II SA/Łd 220/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2007 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K.K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w R., gmina Ł. na działce o numerze ewidencyjnym 1748. Organ uznał, iż spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wskazał, iż budynek istniał już przy granicy, a wyniki sporządzonej dla potrzeb sprawy analizy zacieniania pozwalały na jego nadbudowę bez wpływu na istniejący na sąsiedniej działce budynek, nadto w sprawie uzyskano zgodę Ministra Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych obowiązujących w budownictwie w zakresie wykonania ściany z otworami okiennymi w odległości 2 m od granicy, zaś przed podjęciem decyzji umożliwiono stronom zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego w sprawie materiału oraz zgłoszenie żądań. Od powyższej decyzji odwołała się B. S. - właścicielka nieruchomości sąsiedniej o numerze ewidencyjnym 1747 - kwestionując w obszernym uzasadnieniu ustalenia sporządzonej przez inż. C. O. analizy nasłonecznienia i zacienienia z uwagi na odmienny stan faktyczny niż w niej przyjęty, tj. lokalizację projektowanego obiektu w części na jej działce. Nadto podniosła, że do sprawy dołączono niewłaściwą mapę - sytuacyjną, a nie projektową. W ocenie skarżącej załączona mapa nie odzwierciedlała stanu faktycznego na gruncie. Wskazała, że mapa do celów projektowych nie została w ogóle sporządzona i tym samym zatajono rzeczywisty stan sprawy umożliwiając inwestorowi budowę na jej gruncie, czym naruszono prawo własności. W konkluzji dodała, iż rozbudowa budynku oprócz zacieniania działki i pomieszczeń mieszkalnych przyczyni się także do spadku wartości należącej do niej nieruchomości. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...]– działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - utrzymał w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] udzielającą K.K. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w R., gmina Ł. na działce o numerze ewidencyjnym 1748. W uzasadnieniu wskazał, że wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę możliwe było dopiero po dokonaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej szeregu, wymienionych w art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane, sprawdzeń złożonej dokumentacji projektowej, między innymi zbadaniu zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dopiero po łącznym spełnieniu wskazanych wymagań, a nadto zapisanych w art. 32 ust. 4, organ był zobligowany do udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego powyższe kwestie należycie zbadane zostały w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Potwierdzała to między innymi załączona do akt sprawy analiza zacienienia wykonana dla potrzeb planowanego zadania, sporządzona wobec nałożonego przez organ pierwszej instancji obowiązku. Jej autor stwierdził, iż projektowana nadbudowa jest możliwa i nie ograniczy dostępu światła do pomieszczeń w budynku należącym do B. S. oraz nasłonecznienia terenu jej działki, która w tym obszarze jest utwardzona (wjazd i plac manewrowy). W ocenie organu skoro skarżąca uznała, iż sporządzona ocena nie odpowiada stanowi faktycznemu, winna zlecić wykonanie nowej analizy we własnym zakresie i dopiero jej wyniki przedstawić organowi. Za niedopuszczalne uznał natomiast żądanie od organu jej sporządzania po raz kolejny. Wskazano ponadto, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie ma uprawnień do kwestionowania zastosowanych rozwiązań projektowych, a bada jedynie ich zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Same rozwiązania projektowe nie mogą być też narzucane przez organ udzielający pozwolenia na budowę nawet w sytuacji sporu międzysąsiedzkiego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia inwestycją stanu posiadania organ wyjaśnił, że sprawy te rozpatrywane być mogą na drodze cywilnej przed właściwym sądem powszechnym, a nie na drodze administracyjnej. Wojewoda podkreślił ponadto, że K. K. złożywszy, pouczony o odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spełnił wymagania, o których stanowi art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji dokonał oceny czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich, a także czynności i sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1. Inwestycja jest ponadto zgodna z ustaleniami prawomocnej decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] (znak: [...]) o warunkach zabudowy. Na powyższą decyzję, w dniu 30 stycznia 2007r. B. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia, jako naruszającej przepisy postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wskazała, iż zaniechano uwzględnienia okoliczności, istnienie której implikuje obowiązek zawieszenia postępowania. Jako zagadnienie wstępne wskazała rozgraniczenie działek o nr ewidencyjnych 1748 i 1747. W jej ocenie orzeczenie w tym przedmiocie dowiedzie wzniesienia budynku na cudzym gruncie. Ponadto skarżąca podniosła naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło szereg czynności sprawdzających legalność jej wydania. W jej ocenie organ rozstrzygał w oparciu o niewłaściwe dokumenty. Zarzuciła, iż w zgromadzonym materiale nie ma mapy do celów projektowych, a załączono wyłącznie mapę lokalizacyjną z 2005 r., która nie wykazuje stanu faktycznego na gruncie oraz nie zawiera legendy. Skarżąca podniosła również, że nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu i nie zwrócono się do niej o wyrażenie zgody na rozbudowę na gruncie sąsiednim. Zarzuciła wznoszenie budynku na jej gruncie oraz nadmierne zacienienie przez planowaną inwestycję należącego do niej budynku oraz gruntu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że planowana inwestycja nie pozbawia strony możliwości wykonywania prawa własności, wnioskodawcy są bowiem wyłącznymi właścicielami działki o nr ewidencyjnym 1748 i znajdującego się na niej budynku będącego przedmiotem rozbudowy i nadbudowy, a przewidywany zakres prac nie zakłada zmiany położenia fundamentów budynku. Podniósł również, iż zarzutu zacienienia nie potwierdza załączona do akt analiza wykonana dla potrzeb planowanego zadania. W ocenie Wojewody [...] również mapa załączona do akt, wbrew temu co twierdzi skarżąca, jest mapą sytuacyjno - wysokościową służącą do celów projektowych i zawiera stosowną legendę. W dniu 17 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej złożyła w Sądzie pismo procesowe, w którym oświadczyła, iż wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z uwagi na niezawieszenie przez organ administracji postępowania w związku z istnieniem konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; art. 77 § 1 Kpa poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie analizy zacienienia budynku i gruntu należącego do skarżącej; art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich oraz art. 7 Kpa., poprzez nieuwzględnianie interesu wszystkich stron postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła również niezgodność z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) podnosząc, iż planowana inwestycja naruszać będzie zasady współżycia społecznego oraz zakłócać korzystanie z nieruchomości skarżącej ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego i dlatego skargę oddalił. Rozważania w niniejszej sprawie rozpocząć należy od wskazania, iż organy administracji ferujące decyzje w niniejszym postępowaniu, prawidłowo uznały, że w sprawie nie występowało wstępne zagadnienie prawne warunkujące wydanie orzeczenia merytorycznego. Postanowieniem z dnia 14 września 2006 r. Starosta [...] działając na podstawie art. 97 § 2 i art. 101 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zawiesił wprawdzie postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w R., gmina Ł. na działce o nr 1748 prowadzone na wniosek K. K. z uwagi na wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działką należącą do B. S., oznaczoną nr 1747 oraz stanowiącą własność K. i K. K. działką o nr 1748. Postanowienie to zostało jednak w całości uchylone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] działającego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Chodzi tu o sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, które nie było wcześniej prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszym postępowaniu. Wbrew bowiem twierdzeniom strony skarżącej kwestia rozgraniczenia działki należącej do K. K., oznaczonej nr 1748 od oznaczonej nr 1747 działki będącej własnością skarżącej nie stanowiła zagadnienia wstępnego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku na działce K. K. W tym miejscu wskazać należy, iż K. K. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr 1748. Do akt przedłożył dwa oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością z dnia 10 kwietnia 2006 r. oraz 13 listopada 2006 r. Wynikało z nich, że inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 1748 w obrębie ewidencyjnym R., jednostce ewidencyjnej Ł. na cele budowlane wynikające z tytułu współwłasności. Oświadczenia te złożone zostały pod rygorem odpowiedzialności karnej, a więc w przypadku nieprawdziwości stanowić mogą podstawę do wszczęcia przez właściwy organ postępowania karnego. Ponadto fakt, że współwłaścicielami działki, której dotyczył wniosek o pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę budynku są K. i K. małżonkowie K. potwierdzony został załączoną do akt umową darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [...](nr [...]). Zgodnie z oświadczeniem zawartym w tym akcie na działce przekazanej małżonkom K. znajdowały się fundamenty budynku mieszkalnego wybudowane ze środków K. i K. małżonków K. jeszcze przed jej przekazaniem na ich rzecz. Wnioskowana przez inwestorów rozbudowa i nadbudowa budynku odbywać się będzie bez wykraczania w kierunku działki skarżącej poza obrys fundamentów, które niewątpliwie znajdowały się na działce należącej do małżonków K. już w 1965r. Z decyzji organu I instancji wynika wprawdzie, że rozbudowa wynosi 127,52 m² powierzchni zabudowy, a więc jest o ponad 3 m² większa od dotychczasowej zabudowy (124,34 m²). Dotyczy jednak wyłącznie wejścia do budynku (co wynika z dokumentacji projektowej), a zatem terenu, który nie przylega bezpośrednio do granicy i znajduje się wewnątrz działki inwestora. Okoliczność ta nie mogła więc mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pod kątem zarzutu skarżącej. Wskazać jednakże należy, iż przepisy prawa budowlanego w sposób szczegółowy określają, jakie dokumenty należy przedłożyć w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisy te określają również jakie czynności powinny zostać podjęte przez organy administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W szczególności wskazania te zawarte są w przepisach art. 32 i 35 Prawa budowlanego. Jeżeli zatem K. K. przedstawił w niniejszej sprawie wymagane prawem dokumenty, to organ administracji zobligowany był do wydania pozwolenia na wnioskowaną przez niego rozbudowę i nadbudowę budynku. Obowiązek taki wynika wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro więc skarżący przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budziło wątpliwości organ administracyjny nie był uprawniony do jego weryfikacji. Tym samym Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w sytuacji ujawnienia się w toku postępowania okoliczności faktycznych, z których wynika uzasadniona wątpliwość, co do prawdziwości oświadczenia o posiadaniu tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji publicznej ma obowiązek wątpliwości te wyjaśnić (zob.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2006 r., syg. Akt VII S.A./Wa 1602/05, lex nr 227771). W ocenie Sądu pogląd, który zakłada, iż weryfikacja oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie należy do kompetencji organu architektoniczno – budowlanego wydającego pozwolenie na budowę (zob.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1814/04, lex nr 194700), jako zbytnio ograniczający działanie organu na etapie postępowania administracyjnego nie zasługuje na aprobatę. W sprawie niniejszej skarżąca de facto na żadnym etapie postępowanie nie kwestionowała oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością, a jedynie podnosiła fakt nieprawidłowości w przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością stanowiącą jej własność a nieruchomością uczestnika postępowania. Tym samym w świetle poczynionych ustaleń organ nie mógł uzależnić rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę od wyników postępowania rozgraniczeniowego, w sytuacji, gdy z przedłożonych przez inwestora dokumentów jednoznacznie wynikało, iż jest on właścicielem nieruchomości, na której zamierza dokonać nadbudowy i rozbudowy. W tym stanie rzeczy nie mógł się ostać zarzut naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niezawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Za bezpodstawny uznano również zarzut naruszenia przez organy administracji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku, mimo iż inwestor nie przedstawił mapy do celów projektowych, przedkładając jedynie mapę lokalizacyjną pozbawioną legendy. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Załączona przez K. K. do akt sprawy mapa jest mapą sytuacyjno - wysokościową zawierającą geodezyjną inwentaryzację urządzeń podziemnych, sporządzoną w skali 1: 500. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej mapa ta jest mapą do celów projektowych i zawiera wszystkie cechy wymienione w treści art. 34 Prawa budowlanego. Tym samym organy administracji wydając decyzję na jej podstawie nie naruszyły art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu, iż strona skarżąca nie była zawiadamiana o toczącym się postępowaniu oraz, że nie zwrócono się do niej - jako właściciela nieruchomości sąsiadującej - o wyrażenie zgody na rozbudowę i nadbudowę budynku na działce należącej do K. K. wskazać należy, iż Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie nieprawidłowości w działaniach organów administracji. Zauważyć bowiem należy, iż z załączonych do akt administracyjnych zwrotnych poświadczeń odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej przez organy administracji wynika, iż była ona zawiadamiana o czynnościach podejmowanych w sprawie, co więcej - brała w nim czynny udział, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy liczne pisma, informacje, wnioski i sprzeciwy przedkładane przez skarżącą w trakcie postępowania prowadzonego przed organami administracji. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisu art. 10 Kpa. Zarzut niezwrócenia się przez organ o wyrażenie zgody na dokonanie planowanej rozbudowy i nadbudowy przez właściciela nieruchomości sąsiedniej był - z kolei - o tyle niezasadny, iż przewidujący taki wymóg § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został z dniem 16 marca 2001 r. uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 207). Tym samym nie mógł on znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej. W stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie przewidują takiej zgody. Nie można było również zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym nadmiernego zacienienia przez planowaną inwestycję budynku oraz działki strony skarżącej. Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, iż ewentualne zacienienia działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych istniejących na działkach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001r., sygn. akt: IV SA 532/00, LEX nr 55771). Znaczenie w sprawie niniejszej miała więc jedynie – zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w treści § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – kwestia wpływu planowanej przez K. K. rozbudowy i nadbudowy na zacienienie budynku należącego do skarżącej. Z przedłożonej do akt analizy zacienienia wynikało natomiast, iż projektowana inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na nasłonecznienie budynku należącego do B. S.. Na ocenę prawidłowości wydanych rozstrzygnięć nie mógł wpłynąć fakt, iż skarżąca zakwestionowała wyniki analizy postulując jej ponowienie. W takiej sytuacji powinna ona bowiem we własnym zakresie zlecić wykonanie nowej analizy sporządzonej przez uprawniony do tego podmiot i jej wyniki przedłożyć organowi. Skarżąca tego nie uczyniła. Stanowisko skarżącej nie poparte żadnym obiektywnym dowodem jest w tym stanie rzeczy jedynie wyrazem jej subiektywnego przekonania o wadliwości analizy przedstawionej przez inwestora. Analiza ta sporządzona została zarówno w formie opisowej jak i graficznej. Zawiera ona szczegółową wizualizację zacienienia poszczególnych ścian oraz okien budynku należącego do skarżącej. Dokonano w niej oceny zacienienia w różnych porach dnia, tak od strony wschodniej jak i zachodniej. Wynika z niej też jednoznacznie, że zacienienie budynku sąsiedniego przez projektowaną inwestycję mieści się w dopuszczalnych normach. Skoro więc analiza wykonana została prawidłowo, a planowana rozbudowa i nadbudowa spełniała warunki przewidziane w treści § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie można było uznać, iż wpłynie ona niekorzystnie na zmianę nasłonecznienia i zakłóci sposób nasłonecznienia budynku skarżącej posadowionego na działce o nr 1747. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organy administracji nie uchybiły przewidzianym w treści przepisu art. 77 Kpa obowiązkom zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie analizy zacienienia budynku należącego do skarżącej. Nie są także zasadne zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Zauważyć bowiem należy, iż przywołane przepisy nie są przepisami prawa administracyjnego, nie były więc stosowane przez organy administracji i jako takie nie mogły stanowić przedmiotu rozważań sądu administracyjnego. Również zarzut naruszenia przez planowaną inwestycję stanu posiadania rozpatrywany być może jedynie na drodze cywilnej, przed właściwym sądem powszechnym. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez organy administracji art. 5 ustawy Prawo budowlane. W świetle bowiem powyższych rozważań należało uznać, iż w rozpoznawanej sprawie organ należycie rozważył uzasadniony interes skarżącej jako osoby trzeciej w rozumieniu przepisu art. 5 Prawa budowlanego i trafnie wywiódł, że planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia tego interesu. Konkludując wskazać należy, że inwestor w sprawie niniejszej przedłożył kompletny projekt budowlany. Uwzględniał on treść ekspertyzy technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej z dnia 3 sierpnia 2006 r. wskazującej na konieczność wprowadzenia zmiany polegającej na wykonaniu przedłużenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego zlokalizowanej w granicy działki o 0.3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. Zmiana ta została uwzględniona przez projektanta, który wykonał w sierpniu 2006 r. stosowny aneks do projektu. Projekt ten posiadał też wszystkie wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), sporządzony został przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia oraz był zgodny z postanowieniami aktualnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym inwestor spełnił wszystkie niezbędne warunki otrzymania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego. Z przytoczonych względów, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a w toku postępowania administracyjnego nie naruszono przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), skargę jako bezzasadną oddalił. ms .