II SA/Łd 227/10

Dnia 28 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego – P. R. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania I. i A. M., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] o warunkach zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji mocą decyzji z dnia [...] roku ustalił dla R. Ł. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (o funkcji przedszkola i hotelu) przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. T. [...], działka Nr ewid. [...], obręb [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i A. M. oraz pełnomocnik P. R. W treści odwołań podnieśli oni zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko rozstrzygnięciu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu odwołania I. i A. M., uchyliło decyzję I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W treści uzasadnienia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując na treść i uzasadnienie decyzji I instancji oraz argumentację odwołania I. i A. M. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie przed organem zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, co przesądziło o konieczności uchylenia decyzji I instancji. Organ odwoławczy, merytorycznie analizując sprawę, zwrócić uwagę na zapisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). W konkluzji motywów decyzji organ ustosunkował się także do zarzutów odwołania I. i A. M. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył pełnomocnik P. R. W treści skargi wniósł on o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy celem uchylenia przez ten organ decyzji I instancji ze wskazaniem na powstrzymanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przed zgromadzeniem w sposób prawidłowy materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, w sprawie doszło do naruszenia: - art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; - art. 138 § 1 zd. II Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchylenie decyzji I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem wytycznych sformułowanych przed zebraniem w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; - art. 7, 77, 78, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ przedwcześnie przyjął, że inwestycja stanowi kontynuację dotychczasowego przeznaczenia sąsiednich działek, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest wewnętrznie sprzeczne (organ zakwestionował ustalenia analizy urbanistycznej przygotowanej przez organ I instancji, a jednocześnie przyjął, że planowane przeznaczenie działki stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji na sąsiednich działkach), organ uchylił się od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominął przy analizie wpływ planowanej inwestycji na działki sąsiednie; - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, poprzez błędne zakreślenie granic analizy urbanistycznej, wadliwe określenie warunków kontynuacji funkcji zabudowy; - art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 6 oraz art. 2 pkt 1, 2, 15, 16 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż organ wydał decyzję naruszającą ład przestrzenny i zrównoważony rozwój w terenie, oraz - art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na wydanie decyzji w oderwaniu od istniejącego zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na wstępie wskazać należy, iż w aktach administracyjnych znajdują się dwa dokumenty odwołania wniesione przez dwóch różnych uczestników postępowania. Odwołania te zawierają różne argumentacje. Tym niemniej, z treści decyzji organu odwoławczego wynika, że organ ten rozpoznał tylko jedno odwołanie. Wskazuje na to treść zarówno sentencji tej decyzji, jak i jej uzasadnienie. Podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) jest to, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę (por. np. wyroki NSA z dnia 22 grudnia 2008 roku, sygn. akt: II OSK 1109/07, Lex Nr 513841 oraz z dnia 1 kwietnia 2005 roku, sygn. akt OSK 1230/2004, Lex Nr 176134; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 marca 2008 roku, sygn. akt: II SA/Po 450/07, Lex Nr 518832). Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania obu odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść powoływanego już uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 roku, gdzie Sąd wskazał, iż niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron skutkuje tym, że decyzja taka jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako wydana bez podstawy prawnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. W wyniku uchylenia decyzji organu odwoławczego przez Sąd, organ ten zobowiązany będzie ponownie rozpoznać wszystkie wniesione w sprawie odwołania. Tym samym ustosunkowanie się do argumentacji skargi na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne. Skarga w swojej treści zawiera tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko planowanej inwestycji. Pełnomocnik strony skarżącej zarówno w skardze, jak i w toku rozprawy nie podnosił zarzutu rażącego naruszenia prawa z uwagi na wskazane powody stwierdzenia nieważności decyzji. Konkludując Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę w wysokości 757 zł składa się wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie adwokata (240 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). K.O.