II SA/Łd 22/15

Dnia 10 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego T. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania T.K., utrzymał w mocy decyzję Starosty R. dnia [...]., nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej Starosta R. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A . z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] wraz z instalacjami elektrycznymi zaprojektowanych, na działkach nr ewid. 73/2 i 73/3, obręb [...] w R. kategoria obiektu XXIX). W odwołaniu od tej decyzji T.K., reprezentowany przez pełnomocnika Z. G., wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "ustawa" lub "Prawo budowlane", w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez nie ustalenie faktycznego obszaru oddziaływania obiektu z uwagi na pominięcie mocy anten radioliniowych oraz nie uwzględnienie zjawiska odbić oraz błędu metody obliczeniowej. Podany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych w dokumentacji inwestora nie został zweryfikowany, albowiem na pewno nie wynosi 102,75m, z uwagi na nie uwzględnienie wytycznych, o których mowa powyżej; 2. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) poprzez pominięcie faktu, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem osie głównych wiązek promieniowania nawet dla pojedynczych anten i bez uwzględnienia maksymalnych tiltów znajdują się w miejscu dostępnym dla ludności. Wysokość 3,3m na azymucie 60°, 6,9m na azymucie 170° oraz 3,3m na azymucie 290° należy uznać za możliwe do zabudowy mając na uwadze dopuszczalną wysokość zabudowy na tym terenie; 3. art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż wydana została bez podania: przepisu prawa, z którego wynika, iż w przypadku realizacji tej samej instalacji radiokomunikacyjnej ustawodawca wyłączył badanie mocy anten, których EIRP jest wspólne na danym sektorze z uwagi, iż moc nie ma znaczenia przy dokonywaniu analizy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.; metody na podstawie której dokonano kwalifikacji z wyjaśnieniem, z jakich powodów nie analizowano faktycznej mocy EIRP, która jest sumą dwóch anten na danym sektorze; mocy anten radioliniowych, brak prawidłowej interpretacji miejsc dostępnych dla ludności; wskazania terenu, na którym może być maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokościach niemożliwych do zabudowy; metody obliczeniowej oraz określenia maksymalnego błędu; mocy anten radioliniowych wraz z określeniem, czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi; czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód, jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ odwoławczy przywołał zasady procedowania wynikające z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz brzmienie art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, wywodząc, że w niniejszej sprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. Spółka A z o.o. złożyła w Starostwie Powiatowym w R. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej numer [...], wraz z instalacjami elektrycznymi, zaprojektowanych na działkach nr ewid. 73/3 i 73/2, obręb 0025 w R. Z powyższego wniosku prowadzonych było wiele postępowań administracyjnych zarówno przez organ I, jak i II instancji. Mianowicie, decyzją z dnia [...] Starosta R. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółka A z o.o., pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ administracji architektoniczno- budowlanej I instancji powinien wyjaśnić kwestię kwalifikacji przedmiotowej inwestycji na środowisko poprzez zwrócenie się do właściwego organu o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie, a także dokonać sprawdzenia projektu-budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 ustawy oraz przeprowadzić postępowanie w oparciu o przepisy prawa procesowego i w konsekwencji powyższego wydać właściwe rozstrzygnięcie. Kontynuując postępowanie organ I instancji decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie Starosta R. decyzją z [...] odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...]. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że projektowane przedsięwzięcie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]obejmuje budowę typowej wieży stalowej o łącznej wysokości 36,85m n.p.p.t wraz z betonowym cokołem, kotwą fundamentową oraz odgromnikiem), zaliczonej do XXIX kategorii obiektów budowlanych i służącej do zainstalowania na niej anten i tras kablowych stanowiących wyposażenie stacji bazowej, która obsługiwać będzie sieć telefonii komórkowej, należącą i eksploatowaną przez Spółę A z o.o. w W. Projektowana stacja bazowa jest bezobsługowa i wymaga dojazdu tylko na czas budowy. Planowana lokalizacja wieży oddalona jest od skrajnego toru trakcji PKP o 60 m, zgodnie z zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu w uchwale Nr XXXVIII/328/98 Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 29 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Radomska (Dz.Urz. nr 12, poz. 143 z dnia 4 sierpnia 1998 r.). Projektowana wewnętrzna elektryczna linia zasilająca wieżę poprowadzona zostanie przez działkę nr ewid. 73/3. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wieża zlokalizowana będzie na terenie oznaczonym symbolem – H11MUa, przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy z możliwością realizacji usług o uciążliwości nie przekraczającej granic danej lokalizacji. Wojewoda wskazał ponadto, że z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż organ I instancji - stosownie do zaleceń Wojewody [...] - pismem z dnia 7 listopada 2013 r., mając na uwadze przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, ze zm.), przywoływanego dalej w skrócie jako "rozporządzenie", wystąpił do Prezydenta Miasta R. o wyrażenie opinii lub udzielenie informacji, czy projektowana inwestycja wpływa znacząco, czy też potencjalnie może wpływać na środowisko, załączając kwalifikację przedsięwzięcia. W odpowiedzi, Prezydent Miasta R. pismem z dnia 25 listopada 2013 r., wskazał, iż instalacja radiokomunikacyjna przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki A z o.o. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Wojewoda, odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu dotyczących oddziaływania na środowisko, a także braku wskazania wielu elementów obliczeniowych i braku określenia wartości technicznych, jak EIRP, wyjaśnił, iż z materiału dowodowego wynika, że parametry poszczególnych anten instalacji, przedstawione w dokumentacji, mające wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia według § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ujęto w projekcie budowlanym m.in. na str. 13, oraz w tabeli na str. 16. W ramach projektu przewiduje się instalację dziewięciu anten sektorowych: 6 x Katherin 742 215 oraz 3 Katherin 800 10634 o azymutach i mocy zgodnie z tabelą nr 1 na str. 13 (EIRP od 4581,42 W do 6501,30 W). Organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia. Zgodnie z tym rozporządzeniem parametrami, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, są: równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny - przy czym EIRP dla pojedynczej anteny wyznacza się także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Wojewoda podkreślił następnie, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego stosownie do art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.). Wobec takiej definicji należało - zdaniem organu II instancji - przyjąć, że miejsca, do których dotarcie przez człowieka wymaga na którymkolwiek etapie użycia jakiegokolwiek sprzętu technicznego, nie mogą być traktowane jako miejsca dostępne dla ludności. Wojewoda stwierdził, że zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne będące radioliniami nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym parametrów anten radiolinii nie uwzględnia się przy kwalifikacji przedsięwzięcia. Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż obowiązek uwzględniania możliwości kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć (planowanego i istniejącego lub też planowanych przedsięwzięć, które znajdują się w obszarze oddziaływania tych przedsięwzięć), znajdujących się w obszarze, na którym będzie oddziaływać przedsięwzięcie, występuje m.in. w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 2 pkt 23 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego skoro materiał zgromadzony w sprawie, w tym pismo Prezydenta Miasta R. z dnia [...], oraz wyżej przytoczone przepisy wskazują, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nie można wykluczyć, iż w przypadku zmiany parametrów instalacji w trakcie realizacji lub po zrealizowaniu przedsięwzięcia, w sposób który spowoduje osiągnięcie progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, o czym mowa w § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, wymagane będzie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Jednak na tym etapie sprawy brak jest podstaw prawnych do żądania od inwestora uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także przedstawienia skumulowania oddziaływania stacji, które nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Takie też stanowisko potwierdza pismo Prezydenta Miasta R. Wojewoda, ustosunkowując się następnie do zarzutów odwołania odnośnie oddziaływania na środowisko, wskazał, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej z lokalizacją na wysokości 35,00m.n.p.t. dziewięciu anten: 6 typu Katherin 742 215 i 3 typu Katherin 800 10634, skierowanych w trzech kierunkach (azymutach 60°, 170° i 290°), emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości 0,03 MHz do 300 000 MHz o EIRP - równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny sektorowej U21, U22 i U23, wynoszącej 4581,42W, a dla anten sektorowych G1, G2, G3, U91, U92, i U93 o wypadkowej EIRP wynoszącej 2716,44W, zawiera się w przedziale 2000-5000W. Natomiast dla anten sektorowych D1, D2, D3, L1, L2 i L3 - EIRP wynosi 6501,30W i zawiera się w przedziale 5000-10000W. Ponadto tabela na str. 59 projektu budowlanego przedstawia parametry techniczne anten sektorowych rozpatrywanej stacji bazowej i równoważne moce promieniowanej izotropowo, oddzielnie dla systemów o paśmie pracy 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz dla promieniowania wypadkowego. Zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 zarówno w płaszczyźnie poziomej i pionowej dla anten sektorowych planowanej stacji bazowej przedstawiono w projekcie budowlanym w opracowaniu graficznym obszaru oddziaływania, wykonanym w styczniu 2014 r. na rys. 1-7, dla których pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 sektorowych od środka elektrycznego dla anten: w azymucie 60° - znajdują się w przestrzeni powyżej wysokości 17,7m ponad istniejącym terenem, w odległości do 102,72m w osi głównej wiązki promieniowania; w azymucie 170° - znajdują się w przestrzeni powyżej wysokości 19,2m ponad istniejącym terenem, w odległości do 101,78m w osi głównej wiązki promieniowania; w azymucie 290°, znajdują się w przestrzeni powyżej wysokości 17,7m ponad istniejącym terenem, w odległości do 102,72m w osi głównej wiązki promieniowania. Pod tą przestrzenią znajduje się działka nr ewid. 20, której współwłaścicielem jest odwołujący T.K. Na tej nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalny o wysokości 7m i od najwyższego jego punktu do wysokości maksymalnego wychylenia anteny sektorowej w tilt 9° o polu elektromagnetycznym o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, jest 10,7m, a więc poza miejscami dostępnymi dla ludności w rozumieniu powyższych przepisów, gdyż budownictwo na tym terenie nie jest wyższe i bez dostępu technicznego nie jest możliwe osiągnięcie tego pułapu. Wskazane parametry anten zapewniają odpowiednią odległość pomiędzy obszarem pracy anteny, a miejscem ewentualnego przebywania ludności. Oznacza to, iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania 6 anten w odległości do 150m i trzech do 200m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny o polu elektromagnetycznym o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, nie występują miejsca dostępne dla ludności, a tym samym spełnione zostały wymagania, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wojewoda podkreślił także, że zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Ponadto organ wskazał, że opracowanie obszaru oddziaływania wykonane zostało przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia. Wojewoda stwierdził, że organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrując sprawę powinien mieć na uwadze interes wszystkich stron postępowania, w tym zarówno inwestora, jak i osób będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania, ustalonych na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy. Przy określaniu stron postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, należy uwzględniać przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, zgodnie z którym w miejscach dostępnych dla ludności gęstość mocy nie powinna przekraczać 0,1 W/m2 (załącznik nr 1, tabela nr 2), co też organ II instancji uczynił. Z tego też powodu po uzupełnieniu materiału dowodowego o opracowanie pt.: "Graficzny model obszaru oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko (graficzne przedstawienie poziomu pól elektromagnetycznych), będący uzupełnieniem kwalifikacji środowiskowej wykonanej 10 stycznia 2013r.", zawierające brakujące rysunki, przedstawiające rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych, niż dopuszczalne w płaszczyźnie poziomej, organ I instancji prawidłowo ustalił strony przedmiotowego postępowania. Odnosząc się następnie do zarzutu podnoszonego w odwołaniu dotyczącego ewentualnej rozbudowy, czy też nadbudowy istniejącej zabudowy, znajdującej się na działkach sąsiednich Wojewoda wskazał, że w zasadzie każda projektowana inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, to sam fakt, iż strona nie wyraża zgody na tę inwestycję nie może być uznane za ograniczenie, czy też uniemożliwienie zabudowy sąsiednich działek tych stron. W niniejszej sprawie istniejące budynki o wysokości 7m znajdujące na obszarze, na którym dla anten sektorowych w odległości od środka elektrycznego do 102,72m w osi głównej wiązki promieniowania pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, występują na wysokości 17,7m.n.p.t, oznacza możliwość ewentualnej nadbudowy o ok. 10m, choć zauważył, iż teren na którym znajduje się inwestycja jest terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności, na którym znajduje się niska zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Wojewoda odnosząc się do kwestii błędu metody obliczeniowej oraz zjawiska odbić wyjaśnił, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków projektanta m.in. należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant obowiązany jest do dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o czym mowa w ust. 4 ww. przepisu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest, zgodnie z art. 35 ust. 1, zweryfikować projekt budowlany, nie może natomiast ingerować w rozwiązania projektowe, tym bardziej, że projektanci dołączyli do projektu budowlanego wspomniane wyżej oświadczenia i to oni ponoszą odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań. W niniejszej sprawie projekt budowlany opracowany został przez projektantów posiadających właściwe uprawnienia, którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Treść przepisu art. 20 ust. 4 ustawy oraz przepisów określających zakres i czynności podejmowanych przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, uprawnia do stwierdzenia, że to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, omawianej ustawy ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w sprawach została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym, bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Z tych też względów nie można uznać podnoszonych zarzutów za zasadne. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że ustalony stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał wydanie przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie; 1) art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit c oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit g rozporządzenia poprzez nie ustalenie, czy przy maksymalnych tiltach planowanych anten na danym sektorze w odległości 200 oraz 300 metrów w osi głównych wiązek promieniowania nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności. Powyższe rażące naruszenie prawa nie pozwalało organowi na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowanych nie była wymagana. 2) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie udowodnienie, że osie głównych wiązek promieniowania w odległości przewidzianej w rozporządzeniu nie wystąpią w miejscu dostępnym dla ludności, czyli możliwym do zabudowy. Ponadto organ nie uwzględnił maksymalnego pochylenia anten, lecz zaakceptował tilty dostosowane przez inwestora do własnych potrzeb, czego nie aprobuje orzecznictwo NSA z uwagi, iż może to służyć do obchodzenia przepisów prawa. Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego nie analizował faktycznego EIRP anten na danym sektorze, które wynosi 13799, 16 W. 3) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 oraz 5 ust 1 pkt. 9 ustawy poprzez stwierdzenie, iż organ musi ustalić obszar oddziaływania obiektu na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym, albowiem nie ma możliwości weryfikacji tych danych nawet, jeżeli są one niekompletne i nie uwzględniają - tak jak w niniejszej sprawie - zjawiska kumulacji (inna stacja w pobliżu, błędu metody obliczeniowej oraz zjawiska odbić). W istocie organ uznał, iż to projektant decyduje ile będzie wynosił obszar oddziaływania inwestycji. 4) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez zaniechanie ustosunkowanych się do wszystkich zarzutów odwołania, co nie pozwoli sądowi na dokonanie konfrontacji spornych stanowisk. W motywach skargi T.K. zarzucił decyzji Wojewody, że nie spełnia ona wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a., albowiem organ nie wiadomo, z jakich powodów analizował tylko § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia, jeżeli nawet biorąc pod uwagę pojedyncze anteny, to będzie wchodził w rachubę również § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f w/w rozporządzenia. Ponadto organ nie dokonał jakiejkolwiek analizy występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 150 oraz 200 metrów od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania (winno być 200 oraz 300), lecz analizował odległości 102,72 metra na azymucie 60°, 101,78 metra na azymucie 170° oraz 102,72 metra na azymucie 290°, czyli w istocie naruszył art. 6 k.p.a. nie dokonując analizy literalnej rozporządzenia. Powyższe naruszenie musi - zdaniem skarżącego - skutkować uchyleniem decyzji. Ponadto organ nie uwzględnił maksymalnych tiltów elektrycznych anten oraz faktycznej mocy paneli antenowych na danym sektorze, które są zbiorem kilkudziesięciu anten o wspólnym dla nich EIRP, co potwierdza również dokumentacja inwestora. W świetle powyższego brak analizy wszystkich przepisów rozporządzenia w ich literalnym brzmieniu nie pozwoli sądowi na zaakceptowanie tego stanowiska z uwagi na niemożność konwalidowania tego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tym bardziej, iż dokumentacja przedłożona przez inwestora potwierdza - nawet przy przyjęciu mocy pojedynczego panelu antenowego bez uwzględnienia maksymalnego tiltu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowanych była wymagana, albowiem wysokości 8,7-3,3m na azymucie 60°, 8,7-6,9m na azymucie 170° oraz 8,7-3,3m na azymucie 290°, na których wstępują osie głównych wiązek promieniowania nad terenem, należy uznać za dostępne dla ludności, intepretując je tak, jak orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący, odnosząc się do kwestii ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że decyduje o tym projektant, zarzucając organowi zakwestionowanie swojego własnego stanowiska aprobowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku II OSK 2297/10 z dnia 21 lutego 2012 r. Błędny jest pogląd organu, że nawet projekt, który w niniejszej sprawie nie uwzględnia kumulacji pola elektromagnetycznego, nie podaje, jaki błąd metody obliczeniowej uwzględniono oraz - co najważniejsze - nie uwzględnia odbić od naturalnych przeszkód, musi zostać zaakceptowany z uwagi na brak kompetencji organu do ingerencji w ustalenia dokonane przez projektanta. Projektant nie może tylko i wyłącznie decydować o obszarze oddziaływania obiektu tym bardziej, iż wiąże się to również z prawidłowym ustaleniem stron postępowania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sąd w trybie art. 33 § 2 p.p.s.a. postanowił dopuścić do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Stowarzyszenie A siedzibą w R. Skarżący poparł skargę, pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi, zaś przedstawiciel Stowarzyszenia wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty R. o zatwierdzeniu projektu budowanego i udzieleniu Spółka A z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej doszedł do przekonania, że została ona wydana z istotnymi uchybieniami prawa materialnego i procesowego, co musiało skutkować ich usunięciem z obrotu prawnego. Problematyka udzielenia pozwolenia na budowę, z którą mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy, została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane. W świetle art. 32 ust. 1 ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (pkt 2); wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (pkt 3). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2) – art. 32 ust. 4 ustawy. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3) - art. 33 ust. 2 ustawy. W rozumieniu art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 – (ust. 1). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 2). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Z przywołanych wyżej przepisów, których brzmienie jest jasne i nie wymaga wykładni, wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie przez inwestora kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie powinna zostać rzetelnie i kompleksowo oceniona przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub - w przypadku jego braku - z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywna weryfikacja wspomnianej dokumentacji obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Badając spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę organ zobligowany jest zgodnie z podstawowymi standardami procedury administracyjnymi zakreślonymi regulacjami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. stać na straży praworządności i podejmować wszelkie czynności niezbędne do starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uwzględniając przy tym interes społeczny i słuszny interes strony. W tym celu organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie w oparciu o całokształt akt administracyjnych sprawy ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyniki poczynionych w tym zakresie ustaleń winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w motywach wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W świetle art. 107 § 3 k.p.a. powinno ono składać się z uzasadniania faktycznego, obejmującego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego, sprowadzającego się w istocie do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza akt administracyjnych sprawy niniejszej dowodzi, że poddana kontroli tutejszego sądu decyzja Wojewody [...].utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę, jest już czwartą z kolei wydaną w przedmiocie tej inwestycji. W toku postępowania administracyjnego Starosta wydawał zarówno decyzje negatywne, jak i pozytywne dla inwestora, które następnie organ odwoławczy uchylał, przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Obecnie zasadniczy spór pomiędzy stronami postępowania dotyczy tego, czy w świetle posiadanej dokumentacji, przedłożonej przez inwestora w postaci projektu budowlanego oraz Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko ze stycznia 2013 r. (zwanej dalej w skrócie "Kwalifikacją przedsięwzięcia"), uzupełnionej następnie w styczniu 2014 r. o Graficzny model obszaru oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko (zwanego dalej w skrócie "Graficznym modelem obszaru oddziaływania") i obowiązujących przepisów prawa organ zasadnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr 73/2 i 73/3 w R. Przypomnieć trzeba, że projektowane przedsięwzięcie zaliczone do XXIX kategorii obiektów budowanych obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a w jej ramach budowę typowej wieży stalowej o łącznej wysokości 36,85m n.p.p.t. wraz z betonowym cokołem, kotwą fundamentową oraz odgromnikiem, służące do zainstalowania na niej dziewięciu anten sektorowych - 6 typu Katherin 742 215 oraz 3 typu Katherin 800 10634 i tras kablowych stanowiących wyposażenie stacji bazowej. Zdaniem sądu dokonana przez organy obu instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego miała charakter pobieżny i ogólnikowy, zaś wyciągnięte na jego podstawie wnioski, których nie sposób zaakceptować w praworządnym państwie prawa, doprowadziły w istocie do co najmniej przedwczesnego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że Wojewoda (podobnie zresztą jak i organ I instancji w poprzedzającej ją decyzji z dnia 26 września 2014 r.) w zasadzie bez bliższej refleksji i rozważań uznał projektowaną inwestycję za zgodną z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że działki, na których miałaby zostać zrealizowana inwestycja nr ewid. 73/2 i 73/3, obręb [...] w R., położone są na terenie o symbolu H11MU, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr XXXVIII/328/98 Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 29 kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Radomska (Dz. Urz. Województwa Piotrkowskiego z dnia 4 sierpnia 1998 r. nr 12, poz. 143) przewiduje podstawowe przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowej o niskiej intensywności zabudowy z możliwością realizacji usług o uciążliwości nie przekraczającej granic danej lokalizacji. Uwadze organu odwoławczego uszedł niewątpliwie fakt, że oprócz przytoczonego wyżej zapisu miejscowy plan dopuszcza maksymalną wysokość projektowanych obiektów do 3-ech kondygnacji (w tym poddasze). W tej sytuacji bezspornie treść decyzji powinna dawać jasną odpowiedź co do rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji i jej ewentualnego wpływu (bądź też braku wpływu) zarówno na istniejącą zabudowę, jak i możliwość przyszłej, dopuszczonej przepisami prawa miejscowego zabudowy (bądź rozbudowy istniejących budynków), zwłaszcza w kontekście zapisu planu, który przewiduje na tym terenie maksymalną wysokość projektowanych obiektów do 3-ech kondygnacji. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że pod pojęciem kondygnacji w myśl § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Mówiąc inaczej, organ biorąc pod uwagę treść cytowanego na wstępie rozważań art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, powinien zająć jednoznaczne stanowisko, czy projektowana inwestycja nie ograniczy zagwarantowanego przepisem prawa miejscowego szeroko rozumianego prawa własności, w tym prawa do zabudowy (bądź rozbudowy istniejącej zabudowy) nieruchomości właścicielom działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji i czy jej faktyczne oddziaływanie w świetle brzmienia planu miejscowego nie przekroczy granic lokalizacji inwestycji. Wprawdzie organ odwoławczy starał się ocenić rozważaną kwestię, nie mniej jednak uczynił to wyłącznie w odniesieniu do działki skarżącego przy wychyleniu anteny sektorowej w tilt 9o o polu elektromagnetycznym o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, bagatelizując w zasadzie całość materiału dowodowego i formułując na tym tle dość lakoniczną konkluzję, że w zasadzie każda projektowana inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, to sam fakt, iż strona nie wyraża zgody na tę inwestycje nie może być uznany za ograniczenie, czy też uniemożliwienie zabudowy sąsiednich działek tych stron. Brak kompleksowych ustaleń w tym zakresie w stosunku do wszystkich działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji mógł niewątpliwie rzutować na wynik sprawy, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że według rysunku nr 3 Kwalifikacji przedsięwzięcia w przypadku istniejącego budynku o wysokości 7m oś główna wiązki promieniowania na azymucie 60o dla tiltu 10o występuje na wysokości 9,7 m od wysokości budynku, zaś na rysunku nr 3 Graficznego modelu oddziaływania rozkład pola elektromagnetycznego w przypadku tego samego budynku (w odległości 102,72 m od środka elektrycznego anteny sektorowej) i tego samego tiltu 10o występuje już nieco wyżej, bo na wysokości 10,7 m liczonych od wysokości budynku. Powyższe rozbieżności niewątpliwie powinny zostać wyjaśnione i ewentualnie usunięte. Istotne jest wreszcie to, że według rozważanego rysunku nr 3 Kwalifikacji przedsięwzięcia w odległości 150m od środka elektrycznego anteny sektorowej oś głównej wiązki promieniowania na azymucie 60o dla tiltu 10o występuje już na wysokości 8,7 m.n.p.t., zaś dla titlu 9o w odległości 200m od środka elektrycznego anteny sektorowej na wysokości 3,3m.n.p.t.. Podobnie rzecz się przedstawia w przypadku rysunku nr 5 Kwalifikacji przedsięwzięcia, gdzie rzut pionowy osi głównej wiązki promieniowania na azymucie 170o w odległości 150m od środka elektrycznego anteny sektorowej dla tiltu 10o w przypadku budynku o wysokości 6m, występuje na wysokości 2,7 m od tego budynku, zaś w przypadku budynku o wysokości 7m dla tiltu 8o znajduje się na wysokości 2,3 m powyżej tego budynku. Biorąc zaś pod uwagę odległość 200 m od środka elektrycznego anteny sektorowej dla tiltu 8o oś głównej wiązki promieniowania na azymucie 170o znajduje się na poziomie 6,9 m.n.p.t. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią - art. 143 zd. 1 k.c. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13 (dostępny na stronie internetowej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, które zresztą skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, że dla ustalenia miary przestrzennego zasięgu własności gruntu - we wnętrzu ziemi i w przestrzeni powietrznej, tj. pionowego zasięgu własności nieruchomości gruntowej - zastosowano funkcjonalne kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. O przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają uzasadnione potrzeby jej właściciela, zależne od rodzaju i przeznaczenia jego nieruchomości. Pamiętać przy tym należy, iż społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005 r., III CK 129/04, Prok. i Pr. 2005, nr 7-8, s. 52). Aktywne wykorzystanie przez właściciela gruntu przestrzeni powietrznej następuje najczęściej w toku inwestycyjnej działalności budowlanej i późniejszej eksploatacji obiektów budowlanych. Skoro według wskazań art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela należy wykluczyć ingerencję sąsiadów oraz innych osób trzecich, jak chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem. W stosunkach sąsiedzkich chodzi głównie o unikanie niedozwolonych immisji (art. 144 k.c.) (por. E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001. - komentarz do art. 140 - 144). Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny. Jak już bowiem wyżej podkreślono społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. W rozumieniu § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, rozporządzenie określa: dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla: terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (lit. a) oraz miejsc dostępnych dla ludności (lit. b). Legalną definicję pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w świetle którego pod tym pojęciem rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na kanwie problematyki dotyczącej budowy stacji bazowych telefonii komórkowych przyjmuje się, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II 719/09 – Lex nr 597806). Nie budzi wobec tego wątpliwości, że kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Jak słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym wyżej wyroku sygn. akt II OSK 419/13 organ administracji publicznej obowiązany jest do badania i uwzględniania ewentualnej wysokościowej zabudowy działek leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność, do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki. (...) Ustawodawca, mówiąc o miejscach dostępnych dla ludzi, nie zastrzega, że chodzi o miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, w tej chwili, w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. A jeśli przepis nie określa cezury czasowej dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też wydania decyzji przez właściwy organ, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lokalizacji inwestycji dla terenów, dla których brak jest miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2011r., sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podsumowując, sąd stwierdził, że dopóki na analizowanym w realiach rozpoznawanej sprawy terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dopuszczający zabudowę do 3 kondygnacji, dopóty właścicielom nieruchomości znajdujących się na tym terenie przysługuje uprawnienie do zabudowania gruntu bądź rozbudowania istniejących budynków do wysokości 3 kondygnacji. Zatem tak długo, jak będzie obowiązywać przepis prawa miejscowego w takim właśnie brzmieniu, to za miejsca dostępne dla ludności należy uznać co najmniej przestrzeń do wysokości trzech kondygnacji od poziomu terenu. Organ ma zaś obowiązek zbadać, czy realizacja przedmiotowej inwestycji faktycznie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a w rezultacie - nie spowoduje nadmiernego ograniczenia bądź naruszenia istoty prawa własności. W ocenie sądu istotne wątpliwości budzi również stanowisko organów orzekających w sprawie braku konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wprawdzie w tym zakresie organ I instancji dwukrotnie zwracał się do Prezydenta Miasta R. o wyrażenie opinii lub udzielenie informacji, czy projektowana inwestycja wpływa znacząco, czy też potencjalnie może wpływać na środowisko, zaś organ ten w pismach z dnia 7 czerwca 2013 r. oraz z dnia 25 listopada 2013 r. stał konsekwentnie na stanowisku, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych, wobec czego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Jednakże swoją opinię w tym zakresie organ ten wyraził wyłącznie na podstawie pierwotnej wersji Kwalifikacji przedsięwzięcia, nie mając wglądu do Graficznego modelu obszaru oddziaływania instalacji na środowisko. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustalenie, iż inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na stanowisko wymaga - a w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko może wymagać - przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1); przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2) – art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie art. 60 powołanej ustawy, określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według organu odwoławczego kryteriami, w świetle których zgodnie z wymogami rozporządzenia dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, są: równoważna moc promieniowana izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny - przy czym EIRP dla pojedynczej anteny wyznacza się także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Uwzględniając powyższe stanowisko Wojewody oraz fakt, że według tabeli zamieszczonej na stronie 13 projektu budowlanego EIRP dla każdej z 3 anten typu Katehrin 800 10634 wynosi po 2716,44W, zaś dla każdej z pozostałych 6 anten typu Katehrin 742 215 EIRP wynosi od 4581,42 do 6501,30W poważne wątpliwości budzi poprawność dokonanej przez organ odwoławczy oceny tych anten pod kątem brzmienia § 2 ust. 1 pkt 7 lit oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia oraz załączonej przez inwestora dokumentacji i ostateczna konkluzja o braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Według § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei, zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Biorąc wobec tego pod uwagę EIRP dla poszczególnych anten sektorowych oraz brzmienie przywołanych wyżej norm § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia organ powinien rzetelnie ocenić poprawność przedłożonej przez inwestora Kwalifikacji przedsięwzięcia uzupełnionej o Graficzny model obszaru oddziaływania, a przede wszystkim w motywach decyzji wypowiedzieć się, czy przy zakreślonych tymi przepisami odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny przy jej pochyleniu od minimalnego do maksymalnego znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Kwalifikacja przedsięwzięcia, podobnie jak i graficzny model obszaru oddziaływania, są kluczowymi dowodami w niniejszej sprawie, co oznacza, że powinny zostać rzetelnie ocenione, pod kątem ich wartości dowodowych i zweryfikowane w świetle obowiązujących przepisów prawa. Złożona przez inwestora Kwalifikacja przedsięwzięcia oraz wspomniany Graficzny model obszaru oddziaływania nie mają charakteru bezwzględnie wiążącego organ. W tej sprawie natomiast bezspornym jest, że organy bez bliższej refleksji i oceny wspomnianych dokumentów powtórzyły twierdzenia i wnioski z nich wynikające, nie czyniąc w tym zakresie żadnych samodzielnych ocen. Takie działanie nosi znamiona oceny zupełnie dowolnej, czego niewątpliwie nie można zaakceptować. Organ może oprzeć się na złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, ale pod warunkiem, że dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja ta jest sporządzona przez właściwe osoby, czy zawiera fachowe i przekonywujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), w tym takie kwestie jak azymuty, możliwość pochylenia anteny, tzw. TILT, możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury), bądź przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), odległość na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowania izotropowo), uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku (zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. Nr 192, poz. 1883) - (vide: powołany wyżej wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13). Lektura treści zaskarżonej decyzji oraz załączonej do akt dokumentacji nie daje również jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy w tej sprawie może znaleźć zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, w rozumieniu którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Ustalenia organu odwoławczego, jak i organu I instancji winny jednoznacznie wskazywać, czy na terenie jednego zakładu lub obiektu jest realizowane lub zrealizowane przedsięwzięcie tego samego rodzaju, gdyż w takim przypadku parametry przedsięwzięć podlegają zsumowaniu. Reasumując, stwierdzone wyżej błędy organów administracyjnych obu instancji skutkowały wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego i co najmniej przedwczesnym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji doszło niewątpliwie do naruszenia norm art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - zarówno w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także pod kątem wymagań ochrony środowiska i prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Z tych wszystkich powodów sąd uznał za konieczne usunięcie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Kontynuując postępowanie organy zobligowane będą uwzględnić przedstawioną w niniejszym wyroku ocenę prawną i przede wszystkim wypowiedzieć się co do zgodności bądź braku zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym dopuszczonej zapisami tego planu wysokości zabudowy do 3 kondygnacji. Z uzasadnienia decyzji organu winno wynikać, czy na danym terenie istnieje zabudowa (i w jakiej wysokości), czy też nie istnieje, jak również czy może być wznoszona zabudowa (i w jakiej wysokości). Dane te są konieczne dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Powyższe stwierdzenie dotyczy tak nieruchomości skarżącego, która znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, jak i pozostałych nieruchomości leżących w odległościach wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Obowiązkiem organu jest również ocena wartości dowodowej (wiarygodności) i weryfikacja w świetle obowiązujących przepisów prawa załączonej przez inwestora Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz Graficznego modelu obszaru oddziaływania, w tym rozważanie, czy w realiach tej sprawy może mieć zastosowanie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń organ winien wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. Nie można bowiem wykluczyć, że poczynione w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalenia i ich ocena w kontekście obowiązujących przepisów prawa będą stanowić podstawę do wydania decyzji negatywnej dla inwestora. Z tych wszystkich powodów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W punkcie drugim sentencji wyroku sąd w oparciu o regulację art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku w trybie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. IB