II SA/Łd 223/13

Dnia 14 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję własną o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2MW i wysokości całkowitej turbiny ok. 155 m wraz ze stacją transformatorową, kontenerową stacją pomiarową, odcinkiem sieci energetycznej w miejscowości S. na działkach nr ewid. 82, 81, 78, 64, 89 w gminie S. Organ podniósł, że J. L., który na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, nie można przypisać statusu strony, co czyni toczące się postępowanie bezprzedmiotowym. Organ uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że nieruchomości skarżącego będą podlegać negatywnemu oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji. Działki na których znajdują się zabudowania zagrodowe skarżącego znajdują się w znacznej odległości od miejsca posadowienia elektrowni - ok. 800 m. Bliżej znajduje się działka nr 16 - ok. 160 m, lecz jest ona działką rolną niezabudowaną, położoną w strefie upraw rolnych i jest otoczona innymi niezabudowanymi gruntami rolnymi (podobnie jak pozostałe działki skarżącego - położone dalej od miejsca posadowienia elektrowni). Przepisy dotyczące ochrony środowiska, a konkretnie art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska nie przewidują ustanowienia ochrony akustycznej dla terenów niezabudowanych, w tym gruntów rolnych. W konsekwencji w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, póz. 826) dla gruntów rolnych nie określono standardów środowiskowych ochrony przed hałasem. Zdaniem organu przyjmuje się, że w sprawach dotyczących warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) interes prawny stron należy oceniać pod kątem oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie. Trudno jednakże mówić w przypadku J. L. o występowaniu interesu prawnego w sytuacji, gdy jego zabudowana nieruchomość położona jest poza zakresem potencjalnego negatywnego oddziaływania określonego w decyzji środowiskowej, a pozostałe nieruchomości są niezabudowanymi gruntami ornymi, dla których nie obowiązują standardy środowiskowe w zakresie oddziaływania akustycznego (a więc podstawowej emisji pochodzącej z elektrowni wiatrowych). Organ zwrócił uwagę, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało przeprowadzone postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które zakończyło się wydaniem przez Burmistrza Gminy i Miasta S. w dniu [...] decyzji, znak: [...], w której ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2 MW w miejscowości S. na działkach o nr ewidencyjnych 82, 81, 78, 64, 89. Wyjaśnił, że w decyzji tej stwierdzono m.in., że inwestycja jest planowana na terenach rolnych w odległości co najmniej 500 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej i nie powinna stwarzać uciążliwości w zakresie hałasu i wibracji (odległość wieży od najbliższych zabudowań mieszkalnych i budynków inwentarskich wynosi ok. 950 m). W związku z powyższym podkreślił, że zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) decyzja środowiskowa wiąże organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze na powyższą decyzję J. L. wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, wskazując na naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, tj. kwestii interesu prawnego skarżącego, a co za tym idzie jego pozycji jako strony postępowania; brak poczynienia własnych ustaleń i oparcie się w rozstrzygnięciu wyłącznie na dokumentach złożonych przez inwestora oraz decyzji innego organu bez ustalenia, jaki faktycznie zasięg mogą mieć oddziaływania planowanych inwestycji ze względu na ich rodzaj oraz położenie i ukształtowanie terenu oraz nieruchomości pozostające pod wpływem pochodzących z niej emisji, jak również kumulatywnego oddziaływania na nieruchomości skarżącego wszystkich usytuowanych wokół nich elektrowni wiatrowych; brak wskazania w oparciu o jakie dowody organ ustalił, że nieruchomości skarżącego pozostają poza zasięgiem oddziaływania elektrowni wiatrowej. Skarżący wskazał także na uchybienie treści art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że nie posiada przymiotu strony w postępowaniu oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) k.p.a. w zw. z art. 61a k.p.a. poprzez umorzenie postępowania wyłącznie z powodu nieprzyznania skarżącemu statusu strony, podczas gdy organ po wszczęciu postępowania winien zbadać istnienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Zarzucił ponadto naruszenie § 26.1) lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 roku w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochronne zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska, art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1, art. 84 k.p.a. oraz art. 86 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Warunkiem skorzystania z tej podstawy zawieszenia postępowania jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Celowość zawieszenia postępowania przez sąd administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub stwierdzenia jej nieważności, a także przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. Oznacza to, że regulacja ww. przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej (zagadnienia wstępnego), czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć jako przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zwrócić trzeba uwagę, że wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 871/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Uchylone rozstrzygnięcia dotyczyły umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2MW w S. na działkach nr 82, 81, 78, 64, 89. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że organ administracji przedwcześnie uznał, iż J. L. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna. Akta powyższej sprawy wraz ze skargą kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II OSK 1005/13 i oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tj. m.in. decyzje w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 785/10 nr LEX 993622). Tym samym kwestia interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań ściśle wiąże się z interesem prawnym w postępowaniu lokalizacyjnym dotyczącym tej samej inwestycji. Skoro zatem ocena interesu prawnego skarżącego w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej została zakwestionowana przez Sąd w sprawie II SA/Łd 871/12 (a wyrok ten nie jest prawomocny), to powstało zagadnienie prawne mające wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jeśli bowiem na skutek wniosku skarżącego, złożonego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dojdzie do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji środowiskowej, to zaistnieje podstawa do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lokalizacyjnej. Mając na uwadze względy celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, Sąd postanowił zawiesić postępowanie w sprawie niniejszej, do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II OSK 1005/13. B.A.