II SA/Łd 245/13

Dnia 28 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 2, w związku z art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3, art. 14 ust. 7, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 62 ust. 2, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647), uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], ustalającą, na wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w W., warunki zabudowy dla inwestycji planowanej w Ł. przy ul. A, fragmenty działek nr 2 i 3/35 w obrębie [...], polegającej na budowie centrum rozrywkowo – handlowo - usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 wraz konieczną infrastrukturą i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Od wskazanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wnieśli: E. K., D. W., D. B., W. G., W. W., J. K., P. W., A. W., B. K., K. K., K. K., w których ocenie decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem zasady równego traktowania stron postępowania, bowiem w jej treści podano informacje nieprawdziwe, a samą decyzję dostosowano do projektu przedstawionego przez inwestora. Odwołujący się wskazali, że owa decyzja została doręczona z załącznikami tylko inwestorowi, a pozostałym stronom postępowania wskazano jedynie na możliwość zapoznania się z tymi załącznikami w siedzibie organu. Nadto w ocenie odwołujących się w realiach niniejszej sprawy nie został spełniony warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, bowiem sporny obiekt ma powstać na obszarze domów jedno i dwukondygnacyjnych, w odległości od okiem wynoszącej kilka metrów. Dla właścicieli tych nieruchomości nowa inwestycja to dramatyczne pogorszenie warunków życia, hałas, spaliny, pogorszenie bezpieczeństwa wszystkich mieszkańców, spadek wartości cenowej posiadanych nieruchomości. Podkreślono, że autorzy analizy architektoniczno – urbanistycznej nie zapoznali się ze stanowiskiem stron, nie zasięgnęli opinii Państwowej Straży Pożarnej. Nadto odwołanie od w/w decyzji wniósł J. B., wskazując, że nie ma możliwości weryfikacji, czy organ pierwszej instancji spełnił warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ), bowiem żadnego z wymaganych przepisami prawa załączników do decyzji nie dołączono i tym samym odwołujący się nie zapoznał się z treścią przygotowanej analizy o ile przygotowanie takowej w ogóle miało miejsce. Nadto zdaniem J. B. wątpliwości budzi spełnienie wymagań przewidzianych w § 8 rozporządzenia, bowiem w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie określono wysokości głównych kalenic, a jedynie wskazano na ich kierunek, a tym samym nie można stwierdzić, czy parametry te będą zgodne z geometrią dachów na analizowanym obszarze. Odwołanie wniosła również A. B. wskazując, iż organ wydając kwestionowaną decyzję: 1) błędnie ustalił wskaźnik zabudowy dla powierzchni istniejącej i nowej zabudowy na poziomie nie większym niż 0,75; 2) nieprawidłowo ustalił obszar analizowany, bowiem jest on niewspółmiernie mały w stosunku do rozmiaru planowanej zabudowy; 3) błędnie ustalił możliwą szerokość elewacji frontowej dla planowanej zabudowy od strony ul. A, bowiem dopuścił tolerancję na poziomie 20 %, co oznacza w rzeczywistości dopuszczenie maksymalnej szerokości elewacji frontowej na poziomie 147,6 metrów zamiast dopuszczalnych 123 metrów; 4) nieadekwatnie do sąsiedniej zabudowy wyznaczył maksymalną wysokość zabudowy, to jest 4 kondygnacje nadziemne; 5) błędnie ustalono geometrię dachu, tj. wbrew wnioskom wynikającym z zabudowy obszaru analizowanego; 6) decyzja nie zawiera rozstrzygnięć w zakresie sposobu usuwania mas ziemnych lokowania zaplecza budowlanego inwestycji; 7) planowana inwestycja nie zapewnia dostatecznej obsługi komunikacyjnej, bowiem w aktach brak jest analizy natężenia ruchu, uzgodnień z podmiotami reprezentującymi zakład komunikacji miejskiej, a dojazd do inwestycji jest zaplanowany dla samochodów osobowych dla których nie przewidziano odpowiedniej liczby miejsc parkingowych; 8) do obsługi planowanej inwestycji, organ nakazał zapewnienie miejsc parkingowych i miejsc postojowych dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych w liczbie 25-40 mp/1000 m i tym samym pozostawiona jest dowolność, co upoważnia inwestora do zlokalizowania jedynie 25 miejsc na 1000 metrów powierzchni, a jest to niedpuszczalna ilość nawet przy założeniu jedynie funkcji mieszkaniowej dla inwestycji, a inwestycja ma charakter również handlowo-rozrywkowy; 9) w postępowaniu powinna zostać sporządzona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ właściwy. Organ dodał, że w przypadku odwołań wniesionych przez W. G., W. W., J. K., P. W. i A. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...], [...], po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniesionych odwołań, stwierdziło niedopuszczalność odwołań wniesionych przez te osoby wobec nieusunięcia braków formalnych i braku przymiotu strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] przypomniało, że A Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie centrum rozrywkowo-handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 wraz z drogami, parkingami, stacją trafo, kotłownią, węzłem cieplnym i infrastrukturą techniczną, wskazując we wniosku między innymi, że powierzchnia sprzedaży ( dla 2 obiektów handlowych ) wynosi 16.410 m . Następnie Kolegium wyjaśniło, że zarzuty zawarte w powyższych odwołaniach nie są uzasadnione i nie stanowiły podstawy podjętego rozstrzygnięcia, gdyż są bezzasadne, jednakże kwestionowana w owych odwołaniach decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 62 ust. 2, w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3, art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkować musiało wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało, iż stosownie do treści art. 62 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organ odwoławczy wskazał, iż norma ta stanowi przykład przepisu szczególnego stanowiącego odrębną, samodzielną przesłankę do zawieszenia postępowania administracyjnego niż te, które są zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem kolegium bezspornie norma zawarta w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. stanowi przykład obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania, a zatem organ administracji w przypadku zaistnienia dyspozycji zawartej w tej normie ma obowiązek zawieszenia postępowania. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie, w ocenie Kolegium, jest wyjaśnienie czy teren objęty wnioskiem Spółki jest terenem, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia (uchwalenia) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż teren ten znajduje się w Ł. przy ul. A, fragmenty działek nr 2, 3/35 w obrębie [...], w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem UC, co oznacza tereny koncentracji usług z możliwością lokalizacji obiektów handlowych, wielkopowierzchniowych, a jego bezpośrednie otoczenie stanowią tereny oznaczone symbolem MN (tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), jak i KK (tereny kolejowe) obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej Ł. uchwalonego przez Radę Miejską w Ł. uchwałą Nr [...] z dnia [...] dodając, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje wprost tereny przeznaczone pod handel wielkopowierzchniowy, a są to tereny oznaczone symbolem UH (tereny usług handlu wielkopowierzchniowego), UC (tereny koncentracji usług z możliwością lokalizacji obiektów handlu wielkopowierzchniowego), UM (tereny usług metropolitarnych z możliwością lokalizacji obiektów handlu wielkopowierzchniowego). Zatem teren jednostki urbanistycznej UC jest terenem przeznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę obiektami handlu wielkopowierzchniowego. Dalej Kolegium przypomniało, iż zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej, a zatem norma zawarta w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., jako kryterium powierzchniowe w przypadku obiektów handlowych określa powierzchnię sprzedaży na powyżej 2000 m2. Nadto zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., toteż norma zawarta w art. 10 ust. 2 pkt 8, w związku z ust. 3 ustawy kształtuje wraz z art. 14 ust. 7 tej ustawy obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla danych terenów. W przypadku art. 10 ust. 2 pkt 8, w związku z ust. 3 ustawy, obowiązek ten wynika wprost z samej ustawy, zaś w przypadku art. 14 ust. 7 ustawy obowiązek wynika z przepisów odrębnych. Wskazano, że powierzchnia sprzedaży w przypadku planowanej przez Spółkę inwestycji wynosi powyżej 2000 m2, a zatem należy w niniejszej sprawie zastosować art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Konsekwentnie stwierdzono, że skoro w art. 62 ust. 2 ustawy wskazano, że jeżeli wniosek dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a taki obszarem jest teren objęty wnioskiem Spółki z uwagi na fakt, iż Spółka chce zrealizować obiekt handlowy o powierzchni sprzedaży powyżej o 2000 m2, to zachodzi konieczność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższą decyzję A Spółka z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie: - art. 110 w związku z art. 126 k.p.a., poprzez oparcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji na stanowisku sprzecznym z wcześniejszym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...], w którym to postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż - wobec braku w obowiązujących przepisach obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych - nie ma podstaw do zawieszenia na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji takiego obiektu, i które to postanowienie wydano w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym, przez co Samorządowe Kolegium Odwoławcze było związane stanowiskiem wyrażonym w tym postanowieniu; - art. 8 w związku z art. 107 k.p.a., to jest podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez wydanie skarżonej decyzji w krótkim odstępie czasu od wydania korzystnego dla Spółki postanowienia z [...], która to decyzja zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie sprzeczne z treścią wspomnianego postanowienia, wydanego na tle tego samego stanu faktycznego, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej i skierowanego do tego samego adresata, przy braku dokładnego i wszechstronnego uzasadnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze tak diametralnej zmiany swojego poglądu w sprawie, dokonanego dodatkowo w sytuacji częściowej tożsamości składu orzekającego; - art. 10 ust. 2 pkt 8, w związku z art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 7 oraz art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy dla inwestycji w postaci obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zatem wykluczone jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiego obiektu; - art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 7 oraz art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wynika wprost z przepisów zawartych w u.p.z.p.; - art. 62 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 7 oraz art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. poprzez uznanie, że z przepisów tych wynika obowiązek zawieszenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy wielkopowierzchniowego obiektu handlowego wobec konieczności sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru rozmieszczenia takiego obiektu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ drugiej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji stanowił art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie kasacyjne powodujące przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęte w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w zacytowanym przepisie. Żadne inne wady postępowania czy wady rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Jeśli do sądu administracyjnego zaskarżone zostało orzeczenie kasacyjne, obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny, czy organ nie przekroczył swoich uprawnień określonych w przepisie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem to przekroczenie kompetencji pociąga za sobą zarówno naruszenie art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a. zasadę szybkości postępowania – organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ odwoławczy, wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swego orzeczenia, dlaczego nie może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bowiem taki sposób uzupełnienia materiału dowodowego sprzyja zasadzie szybkości postępowania, i nie powoduje zbędnego przedłużania załatwienia sprawy, a w konsekwencji prowadzi do naruszenia zasady załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, wyrażonej w art. 35 k.p.a. Odnosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że powołany przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie został naruszony, bowiem organ odwoławczy w sposób jasny i kompleksowy wyjaśnił powody swojego rozstrzygnięcia. Argumenty, które zdaniem organu odwoławczego przesądziły o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pierwszej instancji są jak najbardziej słuszne. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ustalającą, na wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w W., warunki zabudowy dla inwestycji planowanej w Ł. przy ul. A, fragmenty działek nr 2 i 3/35 w obrębie [...], polegającej na budowie centrum rozrywkowo – handlowo - usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 wraz konieczną infrastrukturą, jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wobec powyższego należy przypomnieć, iż po pierwsze stosownie do treści art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647) jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Po wtóre, z akt rozpatrywanej sprawy bezspornie wynika, że planowana inwestycja to budowa centrum rozrywkowo – handlowo - usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Tymczasem z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. wynika, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Z kolei art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy. Wobec tego stwierdzić należy, iż regulacja zawarta w treści art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 10 ust. 3 u.p.z.p. jednoznacznie wskazuje na to, że wolą ustawodawcy było wprowadzenie dla budowy obiektów handlowych o powierzchni powyżej 2000 m2 obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może budzić wątpliwości, iż wskazane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalają jako zasadę, że wybudowanie tego typu obiektu handlowego na określonym terenie obligatoryjnie wymaga sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż dla takiego obiektu nie może być wydana przez wójta (burmistrza, prezydenta) decyzja o warunkach zabudowy na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż rozstrzygnięcie jednoosobowego organu administracji publicznej, pełniącego zasadniczo w gminie funkcję organu wykonawczego, w takim przedmiocie nie może być wystarczające. Przypomnieć należy, że celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ustanowienie lokalnego porządku planistycznego. Dlatego też decyzja o tym czy i w jakim miejscu gminy może powstać obiekt wielkopowierzchniowy została pozostawiona organowi stanowiącemu gminy, który, w sytuacji określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, zobowiązany jest do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba mieć na względzie, że studium, które jest aktem polityki przestrzennej, jest obligatoryjnie sporządzane dla całego obszaru gminy. Ustawodawca pozostawił gminie, jako podstawowej jednostce samorządu terytorialnego, prawo decydowania o rozmieszczeniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, jako wyraz ochrony prawnej interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). Koreluje to z zasadą zachowania ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, które przyjęto za podstawę polityki przestrzennej (art. 1 ust. 1 omawianej ustawy). Zatem z woli ustawodawcy, wprowadzającego ustawowy obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego rodzaju inwestycji, o tym, czy i w jakim miejscu gminy może powstać ten obiekt, decyduje organ stanowiący gminy - rada gminy, podejmując uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, dla której sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak to wynika z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 u.p.z.p., jest obowiązkowe. Konkludując powyższe rozważania trzeba wskazać, że obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wynika z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 62 ust. 2 niniejszej ustawy obliguje zaś organ do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W konsekwencji uznać należy, że jeżeli określony podmiot wystąpi z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, to stosownie do art. 62 ust. 2 u.p.z.p. postępowanie z takiego wniosku powinno być zawieszone do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji należy podzielić argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skoro powierzchnia sprzedaży w przypadku planowanej przez Spółkę inwestycji wynosi powyżej 2000 m2, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 10 ust. 2 pkt 8, w związku z art. 10 ust. 3 u.p.z.p., obligujący do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Pogląd ten wydaje się być utrwalony również w aktualnym orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013r. sygn. akt II OSK 2071/11, wyrok NSA z dnia 26 października 2011r. sygn. akt II OSK 1531/10, wyrok NSA z dnia 26 października 2010r. sygn. akt II OSK 1659/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2012r. sygn. akt IV 1658/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Łd 1550/10 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że skoro w art. 62 ust. 2 ustawy wskazano, że jeżeli wniosek dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, a takim obszarem jest teren objęty wnioskiem Spółki z uwagi na fakt, iż Spółka chce zrealizować obiekt handlowy o powierzchni sprzedaży powyżej o 2000 m2, to zachodzi konieczność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji. Prawidłowości wskazanej wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, determinującej kwestionowane, a zgodne z prawem rozstrzygniecie, nie może podważyć wcześniejszy, w ocenie sądu błędny pogląd, wyrażony przez organ w postanowieniu z dnia [...]. Biorąc pod uwagę powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. LS