II SA/Łd 279/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. W. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 7 września 2018r. o umorzeniu postępowania o przyznanie prawa pomocy wydanego w sprawie ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. ał W dniu 3 września 2018 r. K. W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia 7 września 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy jako zbędne. Argumentując powyższe tym, że wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania tj. nie jest skarżącą ani nie została także dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postepowania. Natomiast skargę w przedmiotowej sprawie wniosła U. W. (matka K. W.). Odpis powyższego postanowienia doręczono K. W. w dniu 17 września 2018 r. W sprzeciwie od powyższego postanowienia K. W. zarzuciła zamknięcie drogi sądowej. Wniosła o całkowite zniesienie postępowania w zakresie tą nieważnością dotkniętym oraz o udzielenie wnioskowanego prawa pomocy co do zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jako zarzut przytoczyła brak podstaw do zastosowania art. 247 p.p.s.a., niezastosowanie art. 62 k.p.a. i braku kompetencji do zastosowania art. 258 p.p.s.a. Ponadto K. W. podniosła, że niejasna jest kwestia kto, w jakim zakresie i kiedy oraz na jakiej podstawie jest w sprawie pełnomocnikiem albo przedstawicielem ustawowym K. W.. Wskazuje również, że jest osoba pełnoletnią i sąd obowiązany jest z nią korespondować, nie traktując jej dyskryminująco. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się (art. 249a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jednocześnie na mocy art. 12 p.p.s.a., ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. W myśl zaś art. 260 § 1-3 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem K. W. o przyznanie prawa pomocy i przytoczona na jego poparcie argumentacja są w pełni uzasadnione. Sąd nie widzi podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. K. W. nie jest stroną niniejszego postępowania, ani nie występowała w charakterze uczestnika, powyższe nie budzi wątpliwości Sądu. Skargę w przedmiotowej sprawie wniosła U. W., działając w imieniu własnym. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez podmiot, który nie jest stroną postępowania, rozpoznanie tego wniosku staje się zbędne, natomiast postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu. Biorąc pod uwagę powyższe uzasadnione jest utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia z dnia 7 września 2018 r. Podnoszone przez K. W. zarzuty naruszenia art. 247 p.p.s.a, art. 258 p.p.s.a. i art. 62 k.p.a. są bezzasadne. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. Natomiast art. 62 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Na marginesie odnosząc się do zarzutu dyskryminacji w zakresie korespondencji, zważyć należy, że stosowanie zasad doręczania określonym w Rozdziale 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie należy rozpatrywać w kategoriach dyskryminacji, lecz reguł wprowadzonych przez ustawodawcę w przedmiotowej materii. Z tego też względu Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art.260 § 1 i 3 w zw. art. 249a p.p.s.a. ał