II SA/Łd 231/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosków B. S., T. K., P. S., J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B.S., T. K., P. S., J.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ar WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 7 marca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły, złożone za pośrednictwem organu, skargi B. S., T. K., P. S., J.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również decyzji ją poprzedzającej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r., pełnomocnik skarżących wniósł nadto m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Pełnomocnik wskazując na zasadność wniosku argumentował, iż wstrzymanie wykonania tegoż aktu jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze uregulowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć sprawę ze skargi B. S. o sygn. akt II SA/Łd 231/12 ze sprawami ze skarg T.K. (sygn.akt II SA/Łd 232/12), P. S. i J. S. (sygn.akt II SA/Łd 234/12) w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą akt II SA/Łd 231/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. t.j. z 2012r., Nr 53, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanych norm prawnych wywieść należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Istotne jest, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (zob. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). I wprawdzie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia), sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, publ. OSS 2005/3/72), niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Lektura skargi uzasadnia stwierdzenie, iż nie akcentując argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku pełnomocnik skarżących skupił się na wykazaniu zasadności zarzutów merytorycznych, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, wywodząc m.in., iż bliskie sąsiedztwo zamierzenia inwestycyjnego z terenami zabudowy mieszkaniowej nie pozostaje bez wypływu na tę właśnie zabudowę. Tym bardziej, iż organy nie ustaliły jakie jest rzeczywiste oddziaływanie inwestycji, co oznacza, iż jednocześnie nie wyjaśniły szczegółowo stanu faktycznego sprawy i naruszyły interesy publiczne społeczności lokalnej. Reasumując, pełnomocnik skarżących skupił się przede wszystkim na wykazaniu naruszeń, które winny doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. I wprawdzie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia), sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego, gdyż opiera się na materiale dowodowym pozwalającym zająć stanowisko w sprawie (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05, publ. OSS 2005/3/72), niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przede wszystkim bowiem ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (zob. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. . ar