II SA/Łd 218/11

Dnia 31 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi B. K.-W. i T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. znak: [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.1, art. 3 ust.1 pkt1, ust.1a,2,3, art. 4 ust. 1, 2, 6, 8, 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) orzekł: 1. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w Ł. przy ulicy A, działka nr 124/61, której użytkownikami są B. J. K.-W. i T. W.; 2. o ustaleniu opłaty z tytułu przekształcenia w wysokości 39 340 zł; 3. o odmowie udzielenia 90 % bonifikaty od w/w opłaty; 4. o rozłożeniu na raty ustalonej kwoty 39 340 zł na okres 20 lat, w równych ratach; 5. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna prawo użytkowania wieczystego przekształca się w prawo własności, ostateczna decyzja stanowi podstawę, aby w księdze wieczystej wpisać wnioskodawców jako właścicieli. W uzasadnieniu Prezydent Miasta podał, iż w dniu 23 marca 2009r. B. J.K.-W. i T. W. złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W dniu 3 listopada 2009r. wnioskodawcy wystąpili o udzielnie bonifikaty od opłaty za przekształcenie na podstawie art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2009r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone z uwagi na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego, które dotyczyło m.in. kwestii konstytucyjności przepisu art. 4 ust. 8 w/w ustawy. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010r. postępowanie w sprawie zostało podjęte, gdyż w dniu 26 stycznia 2010r. Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął m.in., iż przepis art. 4 ust. 8 w/w ustawy jest zgodny z Konstytucją. Powracając do czynności wyjaśniających organ ustalił, iż z zapisów księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości wynika, że właścicielem jej jest Skarb Państwa, a wnioskodawcy są użytkownikami wieczystymi, które to prawo nabyli aktem notarialnym z dnia 20 stycznia 2004r. Dla działki tej w dniu 31 grudnia 2003r. wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 w/w ustawy osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 13 października 2005r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych, mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Podkreślił, iż nie budzi wątpliwości, że wnioskodawcy byli użytkownikami wieczystymi przedmiotowej działki w dniu wejścia w życie ustawy, przeznaczonej pod zabudowę na cele mieszkaniowe, zatem wniosek spełnia wymogi ustawy i prawo użytkowania wieczystego podlega przekształceniu w prawo własności w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. Dalej podał, iż stosownie do art. 4 ust. 1 i ust. 2 w/w ustawy osoba na rzecz której prawo zostało przekształcone obowiązana jest do uiszczenia opłaty z tytułu przekształcenia, do której ustalenia stosuje się przepis art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Przy czym w myśl art. 4 ust. 13 w/w ustawy jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. Aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, dokonana została w dniu 9 grudnia 2008r. Wniosek o przekształcenie złożony został w dniu 24 marca 2009r., co za tym stosownie do art. 4 ust. 13 ustawy, ustalając wysokość opłaty za przekształcenie wykorzystano wartość nieruchomości określoną dla celów aktualizacji, wartość ta określona została w operacie szacunkowym z dnia 19 listopada 2008r. Określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości, rzeczoznawca dokonał według stanu nieruchomości i poziomu cen na listopad 2008 roku, przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Wyżej wymieniony operat szacunkowy odpowiada dyspozycjom wynikającym z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. 2004.207.2109 ze zm.). Wartość rynkowa prawa własności nieruchomości określona w tym operacie szacunkowym wynosi 228 430,00 zł i jest to również cena przedmiotowej nieruchomości, gdyż zgodnie z art. 67 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości. Jeżeli nieruchomość jest sprzedawana w drodze bezprzetargowej, w celu realizacji roszczeń przysługujących z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, cenę nieruchomości ustala się w wysokości równej jej wartości. Z kolei przepis art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. Dla potrzeb ustalenia tej wartości, rzeczoznawca majątkowy wykonał w dniu 1 marca 2010r. aneks do operatu z dnia 19 listopada 2008r., w którym określił aktualną wartość prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na kwotę 189 090,00 zł. Reasumując powyższe organ podał, iż opłatę za przekształcenie ustalono w wysokości 39 340,00 zł. Opłata ta stanowi różnicę między ceną nieruchomości równą wartości prawa własności a wartością prawa użytkowania wieczystego (228 430,00 zł – 189 090,00 zł = 39 340,00 zł). Przypomniał, iż użytkownicy występowali o udzielenie 90% bonifikaty od opłaty za przekształcenie, ze względu na dochód przypadający na jednego członka rodziny, przy czym w świetle art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, osobie fizycznej, której dochód na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów, organ właściwy do wydania decyzji udziela, na jej wniosek, 90% bonifikaty od opłaty za przekształcenie, jeżeli nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę. Na okoliczność wykazania dochodu, o którym mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, wnioskodawcy przedłożyli: zaświadczenie Komendy Głównej Policji z dnia 20 kwietnia 2010r., z którego wynika, że średni dochód T. W. za okres od lipca 2008r. do grudnia 2008r. wynosił 5 473,99 zł, zaświadczenie "A" B. P. z dnia 22 kwietnia 2010r. świadczące, że B. K.-W. w drugim półroczu roku 2008 osiągnęła dochód w kwocie 6 992,85 zł, oświadczenie B. K.-W. z dnia 22 kwietnia 2010r., iż z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w drugim półroczu roku 2008, poniosła stratę oraz, że za ten okres uiściła składki zdrowotne w kwocie 2 163,03 zł. Ponadto do akt sprawy złożone zostało postanowienie Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia 29 kwietnia 2010r. o odmowie wydania zaświadczenia, o wysokości dochodów osiągniętych przez B. K.-W. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, z uwagi na ustalenie, iż w roku 2008 B. K.-W. nie miała obowiązku składania deklaracji miesięcznych, w których deklarowałaby podstawę opodatkowania, zatem organ nie dysponuje danymi, niezbędnymi do wydania zaświadczenia żądanej treści. Dodatkowo w dniu 22 kwietnia 2010r. oboje użytkownicy złożyli oświadczenie, w którym wykazali, że miesięczny dochód w drugim półroczu roku 2008, przypadający na jednego członka rodziny w ich gospodarstwie domowym wynosił 2 568,67 zł. Z treści oświadczenia wynika, że ich gospodarstwo domowe składa się z dwóch osób. Prezydent Miasta Ł. dokonując analizy złożonych przez wnioskodawców dokumentów stwierdził, że nie potwierdzają kwoty dochodu wykazanej w złożonym oświadczeniu i wyznaczył rozprawę administracyjną, której celem było wyjaśnienie sposobu wyliczenia wskazanego dochodu. Na rozprawie w dniu 7 lipca 2010r. B. K.-W. i T. W. wyjaśnili, że do wyliczenia dochodu w kwocie 2 568,67 zł przyjęli: - kwoty za poszczególne miesiące z zaświadczenia Komendy Głównej Policji z dnia 20 kwietnia 2010r., które uzyskali w wyniku następujących działań: od kwot w kolumnie przychód odjęto kwoty z kolumn - koszty uzyskania przychodu, kasa chorych, podatek, - kwotę dochodu w wysokości 6 992,85 wynikającą z zaświadczenia "A" B. P. z dnia 22 kwietnia 2010r., stanowiącą sumę dochodów za poszczególne miesiące (kolumna dochód). Wyliczenia tego dochodu dokonano odejmując od kwot z kolumny brutto – kwoty z kolumn składka na ubezpieczenie społeczne, składka zdrowotna, podatek, - od uzyskanej kwoty odjęto składkę zdrowotną w kwocie 2 163,03 zł, wpłaconą przez B. K.-W. za okres drugiego półrocza roku 2008, w którym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej poniosła stratę. Wnioskodawcy podsumowując swoje wyjaśnienia stwierdzili, że miesięczną kwotę dochodu w wysokości 2 568,67 zł, przypadającą na osobę w gospodarstwie domowym w drugim półroczu roku 2008 uzyskali, przyjmując sumę dochodów netto wyliczonych w sposób opisany w punkcie 1 i 2 protokołu z rozprawy, pomniejszoną o składki zdrowotne wymienione w punkcie 3 protokołu. Organ podał dalej, iż w art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ustawodawca posługuje się terminem dochód, nie precyzując bliżej, co należy pod tym pojęciem rozumieć i wobec takiego zapisu dochód ten należy rozpatrywać w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którą dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli przy ustalaniu dochodu ustawodawca dopuszcza inne odliczenia oprócz kosztów uzyskania przychodu, określa to wprost w przepisach danej ustawy np. ustawa z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Uwzględniając przywołane unormowanie Prezydent Miasta Ł. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej do ustalenia miesięcznego dochodu przypadającego na jednego członka w gospodarstwie domowym wnioskodawców w drugim półroczu roku 2008, przyjął dochód w kwocie 5 473,99 zł - jako miesięczny dochód T. W., podany w zaświadczeniu Komendy Głównej Policji oraz miesięczny dochód B. K.-W. w kwocie 1 592,81 zł -wynikający z zaświadczenia "A" B.P., wyliczony jako średnia dochodu z kolumny brutto. Suma średnich miesięcznych dochodów osiągnięta w tym okresie przez wnioskodawców wynosi 7 066,80 zł, co w przeliczeniu na miesięczny dochód przypadający na osobę w rodzinie w drugim półroczu roku 2008, daje kwotę 3 533,40 zł. Dochód ten przekroczył przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w tym okresie, ogłoszone przez Prezesa GUS, które wynosiło 2 666,77 zł (M. P. z 2009r., Nr 11, poz. 138). W związku z tym wnioskodawcy nie spełniają kryterium dochodowego do udzielenia bonifikaty od opłaty za przekształcenie. Użytkownicy wieczyści nieruchomości, wnioskowali o rozłożenie opłaty za przekształcenie na raty, na okres 20 lat. Dlatego ustalono wniesienie opłaty w 20 równych ratach rocznych, określając jednocześnie termin zapłaty pierwszej raty oraz termin uiszczania rat następnych. W odwołaniu od powyższej decyzji B. K.-W. i T. W. zarzucili naruszenie art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez niezastosowanie bonifikaty, art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, iż pojęcie "dochód" w rozumieniu ustawy o przekształceniu należy traktować przychód brutto obejmujący również składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i zaliczki na podatek dochodowy, w sytuacji gdy z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym wyraźnie wynika, iż dochodem jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Ponadto naruszenie art. 7 i art. 75, art. 77 K.p.a. poprzez niewystarczające zebranie w całości materiałów sprawy dającego możliwość prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku o udzielnie bonifikaty, art. 80 K.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, art. 107 §3 K.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne w szczególności poprzez nieokreślenie przesłanek faktycznych i prawnych do przyjęcia przez organ dochodu skarżących w zawyżonej kwocie 3 533,40 zł oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie, że dochód miesięczny na jednego członka rodziny przekracza miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia tj. wynosi 3 533,40 zł na osobę w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału wynika, iż dochód ten wynosi 2 568,67 zł. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, wydanie decyzji uwzględniającej wniosek o udzielnie bonifikaty ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...]r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wskazując na zasadność i poprawność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia, Wojewoda powtórzył jego argumentację oraz stanowisko stron. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, błędnej wykładni pojęcia "dochód" wyjaśnił, iż zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, podlegają odliczeniu w kwotach wskazanych przez ustawodawcę w stosunku miesięcznym, zatem chybione jest twierdzenie strony jakoby ich koszty uzyskania dochodu a zarazem podlegające odliczeniu stanowiły m.in. składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy. Organ dodał, iż dopatrzył się nieprawidłowości w obliczeniu dochodu T. W., gdyż posługując się definicją dochodu, wskazaną w ustawie o podatku dochodowym, należało od sumy kwot wpisanych w kolumnie – przychód tj. 32 843,76 zł odjąć sumę kwot wpisanych w kolumnie – koszty uzyskania tj. 667,50 zł, dopiero różnica tych sum daje podstawę obliczenia średniego dochodu i wynosi 5 362,71 zł. Wojewoda wskazał, iż w konsekwencji należy wskazać na błąd w wyliczeniu przez organ I instancji miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie odwołujących, dochód obliczony jako suma średnich miesięcznych dochodów osiągnięta na miesięczny dochód na osobę w rodzinie wynosi 6 955,52 zł, w przeliczeniu na osobę w rodzinie 3 477,76 zł. Zauważył, iż uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy gdyż kwota ta i tak przekracza miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej, zatem wnioskodawcy nie spełni kryterium dochodowego do udzielenia bonifikaty. W odniesieniu do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, przywołując zasady proceduralne, którymi kierował się organ I instancji, iż nie znalazł oparcia dla sformułowanych zarzutów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. K.-W. i T. W. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej bonifikaty poprzez jej udzielenie, ewentualnie o uchylenie decyzji zaskarżonej w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili naruszenie art. 7 w związku z art. 138 §1 ust. 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu strony,, w sytuacji gdy załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony nie pozostawałoby w kolizji z interesem społecznym., art. 8 w związku z art. 138 §1 ust. 2 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie rozumienia pojęcia "dochód" na niekorzyść strony, w sytuacji gdy organ miał możliwość zastosowania innej definicji oraz naruszenie art. 34 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności polegające na błędnym ustaleniu wysokości dochodu przypadającego na jednego członka rodziny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.". Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, na podstawie szczegółowo ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem zasad procesowych określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, stanowisko organów wyczerpująco wywiedzione w zaskarżonym rozstrzygnięciu Wojewody [...] z dnia [...]r. utrzymującym w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się do pkt 3 rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł., w którym to Prezydent Miasta odmówił B. K.-W. i T.W. udzielenia 90% bonifikaty od opłaty ustalonej w pkt 2 na kwotę 39 340 zł, z uwagi na ustalenie, iż dochód przypadający na osobę w rodzinie przekroczył przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w drugim półroczu 2008 roku, które wynosiło 2 666,77 zł, stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego dnia 19 lutego 2009r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2008r. i w drugim półroczu 2008r. (M.P. Nr 11, poz. 138). Skarżący nie zgadzają się z przeprowadzonym przez organy wyliczeniem dochodu na osobę w rodzinie, wedle którego organ przyjął, iż z uwagi na brak w ustawie z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) definicji pojęcia "dochód" należy w tym zakresie posługiwać się definicją sformułowaną na potrzeby ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010r., Nr 51, poz. 307). Idąc w tym kierunku organ wyliczył, iż miesięczny dochód na osobę w rodzinie wynosi 3 477,76 zł, bowiem od sumy kwot przychodu skarżącego za ostatnie półrocze 2008 roku tj. kwoty 32 843,76 zł odjął sumę kwot stanowiących koszty uzyskania przychodu tj. 667,50 zł, uzyskana różnica w wysokości 5 362,71 zł stanowiła podstawę obliczenia średniego dochodu. Do kwoty tej organ doliczył kwotę 1 592,81 zł tj. dochód skarżącej i wyliczył ostatecznie, iż dochód na jednego członka rodziny przekracza przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej. Ważne jest, iż organ przyjął, stosownie do unormowania przepisu art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, iż dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. A jednocześnie zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 tej ustawy koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej podlegają odliczeniu w kwotach wskazanych przez ustawodawcę w stosunku miesięcznym. Przy czym stosownie do uregulowania przepisu art. 23 ust. 1 tej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów m.in. podatku dochodowego (pkt 12), składek na ubezpieczenie społeczne (pkt 37), składek na ubezpieczenie zdrowotne, opłaconych w roku podatkowym przez podatnika zgodnie z przepisami o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (pkt 58). Opierając się na przywołanych uregulowaniach organ ustalając dochód członków rodziny skarżących nie odliczył od przychodu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy. Z kolei w ocenie skarżących zasadnym jest wyliczenie dochodu z uwzględnieniem uregulowania zawartego w art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362) poprzez zsumowanie dochodów netto skarżących i pomniejszenie m.in. o składki zdrowotne składki na ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach. Przyjmując taką definicję dochodu skarżący wyliczył, iż dochód na członka rodziny zamyka się w kwocie 2 586,67 zł, zatem nie przekracza przeciętnego wynagrodzenia w drugim półroczu 2008 roku określonego na kwotę 2 666,77 zł, co za tym spełnione zostały przesłanki określone w art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W myśl przywołanego uregulowania prawnego osobie fizycznej, której dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym nie przekracza przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, organ właściwy do wydania decyzji udziela, na jej wniosek, 90 % bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, jeżeli nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, mając na uwadze rozbieżne stanowiska judykatury stwierdził, iż na uwzględnienie zasługuje stanowisko organu, obszernie wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazując na zasadność tego podejścia zwrócić należy uwagę chociażby na fakt, iż przepis art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przewiduje możliwość udzielenia bonifikaty wyłącznie osobom fizycznym. Nadto w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 stycznia 2010r., K 9/08, czytamy, iż możliwość uzyskania bonifikaty od opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie stanowi instrumentu pomocy społecznej i choćby z tego powodu nie musi posługiwać się tym samym kryterium dochodowym co przy wnioskach o udzielenie pomocy społecznej. Instytucja ta jest odrębnym mechanizmem realizacji przez władze publiczne konstytucyjnego obowiązku popierania działań obywateli, zmierzających do uzyskania własnego mieszkania. Nadto ustanowienie poziomu dochodu uprawniającego do bonifikaty na poziomie wyższym niż w przepisach ustawy o pomocy społecznej wydaje się też racjonalne z gospodarczego punktu widzenia. Ustawodawca może w sposób usprawiedliwiony zakładać, że tylko kategoria użytkowników osiągających przynajmniej dochód na poziomie średniej krajowej będzie w stanie w odpowiedni sposób zadbać o otrzymaną własność nieruchomości np. czyniąc na nią niezbędne nakłady. Nie można również zapominać, iż już sama instytucja przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest ukłonem w stosunku do dotychczasowych użytkowników wieczystych, którzy w ten sposób stają się właścicielami danej nieruchomości, a jako właściciele dysponują szerszymi uprawnieniami do dysponowania swoją własnością. Omawiana instytucja nie może być rozpatrywana jako forma pomocy społecznej, gdyż podmiot występujący o przekształcenie musi liczyć się chociażby z koniecznością ponoszenia większych nakładów na nią, ale jednocześnie w zamian, uzyskuje prawo, które nie jest już pośrednim pomiędzy prawem własności a ograniczonym prawem rzeczowym ale pełnym prawem własności danej nieruchomości. Nie budzi wątpliwości, iż korzyści płynące z wyłącznego prawa własności są dużo większe i pozwalają właścicielowi na większą swobodę, pewność i stabilność tego prawa. Zdaniem Sądu za odmienną interpretacją pojęcia "dochód" na potrzeby niniejszej sprawy nie przemawia także przepis art. 5a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, który stanowi, iż przepisy niniejszej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Należy bowiem mieć na uwadze, iż przepis ten obowiązuje od dnia 7 stycznia 2010r., natomiast w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się ustawę w brzmieniu dotychczasowym (art. 5 ustawy z dnia 5 listopada 2009r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 206, poz. 1590), w niniejszej sprawie wniosek o przekształcenie, który wszczął kontrolowane postępowanie, złożony został w dniu 23 marca 2009r. Reasumując, w ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy, zasadnie organ administracji odmówił skarżącym udzielenia 90% bonifikaty, skoro ustalony przez organ w sposób prawidłowy dochód miesięczny na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym skarżących przekracza kwotę wskazaną jako graniczną w art. 4 ust. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Organ uwzględnił przedłożone przez skarżących oświadczenie w sprawie udzielenia bonifikaty oraz zaświadczenia o wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia z wiążących strony stosunków pracy. W sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny i wiążące przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony natury procesowej nie stanowią naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ar