II SA/Łd 267/16

Dnia 6 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 roku sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. O. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 480 złotych (czterysta osiemdziesiąt), powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa i przekazania do schroniska dla zwierząt. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. na podstawie art. 7 w związku z art. 6 ust 2 pkt 17 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2013r. poz. 856 ze zm.), dalej powoływanej jako: "ustawa", orzekł o czasowym odebraniu B. G. psa (suka) utrzymywanego na posesji w miejscowości C. 19 i przekazaniu go Schronisku dla Zwierząt w B. 25, prowadzonego przez Fundację A z siedzibą w W.. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż właścicielem psa jest B. G.. W dniu 5 stycznia 2016r. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę warunków utrzymania zwierzęcia na nieruchomości przy ulicy C. 19. Na posesji nie zastali nikogo. Po sprawdzeniu warunków bytowych dwóch znajdujących się na posesji psów, przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w R. stwierdzili, iż warunki bytowe małego psa płci żeńskiej przy temperaturze -12°C oraz około -16 °C w nocy są tak złe, iż zagrażają zdrowiu i życiu psa. Organ wyjaśnił, iż pies był uwiązany na łańcuchu, bez obroży, stał na metalowych belkach, na których położono prawdopodobnie meblową płytę. Łańcuch był zaplątany między belki, a pies z powodu jego przymarznięcia miał znacznie ograniczoną możliwość ruchu. Osłonę przed warunkami atmosferycznymi stanowiła wygięta blacha, zamarznięte było także jedzenie. Ponadto kontrolujący nieruchomość stwierdzili, że pies miał podkurczone łapy, był osowiały i w trakcie kontroli nie poruszał się z miejsca. Organ wskazał, że Policja działając w oparciu o art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust 2 pkt 17 ustawy, w sytuacji niecierpiącej zwłoki, po stwierdzeniu w toku przeprowadzonej kontroli z lekarzem Powiatowego Inspektoratu Weterynarii i pracownikiem Urzędu Gminy, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego zdrowiu, dokonała odebrania ww. zwierzęcia. Zwierzę zostało odwiezione do Schroniska w B. 25. Prezes Schroniska w dniu przyjęcia stwierdziła, że warunki atmosferyczne, w których było przetrzymywane zwierzę wpłynęły na jego kondycję zdrowotną oraz wykryto inne zaniedbania w zakresie opieki nad zwierzęciem. W końcowej części decyzji organ dodał, że pismem z dnia 14 stycznia 2016r. mając na względzie art. 7 ust. 6 ustawy zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w R., prowadzącej postępowanie w sprawie znęcania się nad zwierzęciem o udzielenie informacji na temat toczącego się postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła właścicielka psa B. G. wnosząc o zmianę decyzji, stwierdzenie braku podstaw do czasowego odebrania zwierzęcia, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że nastąpiło znęcanie się nad zwierzęciem poprzez wystawienie go na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu oraz, że dalsze pozostawienie zwierzęcia zagrażało jego zdrowiu lub życiu tj. art. 6 ust. 2 pkt 17 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy. Zarzuciła także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "K.p.a.", poprzez brak realizacji przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wszystkich przesłanek wydania decyzji. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania B. G., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania Kolegium stwierdziło, że w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające czasowe odebranie psa w trybie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Organ wskazał, że z opisu inspektorów weterynarii w dniu odebrania psa, jak i z opisu badania psa w schronisku wynika, że pies wymagał opieki lekarskiej i przebywał w warunkach, które nie chroniły go przed warunkami atmosferycznymi. Ponadto stan psa wskazywał, że w takich warunkach przebywał przez dłuższy okres. Kolegium stwierdziło, że bez znaczenia są zarzuty odwołującej o braku sprawdzenia czy pies był spuszczany z uwięzi w ciągu dnia i nocy, ponieważ nie zmienia to faktu, iż nie miał ochrony przed warunkami atmosferycznymi. Organ podkreślił, że stan zaniedbania psa nie pojawił się nagle, ponieważ zarobaczenie, pasożyty oraz stan zapalny jest zauważalny w sytuacji właściwej opieki właściciela nad zwierzęciem a zabezpieczenie przed warunkami atmosferycznymi nie ogranicza się tylko do okresu gdy występują silne mrozy. Zdaniem Kolegium pies znajdował się w stanie zagrażającym jego zdrowiu w oparciu o ocenę kondycji psa dokonaną przez specjalistów wskazującą, że pies wymaga opieki lekarskiej z uwagi na stan zapalny wewnętrzny, odmrożenia i zranienia łap, odrobaczenia przy jednoczesnym braku zabezpieczenia warunków bytowych psa, co pozwala stwierdzić, że zaniechania właścicielki psa odpowiadają dyspozycji określonej w art. 6 ust. 2 pkt 10 i 17 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że odwołująca zarzuciła braki w wyjaśnieniu sprawy, przy czym nie sprecyzowała na czym to uchybienie polega i nie wskazała jakie dowody nie zostały uwzględnione bądź odrzucone przez organ. W ocenie Kolegium zarzut odwołującej, że w podstawie prawnej decyzji organ I instancji nie wskazując konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu art. 7 ustawy, decyzją tą uprzedził fakt odebrania psa, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podkreślił, że brak konkretyzacji w tym przypadku oznaczenia, że decyzję wydano na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy, nie oznacza istotnego uchybienia wskazując, że w trybie art. 7 ust. 3 ustawy stosuje się te same zasady co w przypadku gdy decyzja jest wydawana w trybie art. 7 ust. 1 ustawy a odmienność tego trybu dotyczy następczego badania przesłanek zasadności odebrania zwierzęcia w sytuacji gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. W zakresie zarzutu odwołującej, iż organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania jej czy też innych świadków, Kolegium wyjaśniło, że w przypadku gdy w sprawie zebrano dowody pozwalające na ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych zbędne jest przeprowadzenie takiego dowodu, bowiem w tej sprawie istotne okoliczności faktyczne zostały ustalone w sposób niebudzący wątpliwości. Ponadto organ rozpatrujący odwołanie podniósł, że w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż w sprawie został zebrany materiał dowodowy odnośnie stanu zwierzęcia, które zostało czasowo odebrane, a w aktach znajdują się protokół z opisem kondycji psa i materiał fotograficzny. Zdaniem organu nie doszło również do naruszenia art. 8 K.p.a. i 107 § 1 i 3 K.p.a., bowiem w uzasadnieniu decyzji opisano stan faktyczny sprawy, przytoczono treść przepisów prawa i wyjaśniono dlaczego w sprawie podjęto decyzję o czasowym odebraniu odwołującej psa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wywiodła B. G. podtrzymując zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji. Zdaniem skarżącej wydane w sprawie decyzje są niesprawiedliwe, ponieważ nie wyjaśniono wszystkich ważnych okoliczności i nie było potrzeby odebrania zwierzęcia. B. G. zaznaczyła, że stan psa nie świadczy o tym, że się nad nim znęcała, a jedynie, że mógł być trochę zaniedbany, co stanowi istotną różnicę. Ponadto podniosła, że nie przesłuchano jej i nie sprawdzono jakie byłyby obecnie warunki trzymania psa, który ma już nową budę. Zaznaczyła, że w trakcie kontroli na posesję weszły osoby kontrolujące bez asysty funkcjonariuszy Policji. Autorka skargi podniosła ponadto, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do całego jej odwołania, a nadto po złożeniu odwołania, urząd podał nowe okoliczności, w tym okazało się że pierwszą decyzję w sprawie wydano na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy, co oznacza że obecnie zastosowano inne przepisy. Z powyższych względów skarżąca wniosła o zmianę wydanych w sprawie decyzji oraz o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Kolegium wyjaśniło, że choć pies nie był bity, raniony, kaleczony to jednak znęcanie wystąpiło poprzez utrzymywanie psa w niewłaściwych warunkach bytowania, w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa – z odmrożonymi, skaleczonymi łapami na krótkim łańcuchu bez możliwości swobodnego poruszania się. Nadto pies był pozbawiony podstawowej opieki, o czym świadczy zarobaczenie, pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne, stan zapalny wewnętrzny, zaniedbana, zmierzwiona i cuchnąca sierść, odmrożone i skaleczone łapy. W zakresie zarzutu skarżącej, iż decyzję organu I instancji wydano również na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy, mimo niewskazania tego przepisu w sentencji decyzji, Kolegium stwierdziło, iż nie stanowi to istotnego uchybienia, ponieważ organ I instancji opisał w uzasadnieniu okoliczności utrzymywania psa w niewłaściwych warunkach bytowania i w stanie rażącego zaniedbania Zdaniem Kolegium w sprawie zaistniała podstawa do stwierdzenia, że znęcanie się nad psem wypełniło przesłanki art. 6 ust. 2 pkt 10 i 17 ustawy. Co do zarzutu braku odniesienia się do całego odwołania, organ II instancji podniósł, że skarżąca nie wskazała, w jakiej części nie rozpatrzono odwołania, w związku z czym zarzut ten jest nieuzasadniony. Na koniec w zakresie zarzutu braku konfrontacji ze skarżącą w dniu kontroli Kolegium wskazało, że osoby kontrolujące stwierdziły nieobecność skarżącej na posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o czasowym odebraniu psa i przekazaniu go schronisku dla zwierząt. W tym miejscu należy przypomnieć, że celem ustawy jest zapewnienie ochrony zwierząt jako istot żyjących, zdolnych do odczuwania cierpienia, którym człowiek jest winien poszanowanie, ochronę i opiekę (art. 1 ust. 1 ustawy). Rzeczony akt prawny określa, że każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania, przez co należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2 i 5 ustawy). Tym samym wszelkie działania podejmowane w stosunku do zwierząt winny mieć na względzie ich dobro. W tym celu wprowadzono w ustawie szereg rozwiązań mających na celu ochronę zwierząt. Niewątpliwe jednym z takich rozwiązań jest możliwość niezwłocznego, czasowego odebrania zwierzęcia (art. 7 ust. 3 ustawy), zezwalająca na podjęcie szybkich i sprawnych działań w razie stwierdzenia, że dalsze przebywanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. Stosownie do treści wskazanego przepisu w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Wyjaśnić trzeba, że decyzja o odebraniu zwierzęcia podejmowana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, w przeciwieństwie do decyzji wydanej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, wydana jest wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane właścicielowi lub opiekunowi. Innymi słowy odebranie zwierzęcia jest działaniem poprzedzającym podjęcie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. W rezultacie postępowanie organu wydającego taką decyzję nie może ograniczać się wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu upoważnionego do wcześniejszego odebrania zwierzęcia, lecz winno polegać na wnikliwym, następczym zbadaniu dokonanego już odebrania zwierzęcia. Ponadto postępowanie to winno być prowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013r. w sprawie II OSK 2417/12; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011r. w sprawie II OSK 263/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2014r. w sprawie IV SA/Wa 2877/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 24 października 2014r. w sprawie II SA/Op 348/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W dalszej kolejności zaznaczyć trzeba, że wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 3 ustawy uzależnione jest od ustalenia, że miało miejsce znęcanie się nad zwierzęciem w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy oraz, iż wystąpił przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Przepis ten wprowadza zatem dodatkowe przesłanki orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt w stosunku do przesłanki decyzji wydawanej w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy. Jednocześnie wyjaśnić należy, że znęcanie się nad zwierzętami stanowiące konieczną przesłankę orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt, w myśl art. 6 ust. 2 ustawy, oznacza zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, w tym między innymi utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy), wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (art. 6 ust. 2 pkt 17 ustawy), utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19 ustawy). Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły rzetelne postępowanie wyjaśniające, które dało podstawy do przyjęcia iż spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o czasowym odebraniu psa w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy. Z protokołu kontroli przeprowadzonej na nieruchomości przy ulicy C. 19 w R. oraz notatki urzędowej funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji z dnia 5 stycznia 2016r. uczestniczącego w owej kontroli wynika, że znajdujący się na nieruchomości niewielkich rozmiarów pies płci żeńskiej trzymany był w złych warunkach bytowania. Przy temperaturze – 12 °C pies przywiązany był bowiem do budy, którą stanowiła blaszana konstrukcja bez izolacji wyłożona zniszczoną dyktą. Jedyną osłonę przed warunkami atmosferycznymi stanowiła wygięta blacha. Łańcuch, którym pies był bezpośrednio przywiązany do budy był przymarznięty oraz zaplątany między belki, co powodowało brak swobody ruchów zwierzęcia. Jedzenie znajdujące się w garnku było zamarznięte. Ponadto pies miał podkurczone łapy z powodu zimna i był osowiały. Natomiast z badania psa w schronisku, do którego został przewieziony, wynika, że był bardzo zaniedbany, gdyż posiadał brudną sierść, stan zapalny, liczne pasożyty i pchły. Poza tym zwierzę miało pokaleczone, miało odmrożone łapy oraz było odwodnione i zalęknione. W ocenie Sądu organy podjęły niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy i podjęły rozstrzygnięcie adekwatne do ustalonego stanu faktycznego. Nadto dokonały oceny kluczowych okoliczności w sprawie dotyczącej czasowego odebrania zwierzęcia tj. kondycji psychofizycznej psa i warunków jego bytowania. Tym samym wypełniły dyspozycje wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Stwierdzić należy, że warunki w jakich zwierzę było trzymane, były niewłaściwe w rozumieniu art. 4 pkt 15 ustawy, tj. nie zapewniały mu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku. Niewątpliwe miejsce trzymania zwierzęcia nie zapewniało mu odpowiedniej ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, a schorzenia stwierdzone u psa miały związek z warunkami jego przebywania. Poza tym rację ma organ odwoławczy wskazując, że stan zaniedbania psa nie pojawił się nagle. Tym samym uznać trzeba, że niewłaściwe warunki bytowania psa nie miały charakteru jednorazowego, bowiem sprawując właściwą opiekę nad zwierzęciem właścicielka psa niewątpliwe zauważyłaby, że warunki bytowania psa nie zapewniają mu właściwiej ochrony a stany chorobowe wymagają opieki weterynaryjnej. Zatem postępowanie właścicielki psa odpowiadało dyspozycji art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 ustawy a dalsze przebywanie psa w takich warunkach powodowało zagrożenie jego zdrowia lub nawet życia. Powyższe oznacza, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o czasowym odebraniu psa na gruncie art. 7 ust. 3 ustawy. Niesłuszne są zarzuty skarżącej, iż w sprawie nie miało miejsca znęcanie się nad zwierzęciem. Zaniechania właścicielki psa w zakresie opieki nad zwierzęciem wyczerpały bowiem znamiona znęcania się w rozumieniu ustawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że ww. zwierze utrzymywane było w niewłaściwych warunkach bytowania. Rażące zaniedbania właścicielki psa polegające na niezapewnieniu psu odpowiedniego schronienia i podstawowej opieki weterynaryjnej doprowadziły do stanu, w jakim znajdował się pies w dniu kontroli, który to – zdaniem Sądu – stanowił odstępstwo od minimalnych potrzeb zwierzęcia. Okoliczność, iż skarżąca utrzymuje, że warunki trzymania psa aktualnie poprawiły się, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wobec ustaleń przeprowadzonych na dzień odebrania psa przesądzających, iż w sprawie wystąpił przypadek niecierpiący zwłoki uzasadniający niezwłoczne odebranie zwierzęcia. Jednocześnie należy wyjaśnić, że zastosowanie środka w postaci czasowego odebrania zwierzęcia nie przesądza o trwałym odebraniu posiadania czy własności zwierząt. Stosownie, bowiem do art. 7 ust. 6 ustawy, odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd powszechny nie orzeknie przepadku zwierzęcia, a także, jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Jeśli chodzi o zarzut skarżącej niewskazania w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy, który to przepis znalazł się w decyzji organu odwoławczego, uznać należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto zauważyć należy, że organ odwoławczy jedynie doprecyzował podstawę prawną decyzji, w tym występujące w sprawie przesłanki znęcania się nad zwierzęciem. Wbrew twierdzeniom skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie stwierdziło żadnych nowych okoliczności niewynikających z decyzji organu I instancji i prawidłowo odniosło się do zarzutów wskazanych przez skarżącą w odwołaniu. Końcowo odnosząc się do argumentacji skargi zaznaczyć należy, że w dniu kontroli na posesję przy ulicy C. 19 weszły osoby kontrolujące w asyście funkcjonariuszy Policji, co potwierdza treść protokołu kontroli. W momencie kontroli skarżąca była nieobecna na terenie posesji. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dawał podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, stąd też nie zaistniała potrzeba przesłuchiwania strony. Należy bowiem pamiętać, że przesłuchanie strony jest środkiem dowodowym subsydiarnym, który może być przeprowadzony wyłącznie wówczas, gdy po wyczerpaniu innych środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Uznając, że zarzuty skargi są nieuzasadnione a zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi orzeczono, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1801). LS