II SA/Łd 207/16

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. R., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...], znak: [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Burmistrz W. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku inwestora – "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcji środków ochrony roślin wraz ze zmianą sposobu użytkowania hali magazynowej na halę produkcyjną wraz z niezbędną infrastrukturą, na działkach nr ewid. 248/14, 249/13, 249/14, 647/14 obręb [...], gm. W.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 71 ust. 1, art. 80, art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1235 ze zm., dalej jako: "ustawa") oraz § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej jako: RDOŚ) i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (dalej jako: PPIS) o wyrażenie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie zgodnym z art. 66 ustawy. Również PPIS w piśmie z dnia [...] uznał za zasadne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W tych okolicznościach sprawy organ postanowieniem z dnia [...] orzekł o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia i ustalił pełny zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, zgodnie z art. 66 ustawy, wskazując elementy wymagające szczegółowej analizy. Po przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i uzyskaniu od PPIS opinii co do warunków realizacji przedsięwzięcia (pismo z dnia [...], podtrzymanej w piśmie z dnia [...] i z dnia [...]) oraz od RDOŚ uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia (postanowienie z dnia [...]), organ określił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W decyzji w części dotyczącej rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia organ wskazał, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa istniejącego zakładu produkcji środków ochrony roślin. Obecnie na inwestowanym terenie inwestor prowadzi sprzedaż środków ochrony roślin oraz zajmuje się konfekcjonowaniem i formulacją środków ochrony roślin. Kwestionując powyższą decyzję J. R. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i wskazując na rażące naruszenie przepisów prawa art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Autor odwołania wskazał, iż istniejący na działce magazyn chemiczny o powierzchni 650 m2 (obiekt nr 7) powinien być rozebrany do końca września 2014 roku, zatem nie można prowadzić postępowania o decyzję środowiskową w stosunku do obiektu, który istnieje i funkcjonuje nielegalnie. Kwestia tego, iż ww. magazyn jest posadowiony na gruncie nielegalnie przesądziły organy nadzoru budowlanego. W sprawie dokonano uzgodnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko z naruszeniem prawa. Natomiast kwestionując raport odwołujący wskazał, że został on tak wykonany by obliczenia wykazały, że nie tworzy on strefy oddziaływania na nieruchomość odwołującego. Przyjęta technologia produkcji, gdzie inwestor "wydmuchuje nie oczyszczone gazy, pyły bezpośrednio do atmosfery" przy maksymalnym obciążeniu linii produkcyjnych pracujących 8.200 h w roku spowoduje, że powstanie dużo większa strefa skażenia obejmująca działkę odwołującego, na co on się nie zgadza. Nie odpowiada również prawdzie ilość godzin pracy w roku (około 2.080 h), gdyż inwestor nie przestrzega prawa (inwestor nie posiada zezwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, użytkuje nielegalnie magazyn chemiczny). Raport musi przedstawiać obliczenia maksymalnego obciążenia zakładu produkcyjnego (wykorzystanie wszystkich linii produkcyjnych) przez cały rok, tj. 8.200 h pracy i dopiero wówczas będzie możliwe obliczenie emisji zanieczyszczeń jaką może generować zakład do środowiska, co w konsekwencji pozwoli na zastosowanie odpowiednich urządzeń, absorberów, wyłapywaczy takich substancji jak ksylen i inne. W konkluzji odwołujący wskazał, iż domaga się przywrócenia stanu zgodnego z prawem, czyli rozebrania nielegalnego magazynu chemicznego, przerwania nielegalnej produkcji z powodu nielegalnej emisji gazów i pyłów, na które inwestor nie posiada żadnych zezwoleń i rozpoczęcia ewentualnie nowego postępowania, które gwarantuje bezpieczną technologię. W piśmie z dnia 4 stycznia 2016 roku autor odwołania poinformował, że otrzymał pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. potwierdzające że operat dostarczony do postępowania o wydanie decyzji jest oparty o fałszywe dane (o legalnej produkcji środków chemicznych) oraz że na terenie zakładu prowadzona jest bezprawnie produkcja chemiczna bez zgody na emisję silnie trujących środków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji ustawowych wskazując następnie, iż planowana w sprawie inwestycja obejmuje rozbudowę zakładu produkcji środków ochrony roślin wraz ze zmianą sposobu użytkowania hali magazynowej na halę produkcyjną wraz z niezbędną infrastrukturą. W wyniku realizacji przedsięwzięcia inwestor planuje zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na laboratorium o pow. ok. 51 m2, zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na serwerownię o pow. ok. 5 m2, zmianę sposobu użytkowania hali magazynowej na halę produkcyjną o pow. ok. 293 m2, budowę hali magazynowej o pow. ok. 2450 m2, rozbudowę budynku biurowego o pow. ok. 90 m2, budowę budynku techniczno – magazynowego o pow. ok. 460 m2, budowę namiotu magazynowego (magazyn opakowań i palet) o pow. ok. 630 m2, budowę zbiornika odparowywalnego na wody deszczowe o pojemności o ok. 350 m3, zainstalowanie separatora substancji ropopochodnych, wyznaczenie i utwardzenie wewnętrznych dróg dojazdowych o pow. ok. 2.200 m2. Realizacja ww. działań wymaga rozebrania istniejących obiektów tymczasowych (hal namiotowych). Jak zaakcentował organ odwoławczy, w toku postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie ocenia się dotychczasowej działalności inwestora. Odwołujący domaga się zaś rozebrania obiektu magazynowego, przerwania prowadzonej działalności z powodu nielegalnej emisji gazów i pyłów, na które inwestor nie posiada zezwoleń, co nie jest i nie mogło być przedmiotem oceny w toku postępowania o wydanie ww. decyzji środowiskowej. Wbrew stanowisku J. R. takiej oceny w kwestii legalności istnienia obiektu nr 7 (magazyn chemiczny) nie dokonał też RDOŚ, jako organ uzgadniający. Przedmiotem oceny w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest planowane przedsięwzięcie, które w sprawie zostało konkretnie określone. Bieżąca działalność inwestora (legalność prowadzonej działalności) jest wyłączona spod zakresu kontroli właściwych organów ochrony środowiska. Przedmiotowe postępowanie nie może być sposobem eliminacji ewentualnie występujących zagrożeń środowiska, bowiem do tego służą inne postępowania. Okoliczność nieposiadania dotychczas przez inwestora pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza była podnoszona w toku postępowania, co wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. W sprawie przedstawiono szczegółowe obliczenia dla planowanego przedsięwzięcia w odniesieniu do poziomów substancji w powietrzu. Wyniki tych obliczeń przedstawione w raporcie wskazują, że nie występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Następnie Kolegium przedstawiając treść regulacji ustawy stwierdziło, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli spełnione są do tego wszystkie przesłanki. Planowana w sprawie inwestycja to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należące do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, które może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W sprawie organ pierwszej instancji, po zasięgnięciu opinii RDOŚ i PPIS, orzekł o konieczności przeprowadzenia takiej oceny i nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcie to wymaga, po uprzednim uzgodnieniu z organem ochrony środowiska (RDOŚ) i uzyskaniu opinii organu ochrony sanitarnej (PPIS), uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. Jak podkreślił organ, gmina W. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest inwestycja. W ocenie Kolegium, w sprawie przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu, zweryfikowanego w toku przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnego z zakresem wyznaczonym w postanowieniu organu gminy stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno RDOŚ, jak i PPIS, wnikliwie badali raport, który w toku postępowania był trzykrotnie uzupełniany na wezwanie RDOŚ w zakresie: zanieczyszczeń powietrza, gospodarki odpadami, gospodarki wodno – ściekowej, pozostałych zagadnień dotyczących przedsięwzięcia oraz jego oddziaływania na środowisko oraz uwzględnienia działań (zwłaszcza o charakterze kompensacyjnym) w związku z likwidacją zbiornika będącego siedliskiem gatunku chronionego. Z wniosku RDOŚ przeprowadzono także oględziny miejsca realizacji inwestycji. RDOŚ, jako organ ochrony środowiska, przedstawiając własne stanowisko co do warunków realizacji przedsięwzięcia szczegółowo je uzasadnił. Organ ten w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień oraz przeprowadzone oględziny miejsca realizacji inwestycji określił warunki realizacji przedsięwzięcia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uznając, że ich dotrzymanie gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska. Organ ten uznał, że zakład nie kwalifikuje się do zakładu o zwiększonym ryzyku oraz o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii, nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Według założeń inwestora przy zakładanej wielkości produkcji (ok. 700 Mg/rok) ilość wytwarzanych odpadów mieścić się będzie w ilościach określonych w posiadanej decyzji na wytwarzanie odpadów. Obliczenia emisji hałasu nie wykazały wystąpienia przekroczeń względem terenów chronionych akustycznie przy spełnieniu przyjętych w raporcie założeń. Informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby w pełni ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w związku z czym nie wskazano potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Na podstawie całej zgromadzonej dokumentacji, w tym raportu oraz wszelkich jego uzupełnień oraz wyjaśnień inwestora, a także biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych oględzin, RDOŚ określił warunki realizacji inwestycji obejmujące m.in. sposób kompensacji zniszczonego siedliska płazów oraz sposób zminimalizowania oddziaływania na zwierzęta na etapie budowy głównie w związku z koniecznością zniszczenia zastoiska wody zasiedlonego przez płazy. Warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez RDOŚ odzwierciedlono w decyzji środowiskowej. Z kolei PPIS wyrażając opinię co do warunków realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych wskazał, że planowane przedsięwzięcie charakteryzuje się niewielkim wpływem na środowisko i z punktu widzenia jakości środowiska i poszczególnych jego elementów brak jest przeciwskazań do realizacji i funkcjonowania projektowanej inwestycji w rozważanej lokalizacji. W dalszej kolejności organ zaakcentował, iż w toku postępowania zapewniono udział społeczeństwa, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy obwieszczenia, jak również zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się. W wyznaczonym terminie wpłynął jeden wniosek J. R. o nie wydawanie decyzji, który został przeanalizowany w świetle zebranych dowodów, w tym raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia RDOŚ i opinii PPIS oraz obowiązujących przepisów. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących fałszywych informacji odnośnie stanu faktycznego co obecnie znajduje się na działce, nieprawdziwych obliczeń dokonanych emisji gazów i pyłów oraz przyjętego czasu pracy zakładu, Kolegium podkreśliło, iż kwestie te są rozważone w raporcie oraz zostały ocenione w toku postępowania. Skarżący w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów. Tymczasem z raportu i jego uzupełnień wynika, że dotychczas instalacja pracowała sezonowo, a czas jej pracy uzależniony był od potrzeb rynkowych, dlatego wielkość produkcji na poziomie 200 Mg produktów/rok instalacja osiągnęłaby w czasie pracy krótszym niż 2080 h/rok. Zwiększenie produkcji z 200 Mg do 700 Mg produktów/rok nie będzie się wiązało ze zwiększeniem ilości urządzeń produkcyjnych ani wydłużeniem czasu pracy instalacji, dlatego przy zwiększonej produkcji do 700 Mg/rok i zachowanym czasie pracy, nie ulegnie zmianie w stosunku do przedstawionych w dotychczasowych analizach maksymalna emisja godzinowa poszczególnych zanieczyszczeń pyłowych i gazowych wprowadzanych do powietrza za pośrednictwem wentylacji mechanicznej hali produkcyjnej. Nie zmienią się także rodzaje emitowanych zanieczyszczeń, ani wielkość ich emisji rocznych. Natomiast emisja substancji wprowadzanych do powietrza ze źródeł znajdujących się na terenie zakładu nie narusza normatywnego powietrza atmosferycznego w rejonie ich lokalizacji, a źródła emisji nie stanowią potencjalnego zagrożenia środowiska w zakresie pogorszenia jakości powietrza. Emitowane do powietrza w sposób zorganizowany ilości pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, tlenku węgla, benzo/a/piranu, ksylenu i alkoholu izobutylowego nie powodują przekroczeń ich dopuszczalnych poziomów w powietrzu ani wartości odniesienia. Przy przedstawionych założeniach źródła emisji substancji do powietrza nie wymagają instalowania urządzeń do redukcji emitowanych zanieczyszczeń. Z opisanych powodów organ odwoławczy stwierdził, że brak jest również podstaw do kwestionowania postanowienia o uzgodnieniu inwestycji, zaskarżonego w odwołaniu od ww. decyzji, przy wydaniu, którego nie naruszono przepisów prawa. Charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia przedstawiona w raporcie i jego uzupełnieniach oraz stanowiska RDOŚ i PPIS w zakresie uzgodnienia i opinii, potwierdzają, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo – kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi – przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Wskazane nadto zostały warunki określające sposób kompensacji zniszczonego siedliska płazów oraz sposób zminimalizowania oddziaływania na zwierzęta na etapie budowy. Analiza raportu oddziaływania na środowisko pozwala – zdaniem Kolegium – stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Odpowiada on wymogom art. 66 ustawy, a nadto informacje dostępne w nim są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia na środowisko. Raport wraz z uzupełnieniami odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Raport pozwala na dogłębną analizę tego przedsięwzięcia pod względem jego zagrożeń i uciążliwości dla środowiska, w szerokim ujęciu. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i na które zwrócił uwagę organ pierwszej instancji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, raport wraz z uzupełnieniami jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości ani innych nieprawidłowości. Raport jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Te warunki – jak napisało Kolegium – spełnia złożony w sprawie raport. Raport w szczególności zawiera wprowadzenie (gdzie autor omówił podstawę wykonania dokumentacji, klasyfikację przedsięwzięcia inwestycyjnego, cel i zakres raportu oraz metodykę wykonywania raportu i wykorzystane materiały źródłowe), charakterystykę przedsięwzięcia (określenie lokalizacji przedsięwzięcia, uwarunkowań wynikających z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, stan istniejący, charakterystykę techniczno – technologiczną przedsięwzięcia, jego wariantowość, opis stanu środowiska w rejonie, a w szczególności rzeźbę terenu, budowę geologiczną i surowce naturalne, wody powierzchniowe i podziemne, warunki klimatyczne i meteorologiczne), analizę środowiska przyrodniczego (czyli dobra kultury materialnej, analizę warunków akustycznych, stan jakości powietrza atmosferycznego, ocenę wartości środowiska, walory krajobrazowe i przyrodnicze), etapy funkcjonowania przedsięwzięcia, oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko analizowanych wariantów (w tym: zakres korzystania ze środowiska, pobór wody, wytwarzanie ścieków, gospodarkę odpadami w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji), oddziaływanie akustyczne, zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego, sytuacje awaryjne, niejonizujące promieniowanie elektromagnetyczne, analizę konfliktów społecznych, ochronę elementów przyrodniczo – krajobrazowych, transgraniczne oddziaływanie przedsięwzięcia, lokalny monitoring środowiska, wpływ przedsięwzięcia na środowisko kulturowe, opis przewidywanych znaczących oddziaływań na środowisko, porównanie z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 Prawa ochrony środowiska, działania minimalizujące wpływ przedsięwzięcia na środowisko, wnioski, ustanowienie strefy ograniczonego użytkowania oraz streszczenie w języku niespecjalistycznym. W ocenie Kolegium nie ma podstaw, aby odmówić ww. raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych, bowiem brak jest dowodów przeciwnych, a zarzuty odwołującego dotyczące emisji substancji wprowadzanych do powietrza, czy ilości godzin pracy zakładu w roku zostały sformułowane w sposób ogólny i nie zostały poparte żadnymi dowodami (np. dowodem z opinii innej osoby, aniżeli ta, która była autorem raportu). Zdaniem Kolegium, planowana inwestycja nie ma wpływu na użytkowanie i zagospodarowanie terenów sąsiednich oraz zdrowie ludzi, o ile uwzględni się jej cechy oraz projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne. W tych okolicznościach ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie mogła być zakwestionowana, czemu dał wyraz organ pierwszej instancji podejmując zaskarżoną decyzję, spełniającą warunki, o których mowa w art. 82 i 85 ustawy. Dokumentacja sprawy była wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznano wszelkie zagrożenia i uciążliwości przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. W świetle tego Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji wskazanych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie podzieliło też zarzutu, że raport jest niewystarczający, nie oddaje w pełni stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniom autora odwołania, raport wraz z uzupełnieniami szczegółowo przedstawia wszystkie zagadnienia odnoszące się do planowanego przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko. Odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dlatego też jego uwagi, wątpliwości czy obawy nie mogą skutecznie podważać zasadności wydania decyzji. Decyzja, wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, określa warunki, których spełnienie ma zapewnić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, w postępowaniu zweryfikowany został raport, uzyskano wymaganą ustawą opinię i uzgodnienie oraz zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach tej oceny analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, ale też na dobra materialne, zabytki, krajobraz, analizowano i oceniano wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, a także analizowano i oceniano możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy. Z opisanych powodów Kolegium uznało, że kwestionowana w odwołaniu decyzja jest zgodna z prawem, a organ pierwszej instancji dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu decyzji, które nie budzi zastrzeżeń. Kolegium nie uznało za zasadne poinformowania prokuratora o możliwości popełnienia przestępstwa przez wskazane w odwołaniu osoby, co nie pozbawia strony możliwości samodzielnej inicjatywy w tym zakresie. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego J. R. wskazał, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 § 1, art. 64 i art. 74 Konstytucji RP gwarantujących każdemu obywatelowi prawo do ochrony własnej nieruchomości, przepisów postępowania, czyli art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz z naruszeniem prawa obywatelskiego wynikającego z ustawy, a szczególności art. 66 pkt 6 ustawy w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Z opisanych powodów autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, iż inwestor przedstawia nieprawdziwe dane i wbrew prawu (bez wymaganego zezwolenia) prowadzi produkcję chemiczną od kilku lat, nie posiadając zgody na emisję pyłów, gazów do atmosfery i odprowadzanie wód odpadowych do gruntów, co jest przestępstwem przeciwko środowisku. Wezwane przez skarżącego, Kolegium nie powiadomiło Prokuratury, do czego było zobowiązane z mocy prawa (art. 304 § 2 K.p.a.). Inwestor wbrew prawu bez decyzji budowlanych i środowiskowych wybudował magazyn chemiczny o pow. 650m2, który jest przedmiotem tego postępowania jako samowola budowlana. Tymczasem organy osłaniają bezprawne działania inwestora, co powinno skutkować unieważnieniem decyzji i nakazaniem – przed rozpoczęciem postępowania – przywrócenia przez inwestora stanu zgodnego z prawem, czyli rozebranie nielegalnej budowli. W końcu, wyliczenia emisji zostały wykonane nie zgodnie z wnioskiem skarżącego by dokonać tych obliczeń przy pracy urządzeń 8.200 h. Jest to pełne obciążenie mocy produkcyjnej, a nie 2.000 h jak proponuje inwestor, który kłamie nie przestrzegając prawa i nie respektując prawomocnych orzeczeń. Tylko przeliczenie dla tego zakładu i maksymalnej emisji daje gwarancję określenia czy nieruchomość skarżącego jest bezpieczna. Organ odwoławczy nie odniósł się do dowodów i nie odpowiedział na wszystkie zastrzeżenia skarżącego. Prawa skarżącego, jako sąsiada chemicznej inwestycji zostały złamane, co uzasadnia wniosek o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 24 maja 2016 roku J. R. wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę mija się z faktami i przedstawia nieprawdziwy obraz przebiegu procesu decyzyjnego. Główny zarzut skargi odnosi się do nieuwzględnienia wyliczenia skażenia przy pełnej mocy produkcyjnej zakładu z maksymalnym wykorzystaniem czasowym (9.000 h/rok). Tymczasem inwestor przedstawił wyliczenia dla pracy zakładu w maksymalnie 20% zdolności produkcyjnej, czyli ok 2.000 h/rok. Wyliczenia te są fałszywe i nie zabezpieczają nieruchomości skarżącego. W toku postępowania skarżący przedstawił kilkanaście dowodów na nierzetelność inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części. W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy powołanej już wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ustala się i ocenia bezpośredni oraz pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między tymi elementami, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa więc wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a. weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b. uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c. zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszym postępowaniu jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcji środków ochrony roślin wraz ze zmianą sposobu użytkowania hali magazynowej na halę produkcyjną oraz z niezbędną infrastrukturą. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja została – na mocy § 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku – zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt: IV SA/Po1065/12; w Warszawie z dnia 28 września 2010 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 1404/10, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, iż organ pierwszej instancji – po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. We wspomnianym postanowieniu organ ustalił zakres raportu, który winien złożyć inwestor. Wydając w sprawie postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, organ przedstawił jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po złożeniu przez inwestora tegoż raportu, został on poddany kontroli oraz procedurze uzgadniania i opiniowania. Pozytywne uzgodnienie w sprawie wydał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a opinię – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny. Raport ostatecznie pozytywnie uzgodniony przez organ uzgadniający i pozytywnie zaopiniowany przez organ opiniujący, stał się podstawą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić w tym miejscu wypada, iż raport został oceniony przez organ uzgadniający i opiniujący, a następnie przez organy orzekające w sprawie za rzetelny, jasny, szczegółowy, logiczny i spójny, zatem za taki, który może stanowić podstawę decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W tym miejscu wskazać wypada, iż argumenty skarżącego przedstawione w odwołaniu i w skardze zmierzają do kontestacji złożonego przez inwestora raportu, jako dokumentu, który może stanowić podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do tej kwestii wyjaśnić należy, iż żaden z argumentów skarżącego nie pozwala na zakwestionowanie treści raportu. W szczególności dostrzec wypada, iż nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, w którym domagał się on obliczenia emisji zanieczyszczeń dla pełnej mocy produkcyjnej zakładu z maksymalnym wykorzystaniem czasowym, czyli 9.000 h/rok. Tymczasem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił czas pracy zakładu na 2.080 h/rocznie, co odpowiada średnio 8 godzinom dziennie przez 5 dni w tygodniu. Raport przewiduje pracę w tym wymiarze, czyli tylko w wymiarze jednej zmiany. Z tego powodu nie ma potrzeby dokonywania obliczeń dla pełnej mocy produkcyjnej zakładu, która – zdaniem skarżącego – wynosi 8.200 lub 9.000 h/rocznie. Przyjęcie przez skarżącego wymiaru 9.000 h/rocznie nie znajduje zatem uzasadnienia, także z tego powodu, że w roku kalendarzowym jest 8.760 h. Zastrzec w tym miejscu należy, iż inwestor w toku postępowania nigdy nie wskazywał, że chce prowadzić produkcję przez całą dobę, w systemie trzyzmianowym. Konkludując dotychczasowe uwagi należy podkreślić, że żaden z zarzutów skargi, który odnosił się do treści raportu, nie uzyskał potwierdzenia. Z tego powodu – w ocenie składu orzekającego – słusznie organy obu instancji oceniły, iż raport jako że jest kompletny, rzetelny i spójny, może stanowić podstawę wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport został także oceniony przez organy jako kompleksowy w kontekście przepisu art. 66 ustawy. Skład orzekający nie znalazł podstaw do zakwestionowania tego stanowiska. W tym miejscu zasygnalizować wypada utrwalony w judykaturze pogląd, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, chociaż jest dokumentem prywatnym, ale jest opracowany przez osoby posiadające wiadomości specjalne, to musi być kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport musi uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena Sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. np. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2015 roku, II OSK 2313/13; z dnia 28 czerwca 2014 roku, II OSK 495/13 i inne). Odnosząc się do ostatniej grupy zarzutów wskazujących na wadliwie przeprowadzone postępowanie z uwagi na naruszenie praw strony w postępowaniu wskazać wypada, iż również i te argumenty nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności należy dostrzec, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) i stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) oraz są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Wydane w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia zostały rzetelnie i rzeczowo uzasadnione, dlatego w tym stanie rzeczy zarzuty skargi o naruszeniu przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. należało uznać za nieuzasadnione. Organy obu instancji w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności celem oceny możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotem uwagi organów były w szczególności zarzuty skarżącego związane z raportem i szerzej działalnością inwestora w zakresie mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Niewątpliwie poza zakresem zainteresowania organu, jak i Sądu pozostały zagadnienia, które nie mają związku z postępowaniem w ten sposób, że nie wpływają na rozstrzygnięcie. W tym zakresie nie można poczynić organom żadnego zarzutu. Skarżący w motywach skargi wskazał na naruszenie art. 32 § 1, art. 64 i art. 74 Konstytucji gwarantujących każdemu obywatelowi prawo do ochrony własnej nieruchomości. Pierwszy z przywołanych przepisów – art. 32 § 1 Konstytucji – wskazuje, iż wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Natomiast zgodnie z art. 64 Konstytucji, własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. I w końcu, zgodnie z art. 74 Konstytucji, władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom oraz wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych i każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska. Odnosząc się do tych zarzutów nie można przyznać im skuteczności, bowiem wskazane normy konstytucyjne to zasady o charakterze ogólnym, które skierowane są przede wszystkim do prawodawcy. Nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia zasady równości, bowiem organ uznawszy, iż spełnione są warunki określone w ustawie, wydał pozytywną dla inwestora decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu postępowania, w którym zapewnił zainteresowanym prawo do czynnego udział w postępowaniu oraz zapewnił udział społeczeństwa i – co najistotniejsze – poddał swojej analizie zarzuty stron postępowania. Podobnie nie można potwierdzić zarzutu naruszenia prawa własności. Inwestycja planowana jest do realizacji na terenach pozostających w dyspozycji inwestora. Nie jest planowana realizacja jakichkolwiek elementów inwestycji na gruncie stanowiącym własność skarżącego. Także – co wynika z raportu – inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, bowiem w toku postępowania nie stwierdzono potrzeby ustanowienia wokół inwestowanego terenu strefy ograniczonego użytkowania. W tym miejscu podkreślić wypada, iż niewątpliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomiło organów ścigania o popełnieniu przestępstwa przeciwko środowisku, bowiem – jak napisało w uzasadnieniu – nie stwierdziło faktu popełnienia takowego przestępstwa. Taka ocena organu nie pozbawia skarżącego możliwości dokonania stosownego zawiadomienia, zatem nie można postawić organowi w tym zakresie żadnego zarzutu. W sprawie nie zyskał potwierdzenia także argument, iż doszło do naruszenia przepisu art. 66 pkt 6 ustawy, który wskazuje, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej określenie także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, złożony przez inwestora w toku postępowania raport spełnia wymóg określony także ww. przepisem. W raporcie zawarta jest część nr 5 zatytułowana "Oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko analizowanych wariantów" oraz część nr 6, w której zanalizował były sytuacje awaryjne. Przedmiotem uwagi nie była kwestia transgranicznego oddziaływania, bowiem inwestycja ma być realizowana w centrum kraju, a tymczasem wykonanie transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko konieczne jest zawsze wtedy, gdy planowane projekty mogą znacząco oddziaływać na środowisko i ludzi sąsiadujących krajów. Wreszcie nie przesądzając kwestii, czy inwestor dopuścił się samowoli budowlanej i wybudował obiekt magazynowy bez wymaganych prawem decyzji (ocena w tym przedmiocie wykracza poza przedmiot postępowania i poza zakres kognicji organów oraz Sądu w tym postępowaniu), na podkreślenie zasługuje fakt, że rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na określoną inwestycji a to z uwagi chociażby na możliwość jej późniejszej legalizacji. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. B.A.