II SA/Łd 268/15

Dnia 23 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 roku sprawy ze skargi Spółki A w B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 K.p.a., stwierdził uchybienie przez P. W., działającego w imieniu Spółki A, terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...]. Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia [...] zezwalającej Gminie B. na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi dojazdowej do przystani kajakowej w km 0+000,00 0+358,26 na nieruchomościach oznaczonych nr ewid. 157 (obręb [...]), nr ewid. 413, 421/1, 381/1, 382, 383, 384 (obręb [...]) oraz budowa ścieżki rowerowej wzdłuż drogi gminnej w km 0+024,84 - 1+026,44 na nieruchomościach oznaczonych nr ewid. 157 (obręb [...]), nr ewid. 413 i 421/1 (obręb [...]) na terenie gminy B.. P. W., działający w imieniu Spółki A, złożył odwołanie od powyższej decyzji w dniu 8 stycznia 2015 roku. Wspomnianym na wstępie postanowieniem Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy ustalił, że z blankietu zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż skuteczne doręczenie P. W. (działającemu w imieniu Spółki A) decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 19 grudnia 2014 r. Natomiast na podstawie dodatkowych wyjaśnień organu I instancji Wojewoda ustalił, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone przez stronę osobiście, bezpośrednio w sekretariacie Starosty [...] w dniu 8 stycznia 2015 r. Niewątpliwie zatem odwołanie zostało wniesione już po upływie ustawowo przewidzianego terminu, a termin do wniesienia odwołania nie został przywrócony, gdyż strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. Strona nie zawarła również w swoim wystąpieniu sformułowania, które mogłoby zostać potraktowane przez organ II instancji jako wniosek o przywrócenie terminu. Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] zezwalającej Gminie B. na realizację inwestycji drogowej, która została wydana na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), określającej szczególny sposób zawiadamiania stron o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Tego rodzaju decyzja jest doręczana w sposób, o którym mowa w art. 109 § 1 K.p.a. (decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej) wyłącznie wnioskodawcy, dotychczasowym właścicielom gruntów wysyłane jest zaś zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zawiadomienie to zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Pozostałe strony są natomiast zawiadamiane o jej wydaniu w drodze obwieszczeń. Zawiadomienie jak i obwieszczenie informują jedynie o możliwości zapoznania się z wydaną decyzją, wobec czego nie można tego utożsamiać z "doręczeniem" decyzji. W ocenie organu powyższa ustawa ma również zastosowanie w przypadku prowadzenia przez organ postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednak, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] została stronie skarżącej doręczona w dniu 19 grudnia 2015 r. w trybie art. 109 § 1 K.p.a. Dzień 19 grudnia 2014 r. należy uznać za dzień, w którym P. W. (działającemu w imieniu Spółki A) została doręczona zaskarżona decyzja, a więc za dzień, od którego należy liczyć termin do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka A, która zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 K.p.a., poprzez błędną wykładnię polegającą przyjęciu, że zasadnym jest pozostawienie bez rozpoznania wywiedzionego przez P. W. odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] z uwagi na okoliczność, iż skarżący uchybił terminowi do jego złożenia, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji oraz data złożenia odwołania. Prawidłowa interpretacja w/w przepisu, a także zasady logicznego rozumowania, sprawiedliwości społecznej oraz szeroko rozumiane zasady współżycia społecznego skutkować winny pouczeniem P. W. jako nieprofesjonalisty i nie znającego przepisów prawa o możliwości i trybie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, przy uwzględnieniu stanu zdrowia, w jakim znajdował się P. W. w okresie kiedy przedmiotowa decyzja była wydana, co znalazło przełożenie na termin wniesienia odwołania w pierwszy dzień, w którym w/w był w stanie je złożyć, a nadto całkowicie błędnego pouczenia ustnego udzielonego P. W. przez pracownicę Starostwa Powiatowego w S., że przysługuje mu dłuższy termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest orzeczenie o charakterze procesowym, jakim jest niewątpliwie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], wydane na podstawie art. 134 K.p.a., o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, zauważyć przede wszystkim należy, iż przepis art. 134 K.p.a., w swym brzmieniu jest jednoznaczny i obliguje organ administracyjny wyższego stopnia do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, w każdym przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania organu administracyjnego. W ocenie sądu, organ II instancji trafnie zastosował art. 134 K.p.a., jako konsekwencję uchybienia terminu do złożenia odwołania przez P. W. działającego w imieniu Spółki A od decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 K.p.a. odwołanie należało wnieść do właściwego organu odwoławczego - w tym wypadku Wojewody [...] za pośrednictwem organu, który wydał decyzję - to jest Starosty [...]. Termin do złożenia odwołania wynosił czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdyby decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2). W świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów nie budzi wątpliwości fakt, że decyzja organu I instancji została doręczona przedstawicielowi strony – P. W. w dniu 19 grudnia 2014 r., co wynika jednoznacznie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji, opatrzonego czytelnym własnoręcznym podpisem adresata przesyłki. Zatem, w realiach rozpoznawanej sprawy 14-dniowy terminu do wniesienia odwołania przez stronę skarżącą bądź jej przedstawiciela biegł od dnia 20 grudnia 2014 r. do dnia 2 stycznia 2015 r. i upłynął bezskutecznie. Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji osobiście w siedzibie organu w dniu 8 stycznia 2015 r., a więc po upływie ustawowego terminu. W treści odwołania strona poza zarzutami względem decyzji organu I instancji nie wskazała żadnych przesłanek uzasadniających uchybienie terminu, nie wnosiła też expressis verbis o jego przywrócenie, wobec czego organ zobligowany był wydać postanowienie w trybie art. 134 K.p.a. Okoliczności podniesione w skardze, takie jak zły stan zdrowia P. W. oraz rzekome, bo nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy błędne pouczenie ze strony pracownika organu o "przedłużeniu" terminu do wniesienia odwołania, pozostawały poza zakresem rozważań tutejszego sądu, który nie posiada kompetencji do orzekania w tej kwestii w zastępstwie organów administracyjnych. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący powinien był złożyć do właściwego organu – w tym wypadku Wojewody [...]. Na marginesie poczynionych uwag podnieść trzeba, że żaden przepis prawa, w tym i art. 9 K.p.a., nie nakłada na organy administracji państwowej obowiązku informowania strony co do przysługującego jej prawa wnoszenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu, albowiem nie są to okoliczności prawne w rozumieniu tego przepisu. Zarówno złożenie odwołania jak i wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia są czynnościami dyspozytywnymi strony. O tym, jaki rodzaj pisma strona wnosi do organu, decyduje jej wola. Zaś w sytuacji, gdy treść podania pozostaje nieprecyzyjna, to stosownie do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy organ ma obowiązek pouczyć stronę o jej prawach i obowiązkach oraz o skutkach jej czynności i konsekwencjach ewentualnych zaniedbań. Natomiast jeżeli wola strony zawarta w piśmie nie wskazuje, że strona błądzi co do swych zamierzeń, to brak jest podstaw, by zarzucić organowi naruszenie art. 9 K.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 2384/11 – Lex nr 1329472). Mając powyższe na uwadze sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.tp.