II SA/Łd 23/06

Dnia 20 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], Nr [...] 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz M. M. kwotę 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną w oparciu o przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał K. i K. M. przedłożenie w terminie do 10 sierpnia 2004 r. określonej dokumentacji: mapy geodezyjno-inwentaryzacyjnej oraz inwentaryzacji budowlanej dotyczących samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na będącej ich własnością nieruchomości położonej w miejscowości K. ul. A. 23 w celu jej legalizacji. W uzasadnieniu wskazano, iż w związku z interwencją właścicielki sąsiedniej nieruchomości powiatowy organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku gospodarczego. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych organ stwierdził, iż na nieruchomości przy ul. A. 23 znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 4 m. na 7,50 m. i wysokości około 5 m., o konstrukcji murowanej z pustaków żużlobetonowych, stropie żelbetowym wylewanym i konstrukcji dachowej drewnianej jednospadowej porytej eternitem ze spadkiem skierowanym na posesje właściciela. Właściciele nie przedstawili pozwolenia na budowę powyższego budynku podając, iż został on wzniesiony przez ich spadkodawców pod koniec lat siedemdziesiątych i nie posiadają od swoich poprzedników prawnych dokumentacji technicznej na przedmiotowy budynek. Powyższa decyzja na skutek odwołania inwestorów została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr 415/04 z dnia 10 września 2004 roku wobec tego, iż wydana została w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną. W ocenie organu odwoławczego zastosowany przez organ I instancji przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku nie dawał organowi nadzoru budowlanego uprawnień do nałożenia na stronę obowiązków wynikających ze skarżonej decyzji. Podstawę prawną ich nałożenia stanowić powinien bowiem przepis art. 56 ustawy z 24 października z 1974 roku Prawo budowlane. Wydanym w następstwie powyższej decyzji postanowieniem z dnia [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane, nałożył na K. i K. M. obowiązek przedłożenia w terminie do 15 grudnia 2004 roku ekspertyzy technicznej istniejącego budynku gospodarczego opracowanej pod kątem wykonania obiektu zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Postanowieniem z dnia [...] znak [...] wymieniony organ, zobowiązał stronę do uzupełnienia złożonej przez nią w dniu 17 grudnia 2004 roku ekspertyzy technicznej o załącznik graficzny – inwentaryzację stanu istniejącego oraz projekt robót do wykonania w związku z doprowadzeniem robót do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał K. i K. M. wykonanie w budynku gospodarczym niezbędnych robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami w terminie do 25 lipca 2005 roku. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż z dostarczonej przez stronę ekspertyzy technicznej wynika konieczność wykonania w przedmiotowym budynku w celu oddania go do użytku robót budowlanych polegających na wykonaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodnie z warunkami technicznymi, orynnowania i prawidłowego odprowadzenia wód opadowych oraz obróbek blacharskich. Wobec powyższego, stosownie do przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 24 października 1974 roku niezbędnym było wydanie przedmiotowej decyzji. Powyższa decyzja na skutek odwołania inwestorów została uchylona decyzją [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż podstawowe zasady procedury administracyjnej, określone w art. 7 i 77 § l kpa, nakładają na organ administracyjny obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego opartego na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Podstawą zaś wydania niewadliwej decyzji jest przede wszystkim zebranie pełnego materiału dowodowego i właściwa jego ocena, która pozwala na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego, który jest regulowany odpowiednim przepisem prawa materialnego. Jak wynika z przedstawionej przez stronę ekspertyzy, przedmiotowy budynek nie posiada własnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego na całej długości obiektu oraz orynnowania. Natomiast w ocenie organu odwoławczego przedłożona ekspertyza techniczna nie uwzględnia konieczności wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w sposób przewidziany w § 78 ust. 9 pkt 1 zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10/66, poz. 44 ze zm.), zgodnie z którym ściany te powinny wystawać ponad palne pokrycie dachu na wysokość nie mniejszą niż 0,60 m. W przedmiotowym opracowaniu, brak jest także odniesienia się do stanu technicznego stropu oraz jego nośności. Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na inwestorów K. i K. M. obowiązek uzupełnienia do dnia 15 września 2005 roku dostarczonej ekspertyzy technicznej spornego budynku gospodarczego zlokalizowanego na będącej ich własnością nieruchomości przy ul. A. 23 w zakresie wynikającym z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Po złożeniu przez stronę uzupełniającej ekspertyzy technicznej decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał K. i K. M., wykonanie w budynku gospodarczym niezbędnych robót budowlanych wynikających z przedłożonej ekspertyzy technicznej w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami w terminie do 31 października 2005. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 40 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Z dostarczonego w dniu 15 września 2005r. uzupełnienia do wcześniej złożonej ekspertyzy technicznej budynku gospodarczego wynika, iż w przedmiotowym obiekcie należy wykonać roboty budowlane, o zakresie zawartym w opisie technicznym z dostarczonej ekspertyzy, które pozwolą na doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami i na uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W dniu [...] umową darowizny własność nieruchomości położonej w K. przy ul. A. 23 przeszła na córkę K. i K. M. - M. M. , która w dniu 13 października 2005 roku wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniosła, iż sporny budynek gospodarczy nie posiada żadnych mediów więc nie stwarza zagrożenia dla sąsiadów, poza tym dachy obu budynków pokryte są niepalnym materiałem – eternitem, zaś stosownie do powołanego przez organ I instancji przepisu § 78 ust. 9 pkt 1 zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych obowiązek wykonania ogniomuru występuje, gdy ściany wystają 60 cm ponad palne pokrycie dachu. Podniosła także, iż w jej ocenie postępowanie organów nadzoru budowlanego stanowi w istocie eskalacje żądań służących do zalegalizowania znajdującego się na jej nieruchomości budynku gospodarczego, który w ocenie odwołującej wybudowany został legalnie, gdyż budynek tej wielkości w czasie swego powstania nie wymagał pozwolenia na budowę (§ 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego). Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego nią obowiązku do dnia 31 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z wykonanej ekspertyzy, przedmiotowy budynek nie posiada własnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego na całej długości obiektu oraz orynnowania. W tym zakresie, uzupełnione opracowanie zawiera dane konstrukcyjno-materiałowe elementów projektowanych, a zatem nałożenie obowiązku wykonania brakujących, a jednocześnie niezbędnych robót budowlanych ma na celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami i w pełni znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego oraz jest prawidłowe. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż powołana przez stronę argumentacja o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę spornego budynku z powołaniem się na § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8/75, poz. 48 z późn. zm.) jest niewłaściwa. Wyjaśnił, że wskazany przepis dotyczy zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych, oraz pomników, posągów, kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego na terenach cmentarzy oraz terenach przykościelnych, związanych z wykonywaniem kultu religijnego. Przedmiotowy obiekt tj. budynek gospodarczy w żaden sposób nie mieści się w którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie kategorii. Wyjaśnił, że zasadność wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego wynika z treści przywołanego w ekspertyzie przepisu, a nie z dowolnego uznania organu nadzoru budowlanego, i ma na celu zapobieżenie - na wypadek pożaru - rozprzestrzeniania się ognia na budynek sąsiedni. Okoliczność, że obiekt jest pokryty pokryciem niepalnym, nie wpływa w żadnej mierze na konieczność wykonania ogniomuru, bowiem belki stropowe wykonane są z drewna - czyli materiału palnego. Organ II instancji uznał jednak za zasadne wyznaczenie nowego terminu wykonania nałożonego obowiązku, ponieważ w czasie toczącego się postępowania odwoławczego termin ten uległ znacznemu skróceniu i orzekł o jego zmianie. W dniu 24 grudnia 2005 roku M. M. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargą na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosząc o jej unieważnienie i ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc argumentację prezentowaną uprzednio w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko oraz argumentację podnoszoną w toku dotychczasowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć z innych powodów niż w niej wskazane. Zgodnie z treścią art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. l § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § l p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w rozstrzyganej sprawie była ocena zgodności z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Ł. nakładającej na skarżącą obowiązek wykonania w oznaczonym w niej terminie w budynku gospodarczym zlokalizowanym przy ul A. 23 w miejscowości K. niezbędnych robót budowlanych wynikających z przedłożonej ekspertyzy technicznej w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności tj. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana Sąd stwierdził, że została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 80 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071) - zwanej dalej "k.p.a.", w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań w przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż z przedstawionych akt sprawy oraz oświadczenia skarżącej zawartego w skierowanej do sądu skardze wynika, że sporny obiekt został zrealizowany przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zatem stosownie do treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej winno mieć oparcie w przepisach ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.), które organ niewadliwie zastosował. Stosownie do przepisu art. 40 powołanej ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z przepisu powyższego wynika, iż w przypadku samowoli budowlanej o ile nie zachodziły przesłanki przewidziane przepisem art. 37 tej ustawy istniała możliwość legalizacji tak wzniesionych obiektów, a w celu jej umożliwienia organ na podstawie przepisu art. 40 mógł nakazać wykonanie robót doprowadzających budynek do stanu zgodnego z prawem. Stosownie zaś do przepisu art. 42 Prawa budowlanego z 1974 roku inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Tak więc w sytuacji, gdy obiekt spełnia już wszystkie wymogi prawa budowlanego właściwy organ wydaje pozwolenie na jego użytkowanie, które stanowi jednocześnie stwierdzenie zdatności do użytkowania samowolnie wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.). Wydanie tego rodzaju decyzji wymaga uprzedniego ustalenia przez organ orzekający, iż obiekt spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych i Polskich Norm, od których uzależnione jest wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, stanowiące w istocie legalizację dokonanej samowoli. Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącą obowiązek wykonania robót budowlanych w celu umożliwienia legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego bez określenia na czym roboty te miałyby polegać. Jeżeli z przepisów prawa materialnego wynika, że w danym wypadku załatwienie sprawy przez właściwy organ administracji publicznej ma, jak w sprawie niniejszej, polegać na wydaniu decyzji, to obowiązkiem organu jest sformułowanie i doręczenie stronom aktu administracyjnego rozstrzygającego merytorycznie indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej (art. 104 k.p.a.). Rozstrzygnięcie to powinno zawierać władcze i jednostronne ukształtowanie indywidualnej sytuacji prawnej jednostki nie podporządkowanej organowi orzekającemu. Obowiązkiem organu administracyjnego jest poprzedzenie ustalenia treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, dokonaniem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności przedstawionych przez strony, a w razie wątpliwości dokonaniem własnych ustaleń (art. 7 i 77 k.p.a), a także wnikliwej oraz wszechstronnej analizy dowodów i oceny materiału dowodowego, zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów, z wykluczeniem cech dowolności. Zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Niewątpliwie opinia biegłego – ekspertyza techniczna w sprawie niniejszej, zawierająca określone wytyczne dla inwestora mająca na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, jako dowód o którym mowa w przepisie art. 75 § 1 k.p.a., podlega ocenie organu administracyjnego, przy czym zawarte w niej "wytyczne biegłego" mogą stanowić podstawę treści rozstrzygnięcia decyzyjnego, ale nie mogą zastępować merytorycznego rozstrzygnięcia tego organu. Innymi słowy treść opinii biegłego nie może stanowić integralnej części decyzji organu, który określa powinność strony (adresata decyzji) zgodnie z zaleceniem wynikającymi z opinii biegłego. Określenia powinności adresata decyzji dokonuje bowiem organ administracyjny samodzielnie w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., decyzja powinna między innymi zawierać rozstrzygnięcie, a w decyzji nakładającej na stronę postępowania obowiązek określonego zachowania (wykonania obowiązków w sprawie niniejszej), obowiązek ten powinien być wyrażony – określony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Rozstrzygnięcie zawarte w osnowie decyzji administracyjnej jest jej kwintesencją wyrażającą rezultat stosowania normy prawa do konkretnego przypadku w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 roku w sprawie sygn. akt IV SA 2477/2003 opubl. w Systemie Informacji LexisNexis- LexPolonica). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 2 września 1999 roku w sprawie sygn. akt IV SA 1418/97 (opubl. w Systemie Informacji Prawniczej Lex nr 47875), w którym wskazał on, iż rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. To właśnie ustalenie zawarte w decyzji administracyjnej stanowi, albo o ustaleniu prawa albo o nałożeniu obowiązków na adresata decyzji. Rozstrzygnięcie musi być zatem sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, a także jej weryfikacja czy to w trybie administracyjnym, czy sądowym. Tylko precyzyjne, jednoznaczne decyzje administracyjne respektują ogólne zasady postępowania administracyjnego: wyrażoną w przepisie art. 11 zasadę przekonywania oraz zasadę czuwania nad interesem stron wynikającą z art. 9 k.p.a. Co prawda przepis art. 113 § 2 k.p.a. daje podstawy do wyjaśnienia treści decyzji, co odnosić się będzie przede wszystkim do jej rozstrzygnięcia. Celem instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. jest usunięcie niejasności decyzji, zwłaszcza gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą zrozumienie rozstrzygnięcia, nie może jednak służyć do uzupełniania decyzji o brakujące rozstrzygnięcie, które powinno być w niej zawarte. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie w sprawie wyjaśnienia treści decyzji jest wszczynane tylko na żądanie strony lub organu egzekucyjnego. Trzeba też wskazać, ze stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. decyzja administracyjna jest dotknięta wadą nieważności, w sytuacji gdy była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Ujawnienie niewykonalności decyzji może zaś nastąpić, przykładowo, w toku postępowania egzekucyjnego. Reasumując wskazać należy, iż szczególnie wyraźnie należy formułować rozstrzygnięcia decyzji nakładających na stronę określone obowiązki, których wykonanie determinuje uzyskanie określonego prawa (w przedmiotowej sprawie do użytkowania samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, które stanowi jego legalizację). W sprawie niniejszej decyzje organów I i II instancji w istocie nie zawierały rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., to jest jednego z obligatoryjnych składników decyzji administracyjnej. Mogło to nawet prowadzić do przyjęcia, że decyzje te zostały dotknięte wadą nieważności ( art. 156 § 1 pkt 2 kp.a.) z uwagi na rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej nastąpiło jednakże tylko naruszenie przez organy orzekające w I i II instancji przepisów prawa procesowego art. 80 , art. 107 § 1 , art. 11 i art. 9 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obligujące Sąd do uchylenia decyzji organów obu instancji. Powyższe oznacza, że skarga została uwzględniona przez Sąd, choć z innych powodów niż w niej wskazane. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ administracji winien precyzyjnie sformułować rozstrzygnięcie, od którego uzależniona jest faktycznie możliwość legalizacji spornego budynku gospodarczego, kierując się wyrażoną w przepisie art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego popełnione przez organy administracji w przedmiotowym postępowaniu, na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt l lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji Na podstawie art. 200 p.p.s.a Sąd zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.