II SA/Łd 259/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi P. W. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. ls Decyzją Nr [...] z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w Ł., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hotelu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A [...], dz. nr 275/19, obręb [...]. Organ wskazał, iż planowana inwestycja obejmuje: rozbudowę i przebudowę istniejącego obiektu, zabudowę frontowej części działki, budowę zjazdu publicznego, przyłączy wodnego i energetycznego oraz rozbudowę istniejących przyłączy kanalizacji sanitarnej i deszczowej i gazowego. Wyjaśnił, iż stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dalej organ podniósł, iż analiza materiału sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż spełnione zostały łącznie wszystkie w/w warunki, gdyż niewątpliwie sąsiadująca z terenem inwestycji działka nr 278/1 jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących przedmiotowej inwestycji. Warunek tzw. "dobrego sąsiedztwa" można uznać za spełniony. Wnioskowana inwestycja – hotel – będzie stanowić kontynuację istniejącej w obszarze analizowanym funkcji usługowej. Lokalizacja obiektu będzie kontynuacją pierzejowego układu zabudowy otaczającej. Istnieje dostęp do drogi publicznej, ul.A, obsługa inwestycji w zakresie mediów jest zapewniona z sieci miejskiej zaś istniejące uzbrojenie działki jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia. Teren inwestycyjny nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym zakresie została uzgodniona z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w/w ustawy, wydane zostały postanowienia Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r. i Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...]r. Reasumując organ wskazał, iż wobec spełnienia łącznie wszystkich przywołanych warunków wydanie decyzji jest uzasadnione. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły K.S. i R.K. zarzucając naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do działki nr 278/1 w obrębie [...]. Uzasadniając postawiony zarzut odwołujące podniosły, iż budowa obiektu hotelowego na działce 275/19 przy ul. A [...] w Ł. trwale pozbawi światła dziennego najemców lokali mieszkalnych w kamienicy przy ul. A [...], gdyż niektóre okna umieszczone w ścianie zachodniej budynku położonego na działce 278/1 wychodzą na teren działki nr 275/19 i są jedynym źródłem światła dziennego dla części mieszkań. Decyzją z dnia [...] roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ administracji II instancji podał, że spełnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi podstawę do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, co miało miejsce w sprawie. Wyznaczone w decyzji parametry dla nowej zabudowy pozostają w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało również, iż został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zacienienia pomieszczeń posiadających okna w ścianie zachodniej budynku przy ul.A [...], wskazano, iż ani właścicielki, ani poprzedni zarządca nieruchomości nie legitymują się wymaganym prawem zezwoleniem na wybicie otworów okiennych, co oznacza, że wybicia otworów okiennych w lokalach nr 4, 11 i 22 dokonano w sposób bezprawny. Zdaniem organu administracji skoro otwory okienne w ścianie zachodniej stanowią samowolę budowlaną, nie mogą być traktowane jako stan istniejący. W tej sytuacji planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z brzmieniem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Podniesiono również, że decyzja o warunkach zabudowy winna chronić prawa osób trzecich, ale ochrona ta w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być tak postrzegana jak w kolejnym procesie inwestycyjnym, tj. postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję R. K. i K.S. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając, iż rozstrzygnięcie narusza prawa osób trzecich. Nie zgodziły się z zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, iż wybicia otworów okiennych w lokalach 4, 11 i 22 położonych w należącej do nich kamienicy przy ul.A [...] dokonano w sposób bezprawny. Zdaniem skarżących należało wziąć pod uwagę, że po roku 1945 przydzielono najemcom lokale mieszkalne wyłącznie na podstawie decyzji administracyjnych. Na podstawie decyzji o przydziale lokalu powstawały samodzielne lokale mieszkalne, w których poszczególne izby posiadały oświetlenie światłem dziennym. Budynki na nieruchomości położonej przy ul. A [...] powstały około 1894 roku, a właściciele przejęli należącą do nich nieruchomość 30 czerwca 1998 roku i bez swej winy nie posiadają dokumentów potwierdzających wydanie zgody na wybicie otworów okiennych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 października 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzasadniając podstawy rozstrzygnięcia Sąd zwrócił uwagę, iż organ II instancji szczególny nacisk położył na okoliczność braku pozwolenia na wybicie otworów okiennych w zachodniej ścianie kamienicy przy ul. A [...]. Dalej czytamy, iż wprawdzie zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Wymóg ten dotyczy dostosowania planowanej zabudowy do warunków istniejących, faktycznie występujących w miejscu planowanej inwestycji z wyjątkiem zabudowy niezgodnej z prawem. Pamiętać jednak należy, iż badanie zgodności istniejącej zabudowy z przepisami, w szczególności z regulacjami Prawa budowlanego, nie należy do kompetencji organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Kolegium nie tylko wykroczyło poza zakres rozpoznawanej sprawy, ale także dopuściło się naruszenia obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy materialnej (art. 7 Kpa), w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 §1 Kpa), prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (art. 80 Kpa). Kolegium nie było uprawnione do wydawania kategorycznych sądów co do zgodności istniejącej zabudowy z prawem, a rozważania w tym zakresie nie mogą przesądzać o treści decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. O uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zadecydowało zatem nadanie kluczowego znaczenia w sprawie kwestiom nie mieszczącym się w granicach rozstrzygania w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd wskazał, iż rozstrzygając sprawę ponownie organ administracji publicznej winien rozważyć czy decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku zgodna jest z celem i wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie legalność wybicia okien w kamienicy sąsiedniej jest nieistotna dla zachowania ładu przestrzennego, w tym wymagań urbanistyki i architektury. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku Nr [...] ustalającą, z wniosku R.B., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hotelu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A [...], dz. nr 275/19, obręb [...]. W pierwszej części uzasadnienia organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania począwszy od złożenia przez R. B. wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2006r. w sprawie II SA/Łd 471/06. Następnie wskazując na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podkreślił, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy ponownie orzekające, przy czym z uwagi na fakt, iż Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organu II instancji, uznać należy, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. nie była obarczona jakimiś istotnymi wadami, w przeciwnym razie również zostałaby uchylona. Kolegium wskazało, iż wobec powyższego w obrocie prawnym pozostaje decyzja organu I instancji i zobowiązane jest do rozpatrzenia odwołania R. K. i K. S., które odwołujące podtrzymują dodatkowo wskazując, iż nie widzą potrzeby ponownej analizy sprawy przez Kolegium gdyż jest ona już dostatecznie wyjaśniona i rozstrzygnięta w sposób jednoznaczny. W toku ponownie prowadzonego postępowania Kolegium po rozpatrzeniu zarzutów odwołania stwierdziło, iż nie zasługują na uwzględnienie. Nie zgodziło się ze stanowiskiem odwołujących, iż SKO nie jest władne do rozpatrzenia sprawy, gdyż została rozstrzygnięta, ponieważ fakt uchylenia, przez WSA w Łodzi, decyzji tutejszego Kolegium nie zwalnia tego organu od rozpatrzenia wniesionego odwołania, wydany wyrok nie zamknął sprawy a spowodował jej powrót do etapu złożenia odwołania, w konsekwencji obecnie jest ono rozpatrywane. Przechodząc do meritum sprawy, Kolegium wskazało na przepisy art. 4 ust. 1, ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako uzasadniających konieczność wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie hotelu – rozbudowie i przebudowie istniejącego obiektu, zabudowie frontowej części działki, budowę zjazdu publicznego, przyłącza wodnego i energetycznego oraz rozbudowę istniejących przyłączy kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz gazowego. Podkreślił, iż istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest stwierdzenie czy planowana inwestycja wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może powstać na danym terenie. W ocenie spełnione są łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 w/w ustawy, jak również dokonano stosownych uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 w/w ustawy. Przechodząc do rozważenia zarzutu odwołania naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa" organ podniósł, iż w wykreślonym obszarze analizowanym, znajduje się zabudowa usługowa oraz towarzysząca (parking), również zabudowa mieszkaniowa, które korespondują z planowaną inwestycją co przesądza o zachowaniu zasady "dobrego sąsiedztwa". Wywiódł, iż zasadę tę należy rozumieć w ten sposób, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z istniejącą zabudową zarówno pod względem kontynuacji funkcji, jak i takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy pewną harmonijną całość uwzględniając wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W świetle powyższego Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, podkreślając, iż zasady tej nie można rozumieć jako brak sprzeciwu właścicieli nieruchomości sąsiadujących, zgoda taka nie stanowi przesłanki warunkującej wydanie czy to decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy czy też o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia praw osób trzecich, lokatorów kamienicy sąsiadującej z terenem inwestycji, wskazał, iż zgodnie z art. 63 ust. 2 w/w ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, decyzja taka stanowi informację dla inwestora, który nawet nie musi legitymować się prawem do danego terenu. Nie jest również zobowiązany do przedkładania na tym etapie projektu inwestycji a wyłącznie do scharakteryzowania jej przez określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu, charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym zakresie inwestor wywiązał się w pełni. Kolegium stanęło na stanowisku, iż organ I instancji zachował również w pełni warunki określone w art. 54 w zw. z art. 64 ust.1 w/w ustawy, w tym dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w pkt 4 decyzji wyraźnie wskazał m.in. na konieczność takiego zaprojektowania obiektu budowlanego, aby zapewniono dostęp światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Szczegółowe określenie sposobu ochrony tych interesów osób trzecich pozostaje jednakże we właściwości organów uprawnionych do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Również w kompetencji tych organów pozostaje konkretyzacja inwestycji, jej parametrów technicznych. Dla potwierdzenia zakresu swej właściwości Kolegium wskazało, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając poprzednią decyzję organu odwoławczego także zwrócił uwagę, iż Kolegium winno rozważyć czy decyzja Prezydenta Miasta zgodna jest z celami i wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdzie legalność wybicia okien w kamienicy sąsiedniej jest nieistotna dla zachowania ładu przestrzennego, w tym wymagań urbanistyki i architektury. Dokonując w takim zakresie kontroli decyzji organu I instancji Kolegium stwierdziło, iż spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 w/w ustawy, również z art. 54 tej ustawy. Natomiast podnoszona przez odwołujące okoliczność niedoręczenia im załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy nie jest uchybieniem, które stanowiłoby o wadliwości decyzji, tym bardziej, iż odwołujące brały czynny udział w toku całego postępowania i miały możliwość zapoznania się z materiałem sprawy. Kończąc obszerne wywody Kolegium podkreśliło, iż przeprowadzenie kontroli decyzji Prezydenta Miasta Ł. w zakresie wskazanym przez WSA uprawnia do stwierdzenia, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniosły R. K. i K.S., podnosząc, iż zaskarżone decyzje winny zobowiązywać inwestora do przestrzegania praw osób trzecich i zaprojektowania budynku w taki sposób aby zapewniono dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi. Skarżące zarzuciły, iż organy nie skorzystały z unormowania art. 13 Kpa, który stwarza możliwość rozwiązania powstałego nie z winy stron problemu. Podniosły, iż obie decyzje, I i II instancji, obarczone są istotnymi wadami formalno-prawnymi, stwarzają sytuację konfliktową, w sposób istotny naruszają interes społeczny i prawo własności skarżących. Strona podtrzymała cała argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując jednocześnie, iż z obrotu prawnego winna zostać wyeliminowana także decyzja organów nadzoru budowlanego nakazująca skarżącym zamurowanie otworów okiennych i drzwiowych w kamienicy przy ul.A [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Organ powtórzył, iż wobec spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mógł orzec o odmowie wydania decyzji, tym bardziej, iż inwestor nie wycofał wniosku o wydanie tychże. Decyzja taka nie narusza praw właścicielskich i uprawnień osób trzecich, natomiast projekt budowlany i wydanie pozwolenia na zabudowę pierzejową pozostaje poza właściwością Kolegium. W kwestii pominięcia art. 13 Kpa organ wskazał, iż brak zgody skarżących na realizację inwestycji wyklucza zawarcie jakiejkolwiek zgody, natomiast skarżące nie uzasadniły, jakimi uchybieniami formalno-prawnymi uzasadniającymi uchylenie dotknięte są obie zaskarżone decyzje, problem sprowadza się bowiem wyłącznie do braku zgody na realizację inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji. W pierwszej kolejności przypomnieć wypada, iż sprawa ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie hotelu na nieruchomości przy ul.A [...] w Ł., była już rozpatrzona przez tutejszy Sąd. Wówczas wyrokiem z dnia 17 października 2006r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 471/06, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., wobec powyższego w obrocie prawnym pozostała decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. i powtórzone zostało postępowanie odwoławcze wszczęte w wyniku odwołania K. S. i R. K. Istotne jest, iż w uzasadnieniu powołanego wyroku Sad zawarł pewne wskazania dla organów administracji, które organ powinien był wypełnić, zaś obecnie Sąd rozpoznając sprawę zobowiązany jest sprawdzić czy organ administracji architektoniczno-budowlanej wywiązał się z tych wytycznych. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obecnie prowadzona kontrola będących przedmiotem skargi decyzji będzie miała na celu sprawdzenie czy organy administracyjni wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 października 2006r. Zgodnie z powołanym przepisem ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Taka ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 1999r., sygnatura akt IV SA 1177/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47301. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 401/05, publ. System Informacji prawnej LEX, Lex nr 191319). Stosując się do powyżej przedstawionego unormowania prawnego badając zaskarżoną decyzję Sąd zobligowany jest do sprawdzenia czy organ administracji, który rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu dysponował takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, oczywiście z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu, w pełni zastosował się i wypełnił te wskazania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 maja 2006r. sygn.akt II OSK 816/05, publ. Lex nr 236445). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia z dnia 17 października 2006r. Sąd wywiódł, iż organ administracji architektoniczno budowlanej wyszedł poza swoją właściwość i rozpatrywał kwestię legalności otworów okiennych i otworu drzwiowego w ścianie zachodniej kamienicy przy ul.A [...], które to okoliczności nie mieszczącym się w granicach rozstrzygania w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Podejmując decyzję z dnia [...]r. Kolegium wypełniło wskazania Sądu i ograniczyło się wyłącznie do pozostającej w jego właściwości analizy wystąpienia przesłanek umożliwiających ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji. Powracając do zaskarżonych decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie hotelu, wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Zatem decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jednakże jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla bowiem wyłącznie pewne ramy postępowania, określa wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi konkretyzację tych warunków, które muszą mieścić się w ramach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, iż inwestycja powstanie, bowiem dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza spełnienia wszystkich warunków określonych w powoływanym przepisie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia stwierdzenie, iż warunki te zostały łącznie spełnione. Niewątpliwie bowiem sąsiadująca z terenem inwestycji działka nr 278/1 jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących przedmiotowej inwestycji. Planowana inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, w tym wymagań urbanistyki i architektury. Zgodnie z art. 61 ust. 6 w/w ustawy w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) zostały określone wymagania dotyczące nowej zabudowy. Na podstawie norm w/w rozporządzenia w wyniku przeprowadzonej analizy prawidłowo ustalono, iż w analizowanym obszarze występuje funkcja usługowa, co pozwala na określenie warunków dotyczących nowej zabudowy, jaką jest hotel, w zakresie kontynuacji funkcji. Ustalono bowiem, iż większość działek jest zabudowana obiektami o funkcji mieszkalno-usługowej lub usługowej, zatem na terenie analizowanym występują obiekty o charakterze podobnym do planowanej inwestycji. Zabudowa wzdłuż ulicy A posiada cechy, które posłużyły do ustalenia parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu. Nadto bezsprzecznie ma dostęp do drogi publicznej. Analiza urbanistyczna potwierdza, iż istniejące na terenie uzbrojenie jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia, gdyż teren jest uzbrojony w sieci miejskie: wodociągową, kanalizacyjną, gazową i energetyczną. Nie istnieje konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nie rolnicze gdyż w nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego Ł., który utracił ważność na podstawie art. 67 Prawa budowanego, teren ten zakwalifikowany był jako wielofunkcyjny i przyjęto, iż był on objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne. Planowana inwestycja zgodna jest również z przepisami odrębnymi, uzyskała akceptację Zarządu Województwa [...], który postanowieniem z dnia [...]r. uzgodnił projekt decyzji, również Zarząd Dróg i Transportu postanowieniem z dnia [...]r. uzgodnił w pasie przyległym do pasa drogowego ulicy A projekt decyzji przedmiotowej inwestycji. W świetle powyższych ustaleń i analiz Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organów administracji, które zebrały pełny materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie wywiodły, iż spełnione zostały łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jednocześnie zachowane zostały warunki techniczne. Powyższych ustaleń, co do zasady, nie kwestionują skarżący, którzy podnoszą przede wszystkich konieczność ochrony interesów osób trzecich tj. właścicieli i mieszkańców lokali znajdujących się w kamienicy sąsiadującej z terenem inwestycji. W tym zakresie strona skarżąca powołuje się na ochronę jaką zapewnia prawo cywilne, jednakże po pierwsze z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Natomiast obwarowana jest szeregiem wymagań postawionych inwestorowi, które mają zapewnić osobom trzecim poszanowanie ich własności i swobodne korzystanie z ich nieruchomości. W odniesieniu do ochrony interesów osób trzecich na obecnym etapie organy mogły jedynie zakreślić ramy tej ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy. W zaskarżonej decyzji w pkt 4 zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które muszą być uwzględnione i zachowane w kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, gdyż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest tymi warunkami związany. Organ określił, iż inwestycja winna być zrealizowana przy zapewnieniu ochrony przed jej uciążliwościami, w tym zanieczyszczeniem terenu wokół budowy. Zaznaczył aby zapewniony został dostęp do drogi publicznej, dostęp do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrona przed zanieczyszczeniem powietrza, wody. Wszystkie powyższe warunki miały na celu zapewnienie ochrony interesów osób trzecich i na tym etapie procesu inwestycyjnego to wszystko co organy były zobowiązane uczynić. Na kolejnym etapie organ nadzoru budowlanego zbada czy warunki te zostały zachowane i ewentualnie dopiero wówczas podejmie stosowne kroki. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa, argumentacja strony skażanej zaprezentowana w skardze ogranicza się do ogólnie wskazanych zarzutów naruszenia prawa, interesu społecznego, braku należytej staranności i zasady bezstronności. Strona nie sprecyzowała tych zarzutów zaś analiza sprawy nie wskazuje na ich zaistnienie, zarzut, iż budowa spowoduje utratę dostępu światła dziennego do lokali mieszkalnych nie znajduje oparcia w zebranym materiale ani tym bardziej w zakresie kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Organ odwoławczy uwzględnił wszystkie wskazania tutejszego Sądu zawarte w wyroku z dnia 17 października 2006r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 471/06 i rozstrzygał wyłącznie w zakresie swej kompetencji w oparciu o pełny materiał dowodowy z zachowaniem wszelkich procedur administracyjnych, zasadnie nie zajmując się legalnością wybicia okien w kamienicy sąsiedniej. Konkludując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Wszystkie zarzuty skarżącej oparte na prawie cywilnym nie podlegają rozpoznaniu, również zarzuty związane z nakazem zamurowania otworów okiennych i drzwiowego. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. ar