II SA/Łd 243/17

Dnia 28 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. ustalił miesięczną opłatę W. K. za pobyt H. K. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 7/9 w wysokości 1.075,54 zł od dnia 1 sierpnia 2016 r. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła W. K. Strona, opisując dochód swojej rodziny oraz ponoszone we Włoszech koszty utrzymania, wniosła o przeanalizowanie jej sytuacji finansowej w świetle rozporządzenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie opłat konsularnych oraz 8-miesięcznego bilansu przychodów i rozchodów jej rodziny z uwzględnieniem realnych kosztów utrzymania we Włoszech i dokonanie oceny, czy jest w stanie ponieść koszty utrzymania swojej matki w domu pomocy społecznej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje przewidziany w przepisach art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.) obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby (podmioty). Adresatami decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej może być osoba skierowana do domu pomocy społecznej, a także osoba (bądź osoby) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, tj. małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina. W decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy poprzez: określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w ww. przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64, w całości lub w części z ustalonej opłaty. O takim zakresie decyzji ustalającej opłaty za pobyt w DPS, zdaniem organu, świadczy także treść § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. poz. 964), w którym zawarto wymóg, by do wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej dołączyć oświadczenia o wysokości dochodów nie tylko osoby ubiegającej się o skierowanie, lecz także małżonka, zstępnych oraz wstępnych zobowiązanych do ponoszenia opłat. Kolegium wskazało, że odwołująca się jest córką (zstępną) H. K. przebywającej w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 7/9. Opłata matki nie pokrywa średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w ww. domu pomocy społecznej, który wynosi 2.863 zł. Z zebranej dokumentacji wynika, iż dochód rodziny W. K. wynosi 1.345,63 euro, przy czym zgodnie z art. 8 ust. 13 ustawy - w przypadku uzyskania dochodu w walucie obcej, wysokość tego dochodu ustala się według średniego kursu NBP z dnia wydania decyzji (tj. 4.3892 zł w dniu 14 listopada 2016 r.). W związku z tym, po przeliczeniu dochód rodziny wynosi 5.906,24 zł, a dochód na osobę w rodzinie wynosi 2.953,12 zł jest on wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (tj. 300% x 514 zł = 1.542 zł) o 1.411,12 zł. Z uwagi na fakt, że opłata w wyżej wymienionej wysokości łącznie z opłatą matki strony przekraczałaby średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej, opłatę strony ustalono w wysokości różnicy między średnim miesięcznym kosztem utrzymania w DPS a opłatą matki strony. Tym samym opłata strony wynosi 1.075,54 zł miesięcznie od dnia 1 sierpnia 2016 r. Ponadto Kolegium wskazało, że udzielanie częściowo lub całkowicie zwolnień (art. 64 ustawy o pomocy społecznej) jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie powinny uzasadniać szczególnie uzasadniane okoliczności. Mając na uwadze treść powołanego art. 64 Kolegium zobowiązało jednocześnie organ I instancji do rozpoznania kwestii częściowego lub całkowitego zwolnienia strony od opłaty w przedmiotowej sprawie, przytaczając in extenso powołane w odwołaniu twierdzenia skarżącej dotyczące jej sytuacji rodzinnej i finansowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła W. K., zarzucając organowi nieprawidłową ocenę jej sytuacji finansowej i brak zwolnienia od ponoszenia opłaty za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej w trudnej sytuacji finansowej rodziny. Skarżąca wyjaśniła, że koszty utrzymania we Włoszech są pięciokrotnie większe niż w Polsce. Utrzymanie jej rodziny oparte jest o jedno źródło dochodu w postaci wynagrodzenia jej męża, a po ewentualnej opłacie za pobyt matki w domu pomocy społecznej pozostanie im na utrzymanie kwota zaledwie ok. 35 euro. Dodała, że w lutym 2017 r. ma się odbyć rozprawa w przedmiocie separacji, która we Włoszech jest obligatoryjnym krokiem w przypadku rozwodu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało organowi I instancji, że w przypadku postępowań prowadzonych w oparciu o art. 64 ustawy o pomocy społecznej wydanie rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu powinno być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawcy, w szczególności zaś przesłanek wymienionych w pkt 1-4 tego przepisu, oraz jej analiza z zachowaniem wymogów proceduralnych przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ powinien zatem szczegółowo rozważyć kwestię istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z tej instytucji oraz okoliczności uzasadniającego zakres jej ewentualnego zastosowania, co następnie winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Kolegium podkreśliło przy tym, że decyzja w przedmiocie zwolnienia ma charakter uznaniowy, ale uprawnienie organu do wydania decyzji o takim charakterze nie zwalnia tego organu z obowiązku wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że zobowiązało organ I instancji do rozpoznania ww. kwestii w przedmiotowej sprawie. W dniu 29 maja 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej wraz z przetłumaczonymi na język polski dokumentami sporządzonymi w języku włoskim dotyczącymi jej separacji małżeńskiej orzeczonej przez Sąd Rejonowy w T. w dniu 28 lutego 2017 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 28 czerwca 2017 r. skarżąca poparła skargę i oświadczyła, że pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. organ wezwał ją do zawarcia umowy o odpłatności za pobyt mamy w Domu Pomocy Społecznej. Skarżąca podkreśliła, że nie jest prawnikiem i dlatego w odpowiedzi na to pismo w dniu 24 listopada 2016 r. złożyła wniosek o zwolnienie jej z opłat. W dniu 29 listopada 2016 r. odpowiedziała na pismo organu z dnia 14 listopada 2016 r., załączając odpowiednie dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [..] r. w zakresie tak nakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie powołanego wyżej art. 145 § 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 930), dalej: "ustawa o pomocy społecznej", w szczególności uregulowania dotyczące skierowania i pobytu w domu pomocy społecznej, zawarte w rozdziale 3 ustawy (art. 54-66). Z przepisów wspomnianego rozdziału wynika przede wszystkim, że co do zasady pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Z kolei z art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, iż decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) gminy właściwej dla osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Natomiast w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy określone zostały osoby zobowiązane do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Są nimi w kolejności obowiązku wnoszenia opłat: mieszkaniec domu pomocy społecznej (a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka), małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Zasada kolejności przyjęta w omawianym przepisie oznacza, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych, w dalszej kolejności na wstępnych, a jeszcze w dalszej na gminie. W art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej przewidziano obowiązek wnoszenia zastępczo opłat przez gminę, jeżeli z tego obowiązku nie wywiązują się osoby wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, tj. mieszkaniec domu, jego małżonek, zstępni bądź wstępni. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu wniesionych w tym celu kwot. Dodać należy, że zgodnie z art. 64 ustawy osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można, na ich wniosek, zwolnić częściowo lub całkowicie z tej opłaty. Wskazać przy tym należy, że w kwestii określenia formy, w jakiej następuje wskazanie osób zobowiązanych do ponoszenia opłat oraz ustalenie zakresu ich zobowiązań, w sądownictwie administracyjnym kształtowały się różne stanowiska (zob. wyroki WSA: w Warszawie dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 537/09; we Wrocławiu z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 30/09; w Rzeszowie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 75/09 – wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym wykładni przepisów mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 204/10, w którym stwierdził, że "stosunek prawny polegający na udzieleniu świadczenia z pomocy społecznej, w tym także polegający na skierowaniu do domu pomocy społecznej, ma charakter publicznoprawny (administracyjny). Skierowanie do domu pomocy społecznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzją również właściwy organ ustala opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej osoby skierowanej (art. 59 ust. 1). Decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje więc przewidziany w przepisach art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby (podmioty). Adresatami decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej mogą być: osoba skierowana do domu pomocy społecznej, a także (a niekiedy wyłącznie) osoba (bądź osoby) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina. To w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1, doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy poprzez: określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w ww. przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ew. zwolnienie, stosownie do art. 64, w całości lub w części z ustalonej opłaty". Wskazany pogląd skład orzekający, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w pełni akceptuje. Jak dalej wskazał w powołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny: "o takim zakresie decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej świadczy także treść § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837), w którym zawarto wymóg dołączenia do wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej oświadczenia o wysokości dochodów nie tylko osoby ubiegającej się o skierowanie, ale także jej małżonka, zstępnych oraz wstępnych". Również aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Pracy i polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. z 2012r., poz. 964) w § 8 ust. 2 pkt 3 podobnie reguluje wymogi formalne pisemnego wniosku osoby ubiegającej się o skierowanie do domu pomocy społecznej, nakazując dołączenie do omawianego wniosku oświadczenia o wysokości dochodów osoby ubiegającej się, małżonka, zstępnych oraz wstępnych zobowiązanych do ponoszenia opłaty (...). Przy czym dokumenty, o których mowa, kompletuje ośrodek pomocy społecznej właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o skierowanie do domu, co wprost wynika z § 8 ust. 4 ww. wyżej rozporządzenia. A zatem są to niewątpliwie dane niezbędne do wydania, na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, decyzji o treści obejmującej opisany wyżej zakres rozstrzygnięcia. Pogląd, że wynikające z art. 59 ust. 1 ustalenie opłaty w decyzji administracyjnej obejmuje obowiązek organu nie tylko określenia ogólnej kwoty opłaty miesięcznej, ale także osoby lub osób zobowiązanych do jej uiszczania prezentowany jest również w literaturze (zob. A. Prekurat, Ustawa o pomocy społecznej z komentarzem - cyt. za W. Maciejko i P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008, s. 299). Zauważyć należy, że przedstawiona w orzeczeniu z dnia 9 czerwca 2010 r. wykładnia Naczelnego Sądu Administracyjnego została zaakceptowana w kolejnych wyrokach tego Sądu z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 2726/12 i z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 653/12, jak i przez wojewódzkie sądy administracyjne (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 242/14). We wspominanych orzeczeniach wyrażono pogląd, wedle którego obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę, czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy kreuje nie umowa, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 tej ustawy, lecz decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, przewidziana w art. 59 ust. 1 ustawy. Natomiast obowiązek wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, musi być skonkretyzowany i zindywidualizowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić. Co do zasady konkretyzacja taka powinna nastąpić w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 219/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowość zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń. Została ona bowiem wydana po właściwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym z poszanowaniem zasad postępowania, a jej rozstrzygnięcie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego. W tym kontekście podkreślić należy, że ustalony w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżąca jest córką, a zatem zstępną, H. K. przebywającej w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ul. A 7/9. Opłata ponoszona przez matkę skarżącej nie pokrywa średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w tym Domu Pomocy Społecznej, który wynosi 2.863 zł. W tej sytuacji organy słusznie przyjęły, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą małżonek, zstępni przed wstępnym, w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wychodząc następnie z tych przesłanek organy prawidłowo ustaliły, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż dochód rodziny skarżącej wynosi 1.345,63 euro, po przeliczeniu, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 8 ust. 13 ustawy o pomocy społecznej, wynosi 5.906,24 zł. Natomiast dochód na osobę w rodzinie wynosi 2.953,12 zł. Jest zatem wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (tj. 300% x 514 zł = 1.542 zł) o 1.411,12 zł. Zważywszy zaś, iż opłata w takiej wysokości łącznie z opłatą matki strony przekraczałaby średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w Ł., przy ul. A 7/9, opłatę skarżącej organy ustaliły w wysokości różnicy między średnim miesięcznym kosztem utrzymania w tym Domu a opłatą matki skarżącej, wskazując w rezultacie tego rozliczenia, że opłata skarżącej wynosi 1.075,54 zł, od dnia 1 sierpnia 2016 r. Te ustalenia organów, w ocenie Sądu, nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej dotyczących nieprawidłowej oceny jej sytuacji finansowej, występującej w dniu wydawania decyzji. Odnosząc się w dalszej kolejności do wskazanej w skardze kwestii braku zwolnienia skarżącej z opłat na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej należy wskazać, że wprawdzie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odwołał się do tej normy, podkreślając uznaniowy charakter wydanego na jego podstawie rozstrzygnięcia, to jednak wyraźnie stwierdził, że wydanie tego rozstrzygnięcia powinno być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawcy, w szczególności zaś przesłanek wymienionych w pkt 1-4 tego artykułu oraz jej analizą z zachowaniem wymogów proceduralnych wymienionych w pkt 1-4 w Kodeksie postępowania administracyjnego. W następstwie zaś tego stwierdzenia organ odwoławczy odwołał się do treści odwołania skarżącej i przedstawionej w nim sytuacji majątkowej oraz rodzinnej, w tym zwłaszcza prośby o sumienne przeanalizowanie jej sytuacji finansowej i stwierdzenie, czy rzeczywiście jest zobowiązana i czy na pewno stać ją na pokrywanie choćby minimalnego kosztu pobytu matki w Domu Pomocy Społecznej, jednocześnie zobowiązując organ I instancji do "rozpoznania w/w kwestii strony w przedmiotowej sprawie". Z powyższych wskazań organu odwoławczego i zarazem wyjaśnień złożonych na rozprawie przez skarżącą wynika zatem, że kwestia zwolnienia jej od powyższej opłaty stanowi przedmiot odrębnego postępowania, w odniesieniu do którego organ I instancji został zobowiązany przez organ II instancji do wyjaśnienia wszystkich kwestii dotyczących sytuacji materialnej i rodzinnej strony celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie owego zwolnienia od opłaty objętej kontrolowaną przez Sąd decyzją. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał działanie organów administracji w niniejszej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił. A.B.