II SA/Łd 221/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 17. lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D., J. D. i A. D. o przyznanie prawa pomocy po sprzeciwie K. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie ze skargi A. D., J. D., i A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a : 1. przyznać A. D., J. D., i A. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 500 (pięćset) złotych oraz ustanowienie adwokata, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. D., J. D. i A. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpili z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 15. kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 500 zł oraz ustanowione adwokata. W dniu 15 lutego 2007 roku uczestnik postępowania K. P. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia Sądu. W sprzeciwie wskazano, że zwolnienie skarżących od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania sądowego jest nieuzasadnione, gdyż skarżący posiadają wystarczające środki, aby ponieść pełne koszty postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Ponadto w ocenie K. P. zaskarżone postanowienie narusza w jego ocenie treść przepisu art. 245 par. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skutek wniesionego sprzeciwu uczestnika postępowania zarządzeniem z dnia 20. maja 2008 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia złożonych na urzędowych formularzach PPF wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie stosownych dokumentów źródłowych. W uzupełnieniu wniosków skarżący złożyli kopię zeznania podatkowego za rok 2007, wyciągi z posiadanych rachunków bankowych za okres 3 – miesięcy, zaświadczenia o wysokości uzyskiwanych dochodów, zaświadczenie z Banku oraz oświadczyli, iż nie posiadają żadnych innych lokat, kont oraz rachunków dewizowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 243 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego [...] (art. 244 par. 1 cyt. ustawy). W myśl przepisu art. 245 par. 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 par. 2 cyt. ustawy prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie strona skarżąca wystąpiła o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (punkt 4 formularza wniosku). A zatem skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w przepisie art. 246 par. 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy. W złożonym oświadczeniu skarżący wskazali, iż ich sytuacja rodzinna i materialna, a zwłaszcza wysokość dochodów uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od części kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Przedstawiona przez skarżących sytuacja materialna wskazuje, iż strona ta nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Okoliczność tą potwierdziły złożone na wezwanie Sądu dokumenty źródłowe. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, iż wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 500 zł oraz ustanowienie adwokata. Należy bowiem podkreślić, iż sytuacja materialna skarżących pozwala na częściową partycypację w kosztach postępowania, o czym świadczy fakt, iż skarżący uiścili wpis od skargi. Zatem w tej części wniosek skarżących jako nieusprawiedliwiony podlega oddaleniu, a przyznane zwolnienie dotyczy kosztów sądowych należnych ponad kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Na marginesie należy jedynie wyjaśnić, iż okoliczności podniesione w treści sprzeciwu przez uczestnika postępowania nie mogły zostać przez Sąd ocenione. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje bowiem Sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu (W. Chróścielewski, J.P. Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004). A zatem już samo wniesienie sprzeciwu, a nie jego zakres określony przez stronę, powoduje utratę mocy wiążącej postanowienia wydanego przez referendarza sądowego. W takiej sytuacji Sąd rozpatruje złożony w sprawie wniosek, w tym wypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23. grudnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt FZ 375/04, ONSAiWSA 2005/6/119). Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie oceniając wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, na podstawie przepisu art. 246 par. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu. J.S.