II SA/Łd 224/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie: WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Rady Gminy w A. z dnia 16 grudnia 2004 roku Nr XXVII/290/04 w przedmiocie częściowego odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2) zasądzić od Gminy A. na rzecz J. W. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Gminy A. podjęła w dniach 20 grudnia 2001 r. i 25 kwietnia 2002 r. uchwały nr XXXV/346/01 oraz Nr XXXVIII/368/02 w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A., określając granice obszaru objętego projektem oraz przedmiot i zakres jego ustaleń. W dniach 20 i 25 maja 2002 r. Zarząd Gminy A. ogłosił w miejscowej prasie - ,, Dziennik [...]" o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obszar Gminy A., określając w komunikacie prasowym oraz obwieszczeniu formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących tego planu. W dniach od 15 października do 21 listopada 2003 r. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu. O terminie wyłożenia projektu planu poinformowano zainteresowanych poprzez zawiadomienia oraz komunikaty w prasie lokalnej. W ustawowym terminie 14 dni od zakończenia wyłożenia projektu planu zarzut zgłosił J. W., właściciel nieruchomości położonych przy ul. A i B, przez część której miałyby przebiegać skorygowane ulice A i B. Podniósł, iż obecna szerokość dróg A i B jest wystarczająca do dojazdu i obsługi działek w tym rejonie , a zmiana granic działki nie jest możliwa z uwagi na sposób położenia budynku mieszkalnego i całościowego zagospodarowania. W dniu 16 grudnia 2004 r. , w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001 r. , nr 142, poz. 1591 ze zm.) , art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) Rada Gminy A. podjęła uchwałę Nr XXVII / 290 / 04 w sprawie częściowego odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. przez Pana J. W. W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż Wójt Gminy w części uwzględnił zarzut J. W. w zakresie szerokości drogi wewnętrznej KW ( ul. A.) zwężając ją do 5 m i nadając jej nowy symbol KW3. Nie uwzględnił natomiast zarzutu w części dotyczącej lokalizacji i szerokości drogi dojazdowej-33 KD ( ul. B działki Nr Nr 231 / 7 i 231 / 9 ) i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez Radę Gminy. Podniesiono dalej, iż droga dojazdowa kategorii D i symbolu 33 KD zbiera ruch z dróg wewnętrznych prostopadłych do tej drogi i poprzez nowoprojektowane drogi o symbolach 33 KD i 34 KD wyprowadza go na drogę kategorii zbiorczej o symbolu 01 KZ( ul. C) Droga 33 KD ( ul. A) projektowana jest o szerokości 10 m i biegnie wzdłuż granicy z terenem Lasów Państwowych na długości ok. 1150 m. Narusza teren działek nr 231/7 i 231/9 na powierzchni ok. 258 m kw ( szer. ok. 6 m i dł. ok. 43 m) co stanowi ok. 16,3 % powierzchni. Jednocześnie stwierdzono, iż wymiar 10 m jest najmniejszą szerokością drogi kategorii D ( dojazdowej) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, poz. 430) obecna szerokość ulicy A wynosi ok. 4 m w związku z czym wymagane jest poszerzenie o 6 m po terenach działek przyległych min. po terenie działek nr 231/7 i 231/9 stanowiących współwłasność wnoszącego zarzut. Poszerzenie ulicy A na przeciwną stronę ulicy czyli po działce nr 300 tj. po gruntach leśnych Skarbu Państwa administrowanych przez Lasy Państwowe, nie jest możliwe ponieważ Minister Środowiska decyzją nr [...] z dnia [...] uznał ww. las za las ochronny ( art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach) Podniesiono dalej, iż przedmiotowa część działek nr 231/7 i 231/9 o pow. ok. 258 m kw będzie przeznaczona pod poszerzenie ulicy A a budowa i utrzymanie dróg jest celem publicznym określonym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zgodnie z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa , sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W zakresie ustalonym ustawą prawo to nie zostało naruszone ustaleniami projektowanego planu Projekt planu utrzymuje dotychczasową formę przeznaczenia terenu przedmiotowych działek. Działki te dotychczas przeznaczone były pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz komunikację ( ul. A i B) Przeznaczenie to w przedstawionym projekcie planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienia się. Na uchwałę z dnia 16 grudnia 2004 r. Nr XXVII / 290 / 04 Rada Gminy A. w sprawie częściowego odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł w dniu 31 stycznia 2005 roku J. W. Skarżący zażądał stwierdzenia w całości nieważności zaskarżonej uchwały oraz orzeczenia o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, - naruszenie przepisów art. 33 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów, - naruszenie art. 9 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż na skutek projektowanych zmian planistycznych budynek mieszkalny skarżącego nie będzie spełniał wymagań dotyczących jego odległości od granicy działki w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) Jednocześnie skarżący stwierdził, iż zaskarżona uchwała narusza konstytucyjną zasadę ochrony własności wyrażoną w art. 64 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy A. wniosła o oddalenie skargi oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rada Gminy wskazała, iż za nieuzasadniony w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , należy uznać zarzut, iż budynek mieszkalny skarżącego na skutek projektowanych zmian planistycznych nie będzie spełniał wymagań dotyczących jego odległości od granicy działki oraz wymagań dotyczących odległości od projektowanych ulic. Projektowana nieprzekraczalna linia zabudowy dla budynku mieszkalnego od ulicy A oraz od ulicy B nie będzie kolidowała z istniejącą zabudową na działkach nr 231/7 i 231/9, ponieważ linia zabudowy została ustalona na 5 m od projektowanej linii regulacyjnej ul. A oraz 10 m od osi ul. B. Budynek skarżącego obecnie usytuowany jest w odległości ok. 9 m od projektowanej linii regulacyjnej ul. A oraz 10 m od osi ul. B. Jednocześnie stwierdzono, iż za nieuzasadniony należy uznać zarzut, iż w stosunku do skarżącego naruszone zostały przepisy art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Art. 64 Konstytucji RP chroni własność , ten sam jednak przepis pozwala na ograniczenie tego prawa pod warunkiem, że dokonuje się tego w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza to istoty własności. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym , w oparciu o przepisy której są przygotowane i uchwalane miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, jest jedną z ustaw która może ograniczać własność. Prawo dopuszcza naruszenie cudzej własności jednocześnie dając poszkodowanemu prawne możliwości dochodzenia stosownego zadośćuczynienia. Dodatkowo wskazano, iż obowiązujące prawo ustanawia trojakiego rodzaju ograniczenie władztwa planistycznego o charakterze materialno-prawnym. Po pierwsze organy gminy muszą kierować się ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zwłaszcza min. wymaganiami ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury. Po drugie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z innymi ustawami w szczególności ustawą –prawo ochrony środowiska, ustawą o ochronie przyrody, ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawą o lasach. Po trzecie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z konstytucją RP. W dniu 4 sierpnia 2005 roku wpłynęło do Sądu pismo Gminy A., wraz z załączoną do niego uchwałą Rady Gminy A. z dnia 28 lutego 2005 roku Nr XXX / 327 / 05 zmieniającą uchwałę Rady Gminy A. z dnia 25 kwietnia 2002 r. Nr XXXVIII/368/02 przez dodanie § 4 w brzmieniu ,,Wyłącza się z prac planistycznych do odrębnego opracowania część terenu sołectwa K. określony jako działki : 230/8, 230/9 , 231/7, 231/9 , 240/1, 212, 235/6, 20/5, 292/1, oraz cześć działek przylegających do ulicy A o numerach 229/1, 19/1, 225/3, 232,233, 234, 23/6, 27/1 i 211 ,, . W związku z powyższym pełnomocnik Gminy A. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość orzekania w zakresie prac planistycznych i zarzutów zgłoszonych przez skarżącego jako współwłaściciela działek 231 / 7 i 231 / 9 . Na rozprawie pełnomocnik skarżącego po doręczeniu pisma Gminy A. z dnia 4 sierpnia 2005 roku popierał dalej skargę i oświadczył, że z pisma doręczonego mu w dniu dzisiejszym wynika, że sprawa jest bezprzedmiotowa i zmierza do umorzenia postępowania. Pełnomocnik Gminy A. wniósł o umorzenie postępowania, podtrzymując swe stanowisko z pisma z dnia 04 sierpnia 2005 roku , jednocześnie merytorycznie wnosił o oddalenie skargi, popierając wcześniejszą argumentację w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały podstawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Stosownie do unormowania zawartego w art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1/ jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2/ w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; 3/ gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użycie w powołanym przepisie punktu 3-ego określenia "stało się" oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Wydanie wyroku może stać się zbędne z różnych przyczyn, a skuteczne cofnięcie skargi, które nie nastąpiło w niniejszej sprawie, jest tylko jedną z takich przyczyn. W ocenie Sądu zbędne jest również wydanie wyroku w sprawie ze skargi na decyzję, uchwałę, która nie funkcjonuje już w obrocie prawnym lub co do, której orzekanie stało się bezprzedmiotowe. Z akt sprawy wynika bowiem, że uchwała Rady Gminy A. z dnia [...] Nr XXXVIII/368/02 została zmieniona uchwałą z dnia 28 lutego 2005 roku Nr XXX / 327 / 05 mocą, której działki 231/7, 231/9 skarżącego – objęte nieuwzględnionymi zarzutami, zostały wyłączone z prac planistycznych do odrębnego opracowania cześć terenu sołectwa K. Tym samym pierwotne zamierzenie planistyczne nie obejmuje już działek pana J W. Będzie ono dopiero przedmiotem innego, kolejnego opracowania planistycznego, co do którego osobom zainteresowanym będą służyły wszelkie środki prawem przewidziane w przypadku braku zgody na zamierzoną przez Gminę A. inwestycję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 u.p.s.a. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż do umorzenia postępowania na podstawie powołanych przepisów doszło na skutek zmiany zaskarżonej uchwały już po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Mamy więc do czynienia z sytuacją analogiczną jak uwzględnieniem skargi na decyzję, tylko tyle, że dotyczy ono uwzględnienia skargi na uchwałę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 wskazanej wyżej ustawy umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.