II SA/Łd 262/17

Dnia 22 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...], nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. zs w B. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych A EW 12, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. placem manewrowym (tymczasowym), placem montażowym (tymczasowym), placem utwardzonym, drogą dojazdową, trafostacją na działkach nr ewid. 2222/1, 2235/1, 2207/1, 2242/1, 2191/1, 2195/1, 3271/1, 2046 w obrębie miasta P. - uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji oraz poprzedzające ją postanowienie Starosty [...] z dnia [...], nr [...] i umorzył postępowania organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji inwestor zarzucił błędną interpretację art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290) – powoływanej także jako: "Prawo budowlane" – w związku z art. 9 K.p.a., poprzez nałożenie na inwestora obowiązków usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w sposób niejasny, nieprecyzyjny oraz niewskazujący podstaw prawnych poszczególnych obowiązków. Podkreślono, iż zarówno postanowienie jaki decyzja zostały doręczone podmiotowi niebędącemu stroną. Postanowienie z dnia [...], nr [...], zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości nie zostało doręczone pełnomocnikowi, pomimo iż inwestor był reprezentowany przez pełnomocnika, co narusza art. 40 § 2 K.p.a. W ocenie inwestora żądane dokumenty zostały przedłożone, udzielono organowi stosownych wyjaśnień, zaś odpowiedź niepełna lub taka, która nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności nie może być podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn wymienionych w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor zarzucił ponadto naruszenie przez organ I instancji art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 K.p.a., poprzez brak wyczerpującej oceny stanu faktycznego prowadzonego postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób ogólny, bez wskazania konkretnych uchybień. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie organu odwoławczego nie ogranicza się jedynie do zbadania zasadności żądań i zarzutów podnoszonych w odwołaniu, lecz rozpoznaje sprawę co do istoty. Obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie wydanego orzeczenia. Organ wydający decyzję administracyjną jest obowiązany uwzględnić zarówno stan faktyczny i prawny ustalony w odniesieniu do złożonego wniosku pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Odnosi się to nie tylko do organu orzekającego w I instancji, ale również do organu wydającego decyzję w postępowaniu odwoławczym. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 12 lipca 2016 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek pana S.P., pełnomocnika A Sp. z o.o. zs. w B. - inwestora o pozwolenie na budowę opisanego na wstępie zespołu elektrowni wiatrowych. Organ I instancji na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego pismem z dnia 25 lipca 2016r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pouczając, iż nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W dniu 17 sierpnia 2016r. inwestor złożył uzupełnienie wniosku o pozwoleniu na budowę z 12 lipca 2016r. Organ I instancji dalej procedował sprawę tego wniosku, którą zakończył wydaniem zaskarżonej decyzji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w toku prowadzonego na tym etapie postępowania wyjaśniającego organ instancji uzupełnił kopię wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 12 lipca 2016r. w części H.1 oraz H.2. Z wniosku wynika, iż pracownik organu I instancji uzupełnił wniosek w pkt 122, w pkt 123 wskazał braki oraz postawy prawne, z których wynika konkretny brak: 1) brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku; 2) brak ostatecznej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, wymaganej art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 3) brak części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego, wymaganej art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego; 4) uzupełnić oświadczenie o posiadanym prawie. W pkt 127 ocenił wniosek jako niekompletny w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w pkt 128, wskazał na braki, które wyszczególnione zostały w postanowieniu. Organ odwoławczy wskazał następnie, że ustawa z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016r., poz. 961), która weszła w życie w dniu 15 lipca 2016r., przeniosła sprawy dotyczące wydawania pozwolenia na budowę od starostów do wojewodów (którzy wcześniej byli organem drugiej instancji). Przepis art. 16 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich rozpoznania przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy. W ocenie Wojewody ocenić należy, czy złożenie przez inwestora wniosku o pozwoleniu na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w Starostwie [...] w dniu 12 lipca 2016r. wszczęło postępowanie administracyjne. Postępowanie o pozwolenie na budowę może zostać wszczęte tylko na wniosek inwestora. Wprawdzie, zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, jednak przepisu tego nie można rozumieć tak, że każde podanie (pismo) wszczyna automatycznie postępowanie, nawet jeśli posiada ewidentne braki formalne. Oznacza to, że spełnienie ograniczonych wymagań formalnych jest niezbędną przesłanką skuteczności prawnej danej czynności strony lub uczestnika postępowania. W ocenie organu II instancji złożony przez pełnomocnika inwestora wniosek w dniu 12 lipca 2016r. nie spowodował wszczęcia postępowania z tą datą. Wojewoda przytoczył treść art. 64 § 2 K.p.a. i wywiódł, że przy braku dokumentacji, która powinna być do wniosku o pozwolenie na budowę dołączona, przyjąć należy, iż podanie nie zostało wniesione w dniu 12 sierpnia 2016r. Skoro inwestor 17 sierpnia 2016r. złożył pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zespołu elektrowni wiatrowych to ta data stanowi wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie. Wojewoda podkreślił, że od dnia 15 lipca 2016r., Starosta [...] przestał być organem właściwym w przedmiotowej, a jest nim w pierwszej instancji Wojewoda [...]. W świetle bowiem art. 82 ust. 3 pkt 5b Prawa budowlanego, elektrownie wiatrowe, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z tym dniem należą do właściwości wojewodów. Przepis ten określa właściwość rzeczową i instancyjną. Właściwość rzeczowa to zdolność organu do rozpoznania i rozstrzygnięcia danej kategorii spraw. Właściwość rzeczową organ administracji architektoniczno-budowlanej ustala, w myśl art. 20 K.p.a., według przepisów o zakresie jego działania. Zakres ten wyznaczają przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 82 Prawa budowlanego. Ustalenie właściwości instancyjnej jest zawsze wtórne w stosunku do ustalenia właściwości rzeczowej, której jest następstwem i konsekwencją. Jak powyżej wykazano właściwość rzeczowa zastała naruszona przez Starostę [...], który orzekał w sprawie budowy elektrowni wiatrowej, budowli, zastrzeżonych do właściwości wojewody, gdyż wniosek 12 lipca 2016r. nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego, jako wniosek niekompletny. Reasumując, w rozpoznanej sprawie, organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji jest wojewoda, a nie starosta. Z tego powodu decyzja oraz zaskarżone postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości, co uzasadniało uchylenie tej decyzji w całości wraz z ww. postanowieniem. W związku z powyższym Wojewoda uznał za zbędne rozważanie zasadności zarzutów podnoszonych w odwołaniu, skoro i tak decyzja musi być wyeliminowana z obrotu prawnego. Dalej Wojewoda przywołał treść art. 105 § 1 K.p.a. i wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w ww. przepisie oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do jej istoty. W razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ zobligowany jest do umorzenia postępowania. Wobec tego organ II instancji uznał, że zachodziły podstawy do umorzenia postępowania przed Starostą [...]. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyła A Sp. z o. o. w B., zarzucając po pierwsze naruszenie art. 61 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 roku tj. w dniu uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę a nie 12 lipca 2016 roku, po drugie naruszenie art. 140 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez umorzenie postępowanie organu l instancji, pomimo że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem podanie zostało wniesione do organu właściwego. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody [...] narusza przepisy postępowania, w szczególności art. 61 § 3 K.p.a., bowiem w świetle orzecznictwa i doktryny z punktu widzenia datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. Gdyby konwalidacja wniosku w trybie art. 64 § 2 K.p.a. miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby też uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że data wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków. Wobec powyższego zdaniem strony skarżącej organem właściwym do rozpoznania sprawy był Starosta [...]. W chwili wejścia w życie powołanej ustawy tj. w dniu 15 lipca 2016 roku, postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej było bowiem wszczęte i niezakończone, co przesądza o właściwości starosty, a nie wojewody. Brak było zatem podstaw do umorzenia postępowania organu l instancji. Postępowanie przed Starostą [...] nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem organ ten był właściwy do załatwienia sprawy. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części umarzającej postępowanie organu l instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], o uchyleniu w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...], nr [...], wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...], nr [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji. Spór prawny zainicjowany zaś jej wniesieniem sprowadza się do kwestii skutecznego złożenia przez skarżącą wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, a więc wywołującego skutek w postaci wszczęcia postępowania w dacie jego wniesienia, z uwagi na fakt, iż był on dotknięty w tej dacie brakami formalnymi wymagającymi uzupełnienia. Zdaniem Wojewody [...] postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte dopiero w dacie uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, tj. w dniu 17 sierpnia 2016r. Z kolei w ocenie skarżącej postępowanie to zostało wszczęte w dacie złożenia wniosku (tj. w dniu 12 lipca 2016r.), gdyż jego braki formalne zostały uzupełnione w terminie, zgodnie ze wskazaniem organu zawartym w wezwaniu do ich uzupełnienia. Powyższa kwestia ma istotne znaczenie dla ustalenia, który z organów administracji publicznej (Starosta [...] czy Wojewoda [...]) był organem właściwym do rozpoznania wskazanego wniosku Spółki o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, z uwagi na fakt, że z dniem 16 lipca 2016 r. (a nie jak błędnie wskazał organ odwoławczy z dniem 15 lipca 2016r.) weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016r., poz. 961), mocą której sprawy pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych zostały przekazane do właściwości wojewodów, a uzupełnienie tego wniosku nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016r. Stosownie zaś do art. 16 tej ustawy, sprawy wszczęte i niezakończone w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich rozpoznania przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy. Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu w pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestię wszczęcia postępowania reguluje art. 61 K.p.a., którego § 3 stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w dniu 12 lipca 2016r. Jednakże wniosek ten zawierał braki formalne. W związku z tym organ I instancji w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał stronę do ich usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 10 sierpnia 2016r. (vide: załączony do akt administracyjnych duplikat zwrotnego potwierdzenia przesyłki). Skarżąca, jak wynika z ustaleń organu, dokonała tego uzupełnienia w dniu 17 sierpnia 2016r., a zatem w terminie wskazanym na jego uzupełnienie. Terminu tego strona zresztą nie kwestionuje i wywodzi, że w tej sytuacji wniosek wywołał skutki od dnia jego złożenia, tj. od dnia 12 lipca 2016r. W tej dacie zaś organem właściwym był starosta. Na mocy bowiem art. 16 ust. 1 powołanej już wyżej ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która z dniem jej wejścia w życie (tj. z dniem 16 lipca 2016 r.) przekazała sprawy pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych do właściwości wojewodów, organem właściwym pozostawał starosta, gdyż była to sprawa wszczęta przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Natomiast Wojewoda [...], nie odnosząc się do kwestii zachowania przez stronę terminu uzupełnienia tego wniosku, twierdzi, że wniosek ten wywołał skutek w postaci wszczęcia postępowania dopiero w dniu 17 sierpnia 2016r. W ocenie Sądu, takie stanowisko organu odwoławczego zasługuje na krytykę. Podważa ono bowiem celowość instytucji wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku (pisma strony), charakterystycznej także dla innych obowiązujących w polskim porządku prawnym procedur, w tym także postępowania przed sądami administracyjnymi (zob. art. 49 p.p.s.a.). W piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że rolą przepisu art. 64 § 2 K.p.a., nakładającego na organ obowiązek podjęcia czynności mających na celu usunięcia braków formalnych podania (wniosku) wraz ze wskazaniem terminu usunięcia tychże braków, jest zapewnienie stronie ochrony przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 352). Konsekwentnie przyjmuje się przy tym, że uzupełnienie w terminie braków formalnych oznacza, iż czynność strony uzyskuje moc od chwili jej dokonania, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby bowiem konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków (por. Z.R. Kmiecik, Charakter prawny żądania wszczęcia postępowania, [w:] Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, LEX/el). Powyższe stanowisko doktryny znajduje w pełni potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym za utrwalony uznaje się pogląd, że w sytuacji, gdy "podanie zawiera braki, poprzez jego konwalidację – a więc uzupełnienie braków - czynność uzyskuje moc od chwili dokonania czynności, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby też uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków" (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2015r., III SA/Gl 29/15, wyroki WSA w Kielcach z dnia: 3 września 2015r., sygn. akt I SA/Ke 422/15; 31 sierpnia 2015r., sygn. akt I SA/Ke 344/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro skarżąca Spółka uzupełniła wniosek o zatwierdzenie projektu i wydania pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w zakreślonym w wezwaniu organu I instancji terminie, to tym samym konwalidowała dokonaną czynność w postaci złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, i wniosek ten wywołał skutki prawne od dnia jego złożenia (tj. 12 lipca 2016r.). Jedyną różnicą w stosunku do wniosku (podania poprawnego) od chwili jego wniesienia jest obliczenie terminu do załatwienia sprawy, jaki dla organu zaczyna biec, nie od daty wniesienia podania niekompletnego, lecz usunięcia jego braku. Na kanwie tych rozważań jako błędne ocenić należy zatem stanowisko Wojewody [...], że z uwagi na fakt, iż uzupełnienie wniosku skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016r., to postępowanie zostało wszczęte w tej dacie. A z uwagi na fakt, że starosta nie był już organem właściwym w sprawie, zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i poprzedzającego ją postanowienia z dnia [...], nr [...], bowiem postępowanie przed tym organem stało się bezprzedmiotowe. Niewątpliwie w opisanych okolicznościach niniejszej sprawy Starosta [...] był i jest nadal organem właściwym do rozpoznania wniosku Spółki, a co za tym idzie, zachodził brak podstaw do umorzenia postępowania organu I instancji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W konkluzji należy stwierdzić, że powyższe uchybienia dowodzą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 i art. 61 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pkt 5b ustawy Prawo budowlane, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, co tym samym uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, ustosunkowując się przy tym merytorycznie do zarzutów odwołania skarżącej Spółki, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804) – pkt 2 sentencji. JK