II SA/Łd 246/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na pismo Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. ar WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 30 stycznia 2012r. M. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Prezydenta Miasta Ł. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Uzasadniając skargę strona wskazała, iż pozostawienie sprawy bez rozpoznania, pismem z dnia [...]r., jest bezprawne, stanowi nienotowane chamstwo. W ocenie strony żądanie usunięcia braków formalnych nie mieści się w żadnej kategorii praw uznanych przez cywilizowane Narody Zjednoczonej Europy. Nadto powoływanie się na art. 64 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego jest bezzasadne. Natomiast uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 czerwca 2000r., sygn.akt III ZP 11/2000, nie sięga dalej, niż stan faktyczny powstały na gruncie spraw o uregulowanie własności nieruchomości po pradziadku J.G. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta stwierdził, iż skarga jest niezasadna, przy czym obecnie nie posiada akt sprawy, gdyż przekazane zostały do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż organ I instancji pozostaje w bezczynności z uwagi na fakt braku formalnego, polegającego na niepoinformowaniu strony o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na skutek nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania we wskazanym przez organ terminie. Nadto Kolegium wyznaczyło czternastodniowy termin na załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012r., Nr 53, poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Kognicja sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sądy administracyjne nie mogą i nie zastępują organów, co oznacza, że obowiązkiem sądu jest jedynie zbadanie legalności działania organów administracji publicznej. Nie są one władne orzekać merytorycznie w danych sprawach, zatem nie mają uprawnienia by wydać orzeczenia przyznające stronie uprawnienie lub obciążające ją jakimś obowiązkiem opartym na obowiązujących przepisach prawa materialnego. I jak wynika z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Cechą wspólną wszystkich aktów prawnych i czynności wymienionych w art. 3 §2 pkt 1-4 p.p.s.a. jest okoliczność, iż wszystkie one mają charakter działalności administracji publicznej, ponieważ wyłącznie do kontroli aktów prawnych o takim charakterze uprawnione są sądy administracyjne. Takie akty lub czynność podejmowane w sprawie indywidualnej, są skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Przy czym, co istotne, kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej". Kolejnym istotnym elementem takich aktów i czynności jest element władztwa administracyjnego. Władcze działanie to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, adresat jest związany tym jednostronnym działaniem, z kolei jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego. Lektura skargi M. G. wskazuje, iż jej przedmiotem jest pismo Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Z kolei z samego pisma z dnia [...]r. wynika, że jest to pismo, w którym Prezydent Miasta informuje stronę, iż w związku z nieuzupełnieniem przez M. G. wniosku z dnia 2 lipca 2011r. (data wpływu: 8 lipca 2011r.) dotyczącego wznowienia postępowania, w zakresie wynikającym z wezwania organu z dnia 25 lipca 2011r. (doręczonego stronie w dniu 2 sierpnia 2011r.), w terminie tam zakreślonym, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, pozostawia wymieniony wyżej wniosek bez rozpoznania. Odnosząc powyższe rozważania w kwestii aktów i czynności podlegających kognicji sądu administracyjnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego należy stwierdzić, że kwestionowane pismo nie jest aktem z zakresu administracji publicznej rozstrzygającym sprawę indywidualną. Zawiera informację o pozostawieniu wniosku o wszczęcie postępowania na podstawie art. 64 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie sądu zaskarżone pismo nie posiada cech pozwalających na przyjęcie, że jest ono aktem administracyjnym wydanym w indywidualnej sprawie, nie jest więc z pewnością ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Uznać również należy, iż zaskarżone pismo nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej określonego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jedynie zawiera stanowisko organu w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały. Ostatecznie, sporne pismo nie kwalifikuje się także do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 §2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie stanowi również przejawu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a p.p.s.a. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż zaskarżonego pisma nie można zakwalifikować do żadnej z grupy aktów prawnych wymienionych w powołanym przepisie art. 3 §2 p.p.s.a. a skoro tak niedopuszczalna jest jego kontrola przez sąd administracyjny. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętej zakresem właściwości sądu administracyjnego (postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2011r., sygn.akt I SA/Kr 209/11 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Na marginesie godzi się wyjaśnić stronie skarżącej, iż jak wynika wprost z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Takim podaniem niewątpliwie był wniosek skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 2 lipca 2011r. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ar