II SA/Łd 262/25

Dnia 24 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2025 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia T. z siedzibą w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 marca 2025 roku znak: KO.461.40.2024 w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia prostującego z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. dc 1. Zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem z dnia 14 marca 2025 r. znak KO.461.40.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Radomska z dnia 24 października 2024 r. znak: TSO.6220.8.2022 prostujące z urzędu omyłkę w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia i orzekło o sprostowaniu tej decyzji. 1. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 9 października 2024 r. znak TSO.6220.8.2022, Prezydent Miasta Radomska ustalił, z wniosku Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w R., środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R. na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb [...] w R. 2. Następnie, działając na podstawie art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta Radomska z dnia 9 października 2024 r. znak: TSO.6220.8.2022 w następujący sposób: "Strona 1 ww. decyzji Wiersz 19 i 20 jest: - »08.04.2022 r., znak: [...] potwierdzonym pismem z dnia 01.07.2022r znak: [...].« winno być : - »12.01.2023 r., znak: [...] potwierdzonym pismem z dnia 25.04.2024 r. znak: [...]«". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w toku analizy dokumentacji stwierdzono, iż w przedmiotowej decyzji popełniono błąd komputerowo - edytorski, polegający na błędnym wpisaniu znaku i daty pism Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku, w których uzgadnia warunki realizacji planowanej inwestycji. Popełniona oczywista omyłka nie stanowi istotnego błędu w wydanej decyzji i podlega sprostowaniu. 3. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyło Towarzystwo [...] zs. w O., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca zarzuciła, że: 1) w uzasadnieniu decyzji nie ma mowy o piśmie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak: [...], więc umieszczenie go w sentencji decyzji również było oczywistą omyłką, która powinna zostać sprostowana (lub alternatywnie należało sprostować również uzasadnienie decyzji); 2) wymienione w postanowieniu pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku z dnia 25 kwietnia 2024 r. nie powinno mieć znaku [...], tylko [...], więc prawdopodobnie w postanowieniu doszło do kolejnej oczywistej omyłki; 3) w aktach sprawy znajduje się pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku znak: [...] z dnia 09.02.2023 r. (w załączeniu), którym organ zaopiniował potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skoro Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radomsku dopiero w lutym 2023 r. przedstawił opinię, to nie mógł w styczniu tegoż roku (dokładnie 12.01.2023 r. pismem znak: [...]) uzgodnić realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżone postanowienie zawiera więc błąd logiczny, czyli kolejną oczywistą omyłkę. 4. Prezydent Miasta Radomska, przekazując zażalenie organowi II instancji wyjaśnił, że pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku z dnia 24 kwietnia 2024 r. znak: [...], które nie zostało ujęte w uzasadnieniu decyzji znak: TSO.6220.8.2022 z dnia 9 października 2024 r., jest jedynie potwierdzeniem pozytywnego uzgodnienia zawartego w piśmie z dnia 12 stycznia 2023 r. znak: [...]. Ponieważ wyżej przywołane pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku jest potwierdzeniem stanowiska w rozpatrywanej sprawie, sygnatura pisma jest tożsama ze wcześniejszym pismem. Pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku z dnia 9 lutego 2023 r. znak: [...] wskazane w zażaleniu dotyczy innego postępowania prowadzonego równolegle w tej samej sprawie znak: TSO.6220.32.2022 toczącej się przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotyczącej działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. Sprawa ta na wniosek inwestora została zakończona wydaniem decyzji z dnia 31 stycznia 2024 r. znak: TSO.6220.32.2022 umarzającej postępowanie. 5. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 14 marca 2025 r. znak KO.461.40.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło postanowienie organu I instancji i orzekło o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji Prezydenta Miasta Radomska z dnia 9 października 2024 r. znak: TSO.6220.8.2022 w następujący sposób: >> Strona 1 ww. decyzji, wiersz 18-20 jest: - "Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Radomsku - pismo z dnia 08.04.2022 r., znak: [...] potwierdzonym pismem z dnia 01.07.2022r. znak: [...]" winno być: - "Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Radomsku - pismo z dnia 25.04.2024 r. znak: [...], potwierdzone pismem z dnia 13.08.2024 r. znak: [...]" <<. 1. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że uregulowana w przepisie art. 113 k.p.a. instytucja sprostowania zawartych w decyzjach (postanowieniach) oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie tego przepisu mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyraz. Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. 2. Jak wynika z akt sprawy, po przedstawieniu przez inwestora raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, organ I instancji pismem z dnia 12 grudnia 2022 r., wystąpił m.in. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku (dalej w skrócie "PPIS") o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. PPIS pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. znak: [...] zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. 3. W wyniku uzupełniania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w związku z wezwaniami RDOŚ, inwestor w dniu 21 marca 2024 r. przedstawił aktualizację raportu. 4. Pismem z dnia 26 marca 2024 r. organ I instancji, przesyłając ujednolicony raport, wystąpił m.in. do PPIS o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Organ poinformował, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 5. PPIS pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak: [...] zaopiniował pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. 6. Pismem z dnia 26 lipca 2024 r. organ I instancji ponownie wystąpił m.in. do PPIS o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. 7. W odpowiedzi na to wystąpienie, PPIS pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. znak: [...] poinformował, że pismem z dnia "25.07.2024 r." (powinno być 25.04.2024 r. - uwaga Kolegium) znak: [...] wydał opinię dotyczącą przedsięwzięcia, i po zapoznaniu się z dokumentacja przesłaną pismem z dnia 26.07.2024 r., nie widzi konieczności ponownego opiniowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Kolegium z powyższego wynika, że niewątpliwie w decyzji z dnia 9 października 2024 r. znak TSO.6220.8.2022 wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym wskazaniu pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku, w którym organ ten pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia. Ostateczne stanowisko tego organu zostało wyrażone w piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak [...]. Stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 12 stycznia 2023 r. znak [...], co prawda również opiniujące pozytywnie realizację planowanego przedsięwzięcia, jednakże nie odnosiło się do pełnego zakresu raportu. Dopiero stanowisko wyrażone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku w piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. zakończyło postępowanie opiniujące przed tym organem, co zostało potwierdzone pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. 1. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosło Towarzystwo [...] z siedzibą w O. w zakresie, w którym Kolegium sprostowało oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta Radomska z dnia 9 października 2024 r. Strona zarzuciła, że postanowienie w zaskarżonej części zostało wydane przez niewłaściwy organ, a pomyłka nie była oczywista. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powyższe oznacza, że to Prezydent mógł ją sprostować, a w rozpoznawanej sprawie to uprawnienie uzurpuje sobie organ II instancji. W dodatku tzw. oczywista pomyłka nie była pomyłką oczywistą, bowiem Prezydent nieudolnie ją korygując popełnił kolejną "oczywistą" pomyłkę. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. 1. W odniesieniu do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że było uprawnione do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji i orzeczenia, co do istoty sprawy. Zaskarżone postanowienie wydane bowiem zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (...). Przepis ten ma zastosowanie również w postępowaniu zażaleniowym, co wynika z art. 144 k.p.a.., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. 2. Stosując powyższy przepis Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dokonał sprostowania oczywistej omyłki w sposób naruszający art. 113 § 1 k.p.a., co uzasadniało uchylenie postanowienia organu I instancji. 3. Ponadto Kolegium stwierdziło, że niewątpliwie w decyzji z dnia 9 października 2024 r. znak TSO.6220.8.2022, wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym wskazaniu pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku, w którym organ ten pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia. Ostateczne stanowisko tego organu zostało wyrażone w piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak [...]. Stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 12 stycznia 2023 r. znak [...], co prawda również opiniujące pozytywnie realizację planowanego przedsięwzięcia, jednakże nie odnosiło się do pełnego zakresu raportu. Dopiero stanowisko wyrażone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomsku w piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. zakończyło postępowanie opiniujące przed tym organem, co zostało potwierdzone pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. Skoro zatem zaistniała podstawa do dokonania sprostowania oczywistej omyłki w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 9 października 2024 r. znak: TSO.6220.8.2022, Kolegium orzekło co do meritum. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 1. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), [dalej: "P.p.s.a.]. Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym został złożony zarówno przez skarżącego w skardze jak i przez Kolegium w odpowiedzi na skargę. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). 3. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 marca 2025 r. znak: KO.461.40.2024 uchylające postanowienie organu I instancji w całości i prostujące oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta Miasta Radomska z dnia 9 października 2024 r. znak: TSO.6220.8.2022 w następujący sposób: Strona 1 ww. decyzji, wiersz 18-20 jest: - "Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Radomsku - pismo z dnia 08.04.2022 r., znak: [...] potwierdzonym pismem z dnia 01.07.2022r. znak: [...] " winno być: - "Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Radomsku - pismo z dnia 25.04.2024 r. znak: [...], potwierdzone pismem z dnia 13.08.2024 r. znak: [...]". 4. Wobec powyższego wskazać należy przede wszystkim, że zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.), [dalej: "K.p.a."], organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. 5. Należy mieć na uwadze, że ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku (por. I OSK 302/24). Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (por. np. wyroki NSA z 11.10.2017 r., II OSK 2530/16; z 21.01.2025 r., II OSK 180/24; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rzeczą oczywistą jest, że orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (tak np. wyrok NSA z 4.01.2022 r., I OSK 3192/19). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22.04.2021 r., II SA/Wa 1883/20). Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji. 6. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że błąd, o którym mowa w zaskarżonym postanowieniu ma charakter oczywistej omyłki. Stwierdzić trzeba, że powoływany przez organy błąd był niezamierzonym i niewłaściwym powołaniem daty i znaku uzgodnienia dokonanego w sprawie z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Radomsku, [dalej: "PPIS"]. Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest bowiem możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem niewątpliwie w aktach sprawy odnaleźć można poprzedzające wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia uzgodnienie PPIS w Radomsku z dnia 25 kwietnia 2024 r. znak [...] opiniujące pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania preRDF i RDF z odpadów komunalnych ze skojarzoną produkcją energii elektrycznej i ciepła w R. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Uzgodnienie to zostało z kolei potwierdzone pismem PPIS w Radomsku z dnia 13 sierpnia 2024 r. znak [...]. Należy też, zdaniem Sądu, podkreślić, że sprostowanie w żadnej mierze nie wpłynęło na merytoryczne rozstrzygnięcie sprostowanej decyzji, na ustalenie stanu faktycznego czy prawnego stanowiącego podstawę jej wydania. 7. Powołane w postanowieniu o sprostowaniu organu I instancji uzgodnienie było uzgodnieniem sprzed dokonania uzupełnienia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko tj. aktualizacją z dnia 21 marca 2024 r. Stąd jako nieaktualne nie mogło stanowić podstawy do wydania decyzji środowiskowej. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b, chyba że - w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, lub nie wydał opinii, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2. 8. Wobec powyższego rację przyznać należy organom administracji, że decyzja z dnia 9 października 2024 r. znak TSO.6220.8.2022 mogła być przedmiotem sprostowania, co więcej tego sprostowania w poczynionym przez SKO zakresie wymagała. 9. Nie ma też racji strona skarżąca, według której sprostowania dokonał niewłaściwy organ, bowiem sprostowania dokonał organ I instancji tj. organ, który wydał decyzję środowiskową, natomiast SKO orzekło o sprostowaniu decyzji już w ramach rozpatrywania zażalenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Stosownie bowiem do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Art. 144 K.p.a. stanowi zaś, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Tym samym na podstawie powołanych wyżej przepisów SKO było uprawnione do dokonania sprostowania. 10. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy skargę jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a. dc