II SA/Łd 2077/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie NSA Janusz Nowacki, WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych oddala skargę. bg/ Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania T.M. od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych od 4,5 % do 18 % i powyżej 18 % zawartości alkoholu w sklepie przemysłowo-monopolowym w P., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż zgodnie z art.18 ust.1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. " o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi" sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwego wójta lub burmistrza /prezydenta miasta/ po zasięgnięciu opinii zarządu gminy. Zarząd Gminy P. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] negatywnie zaopiniował wniosek T.M. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych od 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie przemysłowo-monopolowym w P. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Zarządu Gminy P. Postanowienia tego T.M. nie zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art.12 ust.2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi rada gminy określa w drodze uchwały zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i warunki sprzedaży tych napojów. Rada gminy w drodze uchwały ustala także dla terenu gminy liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu /z wyjątkiem piwa/, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży. Zawarte w art.18 ust.2 i 3 przesłanki dopuszczalności wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - liczba punktów sprzedaży ustalona dla terenu gminy oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży - wyznaczają materialnoprawne granice uznania administracyjnego organu wydającego decyzję. Zezwolenie nie może zostać wydane, jeśli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej przez radę gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z zasadami ich usytuowania. Rada Gminy P. w dniu [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie określenia zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów na terenie gminy P. Uchwała ta została zmieniona uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...]. Zmiana polegała na dodaniu po ust.2 § 2 ustępu 3 o treści: "ustala się na terenie miejscowości P. liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu /z wyjątkiem piwa/, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w ilości 5 punktów". Uchwała ta weszła w życie dnia 10 czerwca 2001 r. Z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy P. wydanej [...] wynika, iż podstawą odmowy wydania T.M. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, było wyczerpanie limitu 5 punktów sprzedaży napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, w miejscowości P., stanowiącej jedną z obowiązujących zasad usytuowania tych punktów, a wynikającą z obowiązującej uchwały Rady Gminy P. z dnia [...]. Uchwała Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...] jest aktem powszechnie obowiązującym, a zatem wiążącym organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie. W toku instancyjnego postępowania administracyjnego uchwały organów gmin nie mogą być skutecznie kwestionowane. Podniesione przez T.M. w odwołaniu zarzuty przeciwko wspomnianej wcześniej uchwale Rady Gminy P., choć bardzo istotne z punktu widzenia skarżącej, nie mogły zostać przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględnione. Stanowić mogą natomiast podstawę zaskarżenia tej uchwaly do sądu administracyjnego w trybie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. T.M. w dniu 19 października 2001 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając niezgodność z prawem tej decyzji jak i decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej niezgodność z prawem obu instancji polega na, cyt: "nie zastosowaniu przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy podstawowej zasady prawa, że prawo nie działa wstecz". W uzasadnieniu skargi T.M. podniosła, iż od kilkunastu lat na terenie P. funkcjonowało 6 punktów sprzedaży. Gmina podjęła środki przeforsowania uchwały stwierdzającej w ramach istniejącego limitu dla terenu Gminy, ograniczenie limitu punktów na terenie samego P. Uchwałę taką przeforsowała w dniu [...] i na podstawie tej uchwały odmówiono skarżącej w dniu 12 lipca 2001 r. wydania zezwolenia, powołując się na ograniczenie punktów sprzedaży w samym P. do 5 punktów. Przyczyną odmowy zezwolenia jest stan prawny z 12 marca 2001 r., choć wniosek złożony został w dniu 9 maja 2000 r. W ocenie skarżącej przy rozpatrywaniu jej wniosku miało miejsce działanie prawa wstecz. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium Odwoławczego i zmianę decyzji organu I instancji poprzez uwzględnienie jej wniosków, bądź o uchylenie decyzji obu organów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wyjaśniło, iż nie występują przesłanki do uwzględnienia skargi i wniosło o jej oddalenie. W dniu orzekania przez organ pierwszej instancji na terenie miejscowości P. funkcjonowało 5 punktów sprzedaży napojów alkoholowych i w świetle uchwały Rady Gminy P. z dnia 12 marca 2001 r. nie mogło być T.M. wydane zezwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1271/ - sprawy, w których skargi nie zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada prawidłowość zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydawania. Decyzja, stosownie do art.145 § 1 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi: 1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik postępowania. W rozpatrywanej przez sąd sprawie nie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, ani do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę administracyjną w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Podstawę materialnoprawną rozpoznania wniosku T.M. z dnia 9 maja 2000 r. o wydanie zezwolenia na sprzedaż w sklepie napojów alkoholowych, stanowiła uchwała Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...], zmieniona uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...]. Akty te uchwalone zostały na podstawie upoważnienia wynikającego z art.12 ust.2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U Nr 35, poz.230 z późn. zm./. Uchwałą Nr [...] z dnia [...], wydaną w oparciu także o art.7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U z 1996 r., Nr 13, poz.74 z późn. zm./ Rada ustaliła, iż na terenie miejscowości P. może znajdować się 5 punktów sprzedaży napojów alkoholowych powyżej 4,5 % alkoholu /z wyjątkiem piwa/, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. [...], to jest w dacie wydania decyzji przez Wójta jak i w dniu [...], gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy tę decyzję, limit 5 punktów sprzedaży określony uchwałą był wyczerpany. Organy obu instancji nie były uprawnione do wydania decyzji na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wniosku przez T.M. Obowiązkiem organów administracyjnych było rozpoznanie wniosku z uwzględnieniem stanu prawnego z daty podejmowania decyzji. W dniach wydawania obu decyzji, wobec wyczerpania limitu punktów sprzedaży ustalonego uchwałą Rady Gminy P., nie było możliwe pozytywne rozpoznanie wniosku skarżącej. Wydanie korzystnej dla T.M. decyzji byłoby sprzeczne z porządkiem prawnym obowiązującym na terenie gminy. Spowodowałoby naruszenie zasady przyznawania zezwoleń określonej w art.18 ust.2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W myśl tego przepisu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży są wydawane w granicach liczby punktów sprzedaży ustalonej przez radę gminy. Wobec powyższego Sąd uznał za bezzasadny zarzut podniesiony w skardze dotyczący, cyt: "niezgodności z prawem obu decyzji, polegającej na nie zastosowaniu przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy podstawowej zasady prawa, że prawo nie działa wstecz". Jak trafnie wskazał w uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy, T.M. przysługiwało prawo zaskarżenia uchwały Rady Gminy z dnia [...] w trybie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.