporną w tej sprawie było ustalenie, czy w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej", mieści się również budowla objęta wnioskiem inwestorów, a służąca do wykorzystywania siły wiatru dla produkcji energii - tzw. elektrownia wiatrowa. Stanowisko organu odwoławczego uznające elektrownię wiatrową za urządzenie infrastruktury technicznej podzielone przez Sąd I instancji w pełni zasługuje na uwzględnienie. Odmienny pogląd skarżącego kasacyjnie w tym zakresie nie może być uznany za prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym tzw. elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu wskazanego przepisu art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trzeba zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Tym niemniej jednak bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. nr 89 z 2006 r., poz. 625 ze zm.) podnieść należy, że art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Ponadto pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Pogląd, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1273/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 533/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 650/10 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyłożona w nich argumentacja jest zbieżna z eksponowaną w niniejszej sprawie. Powyższe regulacje, jak również dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych, pozwalają dojść do przekonania, iż inwestycja objęta wnioskiem może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej. W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Na uwzględnienie nie zasługiwał również i kolejny zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni § 3 ust. 2 w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim nie można uznać, że Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku przestawił niezbędne rozważania, które wskazywałyby na to, iż dokonywał wykładni wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia. Brak takich rozważań sprawia, że tak postawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie zaznaczyć należy, że skoro jak już wyżej podkreślono w tej sprawie, projektowane zamierzenie inwestycyjne (tzw. elektrownia wiatrowa) jako urządzenie infrastruktury technicznej nie zależy od wymogu dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to tym samym wskazane wyżej przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż służą one właśnie prawidłowemu wyznaczeniu obszaru analizowanego, co wpływa na rzetelność samej analizy i jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. Dlatego też mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania uznać należało, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do eliminacji zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.