II SA/Łd 245/18

Dnia 15 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi A. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz A. W. i Z. W. kwotę 997 (dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy D. ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu obejmującego fragment działki nr 164 we wsi S. dla inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. W. i Z. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium uznało, że infrastrukturą techniczną są jedynie urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii, nie są natomiast urządzenia służące do jej wytwarzania. W konsekwencji zatem systemy fotowoltaiczne jako instalacje przemysłowe nie są zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), dalej powoływanej jako: "u.p.z.p.". Powstanie takiej instalacji może bowiem naruszać zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z zabudową sąsiednią. Kolegium za nieuprawnione uznało wyłączenie z oceny dokonanej przez organ I instancji przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, podkreślając, że badanie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa" wymaga wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia w nim wymaganej prawem analizy, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy D., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu obejmującego fragment działki nr 164 we wsi S. dla inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli W. M. i R. M., po ich rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli W. M. i R. M. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 377/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...], uznając, że niezgodnie z przepisami wyznaczono obszar analizowany, bowiem obszar winien być wyznaczony wokół działki budowlanej, a działka budowlana to działka wyjątkowo długa, mająca dostęp do dróg od strony północnej i południowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. W. i Z. W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2726/15, oddalił skargę kasacyjną, podkreślając, że poprawne sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] Wójt Gminy D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia na działce nr 164 we wsi S. W uzasadnieniu organ podniósł, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, określone w art.61 ust. 1-5 u.p.z.p. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Z. W. i A. W., zarzucając, że przedmiotowa inwestycja spowoduje degradację sadu o powierzchni 6 ha, który prowadzą, bowiem wiadomym jest, iż taka farma powoduje zanik owadów zapylających kwiatostan. Ta okoliczność nie była uwzględniana w postępowaniu przed organami administracji. Z tych względów strony wniosły o uchylenie decyzji organu I instancji. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że inwestycje w postaci farm fotowoltaicznych nie są kwalifikowane jako inwestycje celu publicznego, a ustalenie ich lokalizacji następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Organ wyznaczył wokół terenu działki nr 164 we wsi S. obszar analizowany (szerokość frontu - około 58m, trzykrotna szerokość frontu - około 174m). Kolegium wyjaśniło, że sąsiednie działki w przeważającej części są niezabudowane (tereny rolne), ale występują także i działki zabudowane (tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej - działki nr 162, nr 163/1, nr 167, nr 168, nr 172/1, nr 73, nr 220, nr 87, nr 90 i nr 91). Teren ma dostęp do drogi publicznej powiatowej nr 1150E poprzez drogi wewnętrzne. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p. jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (teren inwestycji o powierzchni około 8900m2 - grunty klasy V, IVb) zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161). Decyzja jest również zgodna z przepisami szczególnymi. Teren inwestycji zlokalizowany jest poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią, poza obszarami osuwania się mas ziemnych oraz poza obszarami i terenami górniczymi. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D." przyjętego uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] Nr [...] teren inwestycji znajduje się w obszarze "tereny rolnicze" - tereny z możliwością lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z energii słonecznej o mocy przekraczającej IPOkW oraz ich stref ochronnych. Oceniając materiał dowodowy zebrany w sprawie Kolegium stwierdziło, że analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie przeprowadzono analizę architektoniczną - tekstową, wykonaną przez uprawnioną osobę w zakresie cech i funkcji terenu oraz sporządzono załącznik graficzny przedstawiający obszar analizowany, wokół działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, w wielkości wymaganej na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Nr 164, poz. 1588), tj. trzykrotność szerokości frontu działki. Zgodnie ze wskazaniem Sądu obszar analizowany obejmuje całe działki wyodrębnione geodezyjnie, a nie tylko części. Organ I instancji zastosował się do wskazań z ww. wyroku i w sytuacji, gdy linia rozgraniczająca obszar analizowany "przecinała" daną, wyodrębnioną geodezyjnie nieruchomość, uwzględnił powierzchnię całej działki ewidencyjnej, zatem również tę jej część, która położona jest poza obszarem analizowanym. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, wywiedzionym na podstawie analizy urbanistycznej, że projektowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia zlokalizowana na terenach rolnych wsi S., w oddaleniu od terenów zabudowanych wsi, mieści się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu, gdyż można ją pogodzić z funkcją zabudowy zagrodowej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej już istniejącą na analizowanym obszarze. Kolegium podkreśliło, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa nie może być rozumiana w ten sposób, że dopuszczalne byłoby ustalenie warunków zabudowy tylko dla ściśle rozumianej kontynuacji funkcji dominującej. Za zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa należy uznać określenie warunków zabudowy dla kontynuacji funkcji zabudowy innej niż dominująca w obszarze analizowanym. Ustawodawca, choć sformułował w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadę dobrego sąsiedztwa, nie przyznał prymatu kontynuacji funkcji zabudowie znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać nowa zabudowa, lecz nakazał organom administracji publicznej odwołać się do całości obszaru objętego analizą. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Organ odwoławczy podkreślił, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Zamierzenie budowlane na obszarze o powierzchni około 8900 m2 przedstawione we wniosku jest zatem możliwe do zaakceptowania, gdyż nie narusza ładu przestrzennego. Istniejąca zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna realizuje funkcję mieszkaniową i rolniczą (budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa) oraz zabudowa usługowa realizują funkcję usługową (usługi transportowe). Takim obiektom mogą towarzyszyć więc obiekty związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkańców, bez których funkcjonowanie ww. funkcji może się okazać utrudnione (wytwarzanie energii elektrycznej). W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust.1 u.p.z.p. Jednocześnie Kolegium nie dopatrzyło się uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, że z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia inwestycja jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Odnosząc się natomiast do kwestii zarzutów stron odwołujących organ wyjaśnił, że sprawa degradacji sadu na sąsiedniej działce spowodowana zanikiem owadów zapylających wykracza poza zakres prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Niemniej jednak skład orzekający wyjaśnił, że zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji – która nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na sąsiednie nieruchomości – na tym etapie postępowania są nieuzasadnione. Zarzuty związane z uciążliwościami, które przyniesie realizacja planowanej inwestycji – zdaniem Kolegium – należy kwalifikować w kategoriach interesu faktycznego, a nie mającego znaczenie, interesu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnieśli A. W. i Z. W., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż zasada dobrego sąsiedztwa jest spełniona, podczas gdy w ramach obszaru analizowanego na działkach sąsiednich brak jest zabudowy produkcyjnej, przemysłowej, a w przeważającej części działki są niezabudowane; b) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż planowana zabudowa będzie służyć istniejącemu zagospodarowaniu terenu, podczas gdy planowanej inwestycji instalacji fotowoltaicznej nie można pogodzić z nieliczną zabudową zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną i usługową, a w konsekwencji planowana inwestycja nie będzie uzupełniać istniejącej zabudowy; c) art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez błędne przyjęcie, iż teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcja zabudowy i zagospodarowania podlega analizowaniu pozwala przyjąć, iż spełniony jest warunek dobrego sąsiedztwa, w sytuacji gdy w sąsiedztwie planowanej zabudowy zlokalizowana jest nieliczna zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; d) art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie argumentów właścicieli sąsiednich nieruchomości o uciążliwości przyszłej inwestycji oraz braku uzasadnienia dla realizacji wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie; c) § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, tj. uznanie, że planowana inwestycja instalacji fotowoltaicznej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy całkowity teren zajęty przez obiekty budowlane i pozostałą część powierzchni przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia przekracza 1 ha; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie ustalenia, czy teren inwestycji leży w granicach Krajobrazowego Parku Wzniesień [...] bądź w jego otulinie; b) art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, wyrażającego się w całkowitym pominięciu i nieustosunkowaniu się do argumentu braku uzasadnienia dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego na wskazanym terenie; c) art. 7, art. 8, art. 99, art. 11, art. 12., art. 77 § 1, art. 80, art. 106, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, zasady informowania, zasady przekonywania, szybkości i ograniczonego formalizmu oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oraz przepisów mówiących o zasadach sporządzania uzasadnienia do decyzji oraz zastosowania dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy. W związku z powyższym pełnomocnik skarżących wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że zamierzenie inwestycyjne na działce nr 164 we wsi S., polegające na stworzeniu stacji fotowoltaicznej w sąsiedztwie nielicznej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rolniczej, nie mieści się w kanonach tworzenia ładu przestrzennego. Planowana inwestycja produkcyjna nie tylko nie jest tożsama z istniejącą zabudową, ale planowaną farmę charakteryzuje funkcja radykalnie odmienna. Wnioskowana inwestycja - wbrew stanowisku organu I i II instancji - nie stanowi uzupełnienia funkcji terenu istniejących w obszarze analizowanym, a wręcz pozostaje w sprzeczności z istniejącą zabudową. W obszarze analizowanym nie występują zabudowania o funkcji produkcyjnej, czy też wytwórczej, brak jest nieruchomości zagospodarowanych w sposób umożliwiający lokalizację wnioskowanej inwestycji. Brak jest uzasadnienia dla przyjętego przez organy stanowiska, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji produkcyjnej, pomimo okoliczności, iż funkcja produkcyjna nie została na analizowanym terenie ustalona. W zaskarżonej decyzji brak szczegółowej i konkretnej argumentacji opisującej cechy i funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, które uzasadniają stanowisko, że planowana inwestycja kontynuuje istniejące cechy i funkcje istniejącej zabudowy, czy też z nią koliduje. Pełnomocnik skarżących podkreślił, że planowana zabudowa nie będzie służyć istniejącemu zagospodarowaniu terenu rolnego, jak i też nie będzie uzupełniać istniejącej zabudowy. Planowana zabudowa stwarzałaby natomiast enklawę zabudowy produkcyjnej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, terenów rolnych, co prowadziłoby do procesu urbanizacji terenów stanowiących otwarte przestrzenie biologicznie czynne, wykorzystywane i użytkowane rolniczo. Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż instalacja fotowoltaiczna powinna spełniać wymogi dobrego sąsiedztwa oraz powinna być klasyfikowana jako zabudowa przemysłowa, gdyż służy produkcji energii. W ocenie strony skarżącej organ I i II instancji błędnie stwierdził, iż warunek dobrego sąsiedztwa jest spełniony. W świetle bowiem orzecznictwa warunek dobrego sąsiedztwa należy uznać za spełniony wtedy, gdy w obszarze analizowanym planowanej farmy fotowoltaicznej istnieje zabudowa, którą można sklasyfikować jako produkcyjną; planowana inwestycja nie będzie kolidować ani ograniczać istniejącej funkcji oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym oraz planowaną inwestycję da się obiektywnie pogodzić z istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu w obszarze analizowanym. Następnie pełnomocnik skarżących zaznaczył, że w niniejszej sprawie organy nie uwzględniły okoliczności, iż planowana inwestycja pozostaje w kolizji z dyspozycją art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Organ wydający zaskarżoną decyzję stwierdził, że do ustalenia warunków zabudowy nie mają znaczenia takie okoliczności, jak przekonanie właścicieli sąsiednich nieruchomości o uciążliwości przyszłej inwestycji, czy brak uzasadnienia dla realizacji wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie. Tymczasem zastrzeżenia właścicieli sąsiednich działek nie mają charakteru subiektywnego, lecz - w ich ocenie - stanowią naruszenia prawa przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Pełnomocnik skarżących podkreślił przy tym, że wolność zabudowy realizowana przez podmiot legitymujący się tytułem prawnym do nieruchomości musi uwzględniać prawo innych osób lub jednostek organizacyjnych do ochrony własnych interesów prawnych. W treści skargi zwrócono również uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie organ I i II instancji winni uznać, iż zachodzi konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Działka 164 we wsi S. posiada część terenu wcześniej wydzielonego o funkcji mieszkaniowej, rolnej i usługowej, co przy obecnym wniosku o kolejną zmianę terenu o powierzchnię 8900 m2 na cele produkcyjne tworzy powierzchnię powyżej 1 ha, zatem wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Pełnomocnik skarżących zaznaczył również, że organy nie dokonały wnikliwej analizy ustalenia, czy obszar o nr ewid. 164 we wsi S. znajduje się na terenie Krajobrazowego Parku Wzniesień [...] bądź też w jego otulinie, co w konsekwencji rzutowałoby na aspekt uzyskania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, jak i spełnianie określonych reżimów przy ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Odnośnie zarzutu sporządzenia uzasadnienia niezgodnego z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. pełnomocnik skarżących podkreślił, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Organ zarówno I, jak i II instancji nie odniósł się w treści uzasadnienia do istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zatem uznać należy, iż zasada przekonywania nie została zrealizowana, gdyż organ pominął milczeniem ważne aspekty sprawy i nie odniósł się do okoliczności istotnych dla sprawy. Pełnomocnik skarżących podkreślił przy tym, że wyrażona w art. 11 k.p.a. zasada przekonywania jest związana z zawartą w art. 8 k.p.a. zasadą ogólną pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wiąże się to z faktem, że spełnienie normy wynikającej z art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. W ocenie skarżących prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej ma nie tylko znaczenie prawne, lecz także wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów państwa, w tym do organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia na działce nr 164 we wsi S. Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W świetle zaś art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2)teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dodać przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2015 r., II SA/Łd 377/15, uchylającym wcześniejszą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. farmy fotowoltaicznej. Istotne zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma regulacja zawarta w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w ramach oceny prawnej, nie zgodził się z twierdzeniami organu o prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym dla potrzeb przeprowadzenia w sprawie koniecznej analizy, podkreślając, że podstawowy błąd organu to niezgodne z przepisami wyznaczenie tego obszaru, bowiem obszar powinien być wyznaczony wokół działki budowlanej. Sąd podkreślił, że działka budowlana nr 164 jest wyjątkowo długa, ma dostęp do dróg od północy i południa. Inwestor deklaruje w sprawie, że dojazd do farmy będzie poprzez drogę wewnętrzną - dz. 215/2, czyli od południa. Tymczasem analizowano obszar w promieniu 180 m wokół terenu przeznaczonego pod inwestycję zlokalizowaną w skrajnie południowym fragmencie działki, a nie wokół działki nr 164. Doprowadziło to nie tylko do pominięcia na północy działek sąsiednich względem działki 164, które są zabudowane, lecz nawet zabudowy na działce 164. Już powyższe - zdaniem Sądu - stanowi naruszenie prawa materialnego wystarczające do uchylenia decyzji zarówno I i II instancji. Sąd wskazał przy tym, iż także z mapy wynika, że działka nr 164 jest zabudowana w północnej części i w jej sąsiedztwie jest kilka zabudowanych innych działek. Zatem twierdzenia organu o braku zabudowy w obszarze analizowanym są błędne, co wynikło z błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego. Ponadto odnosząc się do twierdzeń organu, iż nowa zabudowa nie mieści się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, jej funkcja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, Sąd nie podzielił tego poglądu z uwagi na nieprawidłowo wyznaczony obszar analizowany, zaznaczając przy tym, że należałoby się zastanowić, czy faktycznie koniecznym jest poszukiwanie w obszarze analizowanym innej farmy fotowoltaicznej, a może wiatrowej, bądź innego urządzenia służącego do przesyłu i magazynowania prądu, chyba że uznałoby się, że taka farma stanowi nieodzowny element uzupełniający funkcję mieszkaniową i zagrodową stanowiąc sama w sobie zgodnie z przepisami zabudowę przemysłową, bez której funkcjonowanie pozostałych funkcji może się okazać bardzo utrudnione. Jednocześnie Sąd podzielił poglądy organu, iż farma fotowoltaiczna nie jest infrastrukturą techniczną, lecz zabudową przemysłową, więc nie ma zastosowania wyjątek z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz prawidłową ocenę, że skoro inwestor planuje zająć tylko 0,89 ha pod farmę fotowoltaiczną, to przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagana decyzja środowiskowa, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 12 listopada 2010 r. Nr 213 poz. 1397 z późn. zm.). Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2726/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. W. i Z. W. od powyższego wyroku, podkreślając w uzasadnieniu, że poprawne sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. NSA wskazał, że warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Sąd podkreślił przy tym, że warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Nowowprowadzana na danym terenie funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także, iż w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. W związku z tym poprawne sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jednocześnie NSA wskazał, że przepis § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną. Zwrot "wokół działki" wskazuje, że ustalając obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej, należy tak wyznaczyć ten obszar, by działka ta znajdowała się w środku tego obszaru, tj. by położona była w jego centralnym miejscu, co nie oznacza, że obszar ten musi mieć kształt koła, a odległość granic tego obszaru od działki inwestora musi być w każdym miejscu jednakowa. Istotne jest, aby wyznaczony obszar analizowany obejmował urbanistyczną całość. Obszar ten powinien obejmować całe działki wyodrębnione geodezyjnie, a nie ich części. Dlatego ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że zmiana zagospodarowania terenu i przeznaczenie go na określone cele obejmuje w każdym przypadku cały obszar wyznaczony jako działka geodezyjna objęta wnioskiem, a nie wyłącznie powierzchnię, która ma być faktycznie zajęta pod lokalizowaną inwestycję. W przypadku gdy linia rozgraniczająca obszar analizowany "przecina" daną, wyodrębnioną geodezyjnie nieruchomość – zdaniem NSA - w analizie należy uwzględnić powierzchnię całej działki ewidencyjnej, zatem również tę jej część, która położona jest poza obszarem analizowanym. Powyższe wskazania Sądu, w tym zwłaszcza w zakresie prawidłowego ustalenia obszaru analizowanego i ponownej wykładni pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla oceny spełnienia przez inwestora zasady dobrego sąsiedztwa, stosownie do przywołanej powyżej regulacji art. 153 p.p.s.a., wymagały uwzględnienia w ponownie prowadzonym przez organy postępowaniu administracyjnym. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat zastosowania się organów administracji orzekających w sprawie do powyższych wskazań zawartych w prawomocnym wyroku sądowym, stosownie do wymogów określonych w art. 153 p.p.s.a., Sąd stwierdza, że organ ponownie rozpoznający sprawę prawidłowo wyznaczył obszar analizowany, właściwie realizując swoje obowiązki w tym zakresie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, obszar analizowany obejmuje całe działki wyodrębnione geodezyjnie, a nie tylko ich części. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ stosując się do wskazań Sądu, w sytuacji gdy linia rozgraniczająca obszar analizowany "przecinała" daną, wyodrębnioną geodezyjnie nieruchomość uwzględnił powierzchnię całej działki ewidencyjnej, a zatem także tę jej część, która jest położona poza obszarem analizowanym. W powyższym zakresie Sąd nie dopatrzył się zatem uchybień, które mogłoby zostać przypisane organowi I instancji, a w konsekwencji Kolegium, które, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jednakże Sąd nie podziela zapatrywania Kolegium potwierdzającego prawidłowość stanowiska organu I instancji wywiedzionego na podstawie przedstawionej analizy urbanistycznej, że projektowana inwestycja, farma fotowoltaiczna o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia zlokalizowana na terenach rolnych wsi S. mieści się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu, gdyż można ją pogodzić z funkcją zabudowy zagrodowej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej już istniejącej na analizowanym obszarze. Niewątpliwie warunek kontynuacji funkcji, na co wskazywał NSA w powołanym wyżej wyroku, i do którego odwołuje się Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy rozumieć w ten sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Nie ulega przy tym wątpliwości, na co także zwrócił uwagę NSA, że warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Wychodząc z powyższych przesłanek należy zauważyć, iż w kontrolowanej sprawie organ wyznaczył wokół terenu działki nr 164 we wsi S. obszar analizowany (szerokość frontu ok. 58 m, trzykrotna szerokość frontu ok. 174 m). Teren ma dostęp do drogi publicznej powiatowej nr 1150E poprzez drogi wewnętrzne. Sąsiednie działki, jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, są niezbudowane (tereny rolne), choć występują też działki zabudowane (tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej – działki nr: 162, 163/1, 167, 168, 172/1, 73, 220, 87, 90 i 91). Istniejąca zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna realizuje zatem – jak zgodnie wskazały organy orzekające w sprawie - funkcję mieszkaniową i rolniczą (budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa) oraz zabudowa usługowa realizuje funkcję usługową (usługi transportowe). Biorąc pod uwagę te ustalenia organy orzekające w sprawie, w ocenie Sądu, w sposób nieuprawniony przyjęły, że projektowana inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją rozdzielczo-transformatorową średniego napięcia nie jest sprzeczna z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze, podkreślając przy tym, iż objęte wnioskiem zamierzenie budowlane na obszarze o powierzchni ok. 8900 m2 jest możliwe do zaakceptowania, gdyż nie narusza ładu przestrzennego. W tym względzie zauważyć bowiem należy, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej to inwestycja o charakterze produkcyjnym, farma jest przy tym zabudową przemysłową, co nie budzi wątpliwości w sprawie, a w sąsiedztwie terenu, na którym inwestor planuje zrealizowanie przedmiotowej farmy, jak ustaliły organy, nie występuje zabudowa o funkcji przemysłowej, lecz zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa oraz zabudowa usługowa, a ponadto w przeważającej części obszaru analizowanego występują działki niezabudowane (tereny rolne). Trafnie zatem podnosi w skardze pełnomocnik skarżących, że planowana inwestycja nie jest tożsama z istniejącą zabudową, ale co więcej, farmę tę charakteryzuje funkcja radykalnie odmienna (przemysłowa), nie sposób zatem mówić o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu, której występowanie uzasadniałoby wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie w ocenie Sądu nie sposób podzielić poglądu organu, iż istniejącej na przedmiotowym obszarze zabudowie (obiektom tam usytuowanym) mogą towarzyszyć obiekty związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkańców, bez których funkcjonowanie wskazanych powyżej funkcji może się okazać utrudnione (wytwarzanie energii). Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że planowana zabudowa o funkcji przemysłowej nie będzie służyć istniejącemu zagospodarowaniu terenu rolnego, jak i też nie będzie uzupełniać istniejącej zabudowy. W istocie bowiem – jak trafnie zauważa pełnomocnik skarżących - planowana zabudowa stworzyłaby enklawę zabudowy przemysłowej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, terenów rolnych, co prowadziłoby do procesu urbanizacji terenów obecnie stanowiących otwarte przestrzenie biologicznie czynne, wykorzystywane i użytkowane rolniczo. Realizacja projektowanej inwestycji godziłaby zatem w zastany stan i ład przestrzenny. Istniejące zagospodarowanie służy bowiem całkowicie odmiennym funkcjom i celom niż objęta zamierzeniem inwestora zabudowa. Powyższe uchybienia organów orzekających w sprawie prowadzą do konkluzji, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu z przedstawionych powyżej względów bezspornie wynika, że w sprawie zachodził brak podstaw do przyjęcia, iż planowana zabudowa mieści się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenu, a jej realizacja nie zakłóci ładu przestrzennego w rozumieniu przyjętym w powołanym przepisie. U podstawy tych nieprawidłowych ustaleń legła dowolna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia w sprawie stanowiska, iż wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a co za tym idzie, z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym przez stronę we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Konstatacja ta czyni zasadnym powołane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 u.p.z.p. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto stwierdzone uchybienia przesądzają o zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Jednakże Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżących co do konieczności rozważenia wydania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestia ta stanowiła przedmiot rozważań Sądu w powołanym wyżej wyroku z dnia 6 sierpnia 2015 r., II SA/Łd 377/15, w którym przyjęto, iż skoro inwestor planuje zająć tylko 0,89 ha pod farmę fotowoltaiczną, to przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagana decyzja środowiskowa, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 z późn. zm.). Skład orzekający w niniejszej sprawie stosownie do regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. podziela w tym względzie w pełni stanowisko Sądu zawarte w powołanym wyroku. Ponadto, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż kwestia degradacji sadu należącego do skarżących spowodowana zanikiem owadów zapylających wykracza poza zakres prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a zgłaszane w tym zakresie zarzuty na obecnym etapie postępowania są nieuzasadnione, co tym samym nie wyklucza ich zasadności na ewentualnym kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do powyższej oceny prawnej, dokona ponownej oceny spełnienia w sprawie wszystkich przesłanek określonych w art.61 ust. 1 u.p.z.p., w tym zwłaszcza przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., czyniąc przy tym zadość obowiązkom wynikającym z wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800) – pkt 2 sentencji. M.K.