II SA/Łd 254/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 roku sprawy ze skargi W. Ś. i J. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz W. i J. Ś. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania W. i J. Ś., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...], Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Produkcyjno – Handlowemu A – B. T. pozwolenia na budowę na wykonanie robót budowlanych związanych z adaptacją pomieszczeń na szwalnię oraz docieplenia ścian zewnętrznych w obiekcie zlokalizowanym na działce położonej przy ul. A w Z. W. i J. Ś. w dniu 16 lutego 2006 roku złożyli podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę wskazując, iż jako właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem, dla którego wydano pozwolenie na budowę, powinni być stroną postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę. Udziału w postępowaniu nie brali bez własnej winy. O wydaniu decyzji powzięli informację w dniu sporządzenia wniosku, czyli dnia 15 lutego 2006 roku. Po rozpatrzeniu podania o wznowienie postępowania, Starosta [...] decyzją z dnia [...], na podstawie art. 149 ust. 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Z treści uzasadnienia wynika, że pobliscy mieszkańcy pismem z dnia 28 lutego 2005 roku zwrócili się do Urzędu Miasta Z. o wyjaśnienie czy działalność gospodarcza prowadzona przez Zakład A jest zgodna z prawem, gdyż stanowi ona duże utrudnienie dla pobliskich mieszkańców. Prezydent Miasta Z. w piśmie z dnia 30 maja 2005 roku, Nr [...] wyjaśnił, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie pozwolenie na użytkowanie obiektu. Pismo to zostało przesłane pierwszej z osób podpisanych na liście, czyli W. i J. Ś., z prośbą o powiadomienie pozostałych mieszkańców ulicy A. Na tej podstawie Starosta [...] uznał, że W. i J. Ś. o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę powzięli informację w dacie otrzymania datowanego na 30 maja 2005 roku, czyli w pierwszej połowie 2005 roku. Wynika z tego, że termin jednego miesiąca na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego został przekroczony. Nadto organ wskazał, że wnioskodawcy nie udokumentowali faktu, że o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę powzięli informację dopiero w dniu napisania wniosku o wznowienie postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji W. i J. Ś. podtrzymali stanowisko, że o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedzieli się w dniu 15 lutego 2006 roku. Tym samym stanowisko organu co do doręczenia pisma z Urzędu Miasta pierwszej osobie z listy nie znajduje oparcia w faktach. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowaną w odwołaniu decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W motywach rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji wskazując, że W. i J. Ś. o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dla Zakładu A dowiedzieli się przynajmniej w miesiącu czerwcu 2005 roku, a wniosek o wznowienie złożyli w dniu 16 lutego 2006 roku, czyli z uchybieniem jednomiesięcznego terminu. W tej sytuacji odmowa wznowienia postępowania była zasadna, gdyż wznowienie postępowania w oparciu o wniosek złożony z uchybieniem terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W skardze na powyższą decyzję W. i J. Ś. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 7, 8, 107 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. W treści skargi wnieśli również o wydanie orzeczenia o kosztach postępowania. W motywach skargi wyjaśnili, że organy administracji nie potwierdziły swojego stanowiska żadnym dowodem, co stanowi naruszenie zasady praworządności. Stanowisko organu jest sprzeczne z treścią pisma z dnia 8 listopada 2006 roku, w którym wyjaśniono, że w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego otrzymanie przez nich wiadomości o wydanych decyzjach. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ potwierdził, że nie dysponuje dowodem doręczenia skarżącym pisma z dnia 30 maja 2005 roku, tym niemniej przyjął, że otrzymali oni to pismo, gdyż nie zostało ono zwrócone do nadawcy. Zdaniem organu, pismo Prezydenta Miasta Z. jest dokumentem, który można uznać za dowód w sprawie. Zgodnie z orzecznictwem to strona powinna udowodnić datę powzięcia informacji o wydaniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W stanie faktycznym sprawy decydujące znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma ustalenie daty powzięcia przez skarżących informacji o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takiej sytuacji wznowienie postępowania możliwe jest tylko na żądanie strony (art. 147 zd. II KPA), a termin do złożenia podania o wznowienie postępowania wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 KPA). Organy obu instancji odmówiły wznowienia postępowania, gdyż oceniły, że przekroczony został termin 1 m-ca od powzięcia informacji o wydaniu decyzji do dnia złożenia podania o wznowienie postępowania. Takie założenie opiera się na stwierdzeniu, że skarżący o wydaniu decyzji dowiedzieli się znacznie wcześniej, niż podają to w podaniu o wznowienie postępowania, bowiem powzięli informację o udzieleniu pozwolenia na budowę z pisma przesłanego do nich z organu administracji listem zwykłym. Organy uznały, że skoro list nie wrócił do nadawcy to został doręczony adresatowi. Zdaniem Sądu, taki pogląd nie jest uzasadniony w sposób niewątpliwy. Nie można założyć bezspornie, że list zwykły został doręczony stronie, skoro nie wrócił do nadawcy. Organy nie udowodniły faktu doręczenia pisma z dnia 30 maja 2005 roku skarżącym w sposób bezsprzeczny. Skoro organy nie dysponowały zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma, mogły ustalić datę jego doręczenia (choćby przybliżoną) za pomocą innych dowodów. W szczególności, organy mogły przesłuchać inne osoby podpisane pod listem interwencyjnym na okoliczność, czy dowiedzieli się od skarżących o treści pisma z dnia 30 maja 2005 roku i kiedy to nastąpiło. Nadto organy mogły ustalić czy w momencie rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych, zamieścił on na tablicy ogłoszeń informację o wydaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 roku, IV SA 1600/97, Lex Nr 47922). Konkludując, założenie organów orzekających, że skarżący z całą pewnością otrzymali list zwykły nie znajduje potwierdzenia w dokumentach załączonych do akt administracyjnych, w szczególności wobec faktu, że skarżący kontestują tę okoliczność. Nie da się bezsprzecznie założyć, że pisma przesłane listem zwykłym, zostały doręczone adresatowi. Takim dowodem nie może być okoliczność, że przesyłka nie wróciła do adresata. W tej sytuacji skład orzekający ocenił, że organy administracji naruszyły przepis art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i zasady ogólne postępowania administracyjnego – w szczególności art. 6, 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie to, zdaniem Sądu miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Owszem zgodzić się należy z organami administracji, iż to strona powinna udowodnić zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 roku, VII SA/Wa 1086/04, Lex Nr 168036; wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 roku, I SA/Wr 1038/97, Lex Nr 43046; wyrok NSA z dnia 16 października 1998 roku, III SA 2802/97, Lex Nr 34954 i inne). Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200, 205 § 1 i art. 210 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na niezbędne koszty postępowania składa się wpis sądowy w kwocie 200 złotych, określony na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).