II SA/Łd 282/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Decyzją z [...] r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - zwaną dalej: "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla A S.A. z s. w P. pozwolenia na budowę stacji paliw w zakresie budowy: pawilonu handlowego, dwusłupowej wiaty nad dystrybutorami, pylonu cenowego, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji kanalizacji deszczowej wraz z podziemnym zbiornikiem retencyjnym o poj. 60 m3 oraz systemem tuneli rozsączających, odprowadzających wody opadowe i roztopowe do ziemi, instalacji wodociągowej, instalacji gazowej, elektrycznej wewnętrznej linii zasilającej, instalacji oświetleniowej, instalacji teletechnicznej i bezpieczeństwa, instalacji technologicznej - paliwowej z dwoma podziemnymi zbiornikami do magazynowania paliw płynnych o poj. 50 m3 każdy wraz z rurociągami paliwowymi i odpowietrzającymi, dwoma dwustronnymi odmierzaczami paliw płynnych oraz studzienką zlewową z króćcami zlewowymi dla autocysterny, podziemnego zbiornika gazu płynnego o poj. 10 m3 wraz z rurociągami i jednym odmierzaczem gazu do tankowania gazu płynnego, budowę 16 miejsc parkingowych, budowę śmietnika, na działce nr ewid. 5270/8, m. P. Wojewoda wyjaśnił, że decyzją nr [...] z [...] lipca 2020 r., Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. z s. w P., pozwolenia na budowę stacji paliw w ww. zakresie, na działce nr ewid. 5270/8, m. P., P. - miasto. Decyzja ta stała się ostateczna 8 lipca 2020 r. Następnie organ II instancji wskazał, że postanowieniem nr [...] z [...] października 2020 r., po rozpatrzeniu zażalenia J.K. na postanowienie Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości i orzekł o wznowieniu postępowania przed tym organem w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ wojewódzki wskazał, że w niniejszej sprawie, wniosek J.K. o wznowienie postępowania został rozpatrzony przez organ pierwszej instancji bez zachowania właściwej procedury. Zdaniem Wojewody [...], Starosta [...] winien był na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., postanowieniem wznowić postępowanie. Następnie po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., zbadać legitymację strony w sprawie. W zależności od poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji winien wydać właściwe rozstrzygnięcie, zgodnie z art. 151 k.p.a. Prowadząc postępowanie, wznowione postanowieniem Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2020 r., Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., opisaną na wstępie decyzją nr [...] z [...] r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Dalej Wojewoda wskazał, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji J.K. zarzucił jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wnikliwej i wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie przeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, w tym w szczególności zaniechania wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu stacji paliw A w P. oraz zaniechania wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia kwestii zgodności tego przedsięwzięcia z prawem miejscowym; b) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie braku istnienia przesłanek do przyjęcia, że skarżący posiada indywidualny, konkretny i obiektywnie sprawdzalny interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., c) art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego oraz dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i w efekcie odmowy przyznania skarżącemu statusu strony w niniejszej sprawie; d) art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez brak przekonującego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy odmowie uznania skarżącego za stronę postępowania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez arbitralne dokonanie przez organ ustalenia kto jest stroną postępowania w rozumieniu tego przepisu oraz jego błędną wykładnią, zakładającą, iż Skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu, gdyż nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu tych przepisów; b) art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., mimo niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji przyjęcia, że przedmiotowa decyzja nie narusza interesu prawnego skarżącego; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego nieuwzględnienie, mimo niezgodności stacji paliw A w P. z prawem miejscowym, a w konsekwencji przyjęcia, że ostateczna decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r., nie narusza interesu prawnego skarżącego; d) § 62, § 111 pkt 1, § 171 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z 29 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr 257, poz. [...] z dnia 17 sierpnia 2005 r.), poprzez uznanie, że przedsięwzięcie stacji paliw A w P. jest zgodne z ustaleniami tego planu, mimo jego faktycznej niezgodności z tym planem. Wobec powyższego J.K. wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Rozpatrując odwołanie J.K. organ II instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego nie jest równoznaczne z ponownym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, gdyż w pierwszej kolejności polega na zbadaniu, czy w konkretnej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Dopiero ustalenie przez organ zaistnienia przesłanki wznowienia upoważnia organ do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Wyjątek od powyższego stanowią okoliczności określone w art. 146 oraz art. 151 § 2 k.p.a. Jednocześnie ustalenia organu w zakresie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania uniemożliwiają merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Wojewoda wyjaśnił dalej, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Takie rozstrzygnięcie stanowi bowiem konsekwencję ustalenia przez organ prowadzący postępowanie braku przesłanki wznowienia co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Tym samym stwierdzenie, że nie zaistniała w konkretnej sprawie przesłanka wznowieniowa kończy jej badanie. Kluczowe dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje zatem ustalenie czy przesłanka wznowienia postępowania, wskazana przez J.K., we wniosku z 24 lipca 2020 r., uzupełnionym 14 sierpnia 2020 r., zaistniała, umożliwiając tym samym ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie skarżący powołuje się na przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj.: że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. Wobec powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że kategoria interesu prawnego, na której oparty jest przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego i powinna być rozważana wnikliwie z uwzględnieniem okoliczności konkretnej, indywidualnej sprawy oraz przepisów mających w niej zastosowanie. W toku wznowionego postępowania organ winien zatem zbadać, czy osoba składająca wniosek jest stroną postępowania i czy faktycznie przyczyny wznowienia postępowania miały miejsce. Organ II instancji wskazał, że J.K. swój interes wywodzi z prawa własności działek nr ewid. 5270/7 i 4471/2 w P., sąsiadujących z terenem na którym planowana jest realizacja inwestycji i w jego ocenie znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podnosi, że planowane przedsięwzięcie z uwagi na jego rodzaj, charakterystykę, skalę oraz usytuowanie będzie wywierało negatywne oddziaływanie na nieruchomość wnioskodawcy, zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w odległości ok. 20 m od granic terenu planowanej inwestycji. W szczególności w zakresie emisji hałasu, substancji pyłowych i gazowych do powietrza, zanieczyszczenia gleby substancjami ropopochodnymi. Wojewoda wyjaśnił następnie, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) – zwanej dalej: "Prawem budowlanym" – zawęża krąg stron postępowania stanowiąc, że stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Takim obszarem jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Mając na uwadze powyższe, powołany przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym względem art. 28 k.p.a. Tym samym za niewystarczające uznaje się subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiedniej, że ma on interes uzasadniający jego udział jako strony w tym postępowaniu. Wyłącznie przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają bowiem określonemu podmiotowi legitymację procesową strony: "Samo legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie przemawia za przyjęciem, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1957/16). W ocenie organu odwoławczego z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że sporna inwestycja obejmuje budowę stacji paliw w zakresie budowy: pawilonu handlowego, dwusłupowej wiaty nad dystrybutorami, pylonu cenowego, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji kanalizacji deszczowej wraz z podziemnym zbiornikiem retencyjnym o poj. 60 m3 oraz systemem tuneli rozsączających, odprowadzających wody opadowe i roztopowe do ziemi, instalacji wodociągowej, instalacji gazowej, elektrycznej wewnętrznej linii zasilającej, instalacji oświetleniowej, instalacji teletechnicznej i bezpieczeństwa, instalacji technologicznej -paliwowej z dwoma podziemnymi zbiornikami do magazynowania paliw płynnych o poj. 50 m3 każdy wraz z rurociągami paliwowymi i odpowietrzającymi, dwoma dwustronnymi odmierzaczami paliw płynnych oraz studzienką zlewową z króćcami zlewowymi dla autocysterny, podziemnego zbiornika gazu płynnego o poj. 10 m3 wraz z rurociągami i jednym odmierzaczem gazu do tankowania gazu płynnego, budowę 16 miejsc parkingowych, budowę śmietnika, na działce nr ewid. 5270/8, m. P. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, nieruchomości skarżącego, zlokalizowane są w odległości ok. 20 m od terenu inwestycji, z czego same obiekty budowlane i urządzenia związane z tankowaniem paliw, jak wyspy paliwowe, podziemne zbiorniki paliwowe, podziemny zbiornik LPG czy kontener z butlami z gazem znajdują się w odległości przekraczającej 50 m. Organ II instancji wyjaśnił, że wpływ na obszar oddziaływania inwestycji, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego ma również zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć, o których mowa powyżej, zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., pz. 1839). W myśl § 3 ust. 1 pkt 34 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczają się instalacje do dystrybucji: ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi - z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego lub sprężonego. Jednocześnie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczają się instalacje do podziemnego magazynowania: ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych, kopalnych surowców energetycznych innych niż wymienione w lit. a-d - inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3. Inwestycja obejmująca budowę stacji paliw, zgodnie z powyżej przytoczonymi przepisami, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, dla przedmiotowej inwestycji, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt, 4 ust. 4 oraz art. 82 i art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, Burmistrz P. [...] grudnia 2019 r. wydał decyzję znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. W wydanej decyzji, organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji, występujące oddziaływania na etapie eksploatacji inwestycji, związane będą głównie z pracą urządzeń wentylacyjnych, emisją do powietrza podczas napełniania zbiorników magazynowych oraz podczas tankowania pojazdów, czy też ruchem pojazdów. Źródłem emisji zorganizowanej substancji do powietrza z planowanej stacji paliw będą: układy oddechowe zbiorników magazynowych podczas napełniania, odpowietrzanie baków pojazdów podczas tankowania ich na stanowisku dystrybutora, ruch pojazdów samochodowych po terenie stacji oraz gazowe ogrzewanie budynku. Jak wskazano w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wpływ emisji z terenu stacji paliw nie będzie powodował przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu atmosferycznym na terenie nienależącym do Inwestora. Jednocześnie w ww. decyzji wskazano, że zasięg oddziaływania akustycznego stacji będzie niewielki. Izolinie wartości 50 dB, stanowiące wartość dopuszczalną na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze dnia oraz 40 dB w porze nocnej, nie obejmą swoim zasięgiem najbliższej zabudowy podlegającej ochronie akustycznej. Wobec powyższego, nie dojdzie do pogorszenia klimatu akustycznego w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z [...] lutego 2020 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania J.K. od decyzji Burmistrza P. z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Wojewody należy zatem uznać, że budowa stacji paliw, na działce nr ewid. 5270/8, m. P., nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko, w tym na nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie inwestycji. Z zatwierdzonego projektu budowlanego, również nie wynika by miały być przekroczone normy hałasu, emisji zanieczyszczeń czy substancji szkodliwych, o których pisze skarżący w odwołaniu, spowodowane budową czy użytkowaniem projektowanej stacji paliw. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomości J.K., z uwagi na brak oddziaływania inwestycji w zakresie wskazanym powyżej, nie znajdują się w obszarze oddziaływania stacji paliw, objętej zaskarżoną decyzją. W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy poddał analizie obszar oddziaływania planowanej inwestycji w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.). W ocenie organu II instancji, projektowana inwestycja, z uwagi na zakres zatwierdzonego projektu budowlanego, nie wiąże się z wprowadzeniem ograniczeń na nieruchomości J.K.. Projektowany pawilon handlowy, jako obiekt znajdujący się najbliżej nieruchomości skarżącego nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu jego nieruchomości, w związku z § 12 (usytuowanie budynku) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na wysokość pawilonu wynoszącą 5,19 m i jego usytuowanie w stosunku do nieruchomości skarżącego, nie mają zastosowania w sprawie również warunki określone w § 13 ww. rozporządzenia w zakresie przesłaniania oraz w § 57 w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i § 60 ust. 1 w zakresie m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Usytuowanie stanowisk postojowych na działce inwestora (§ 19) oraz usytuowanie miejsc do gromadzenia odpadów stałych (§ 23), jest zgodne z ww. rozporządzeniem, a przede wszystkim nie powoduje ograniczeń na nieruchomościach skarżącego. Nieruchomości skarżącego nie znajdują się także w obszarze oddziaływania inwestycji z uwagi na przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego cytowanego rozporządzenia (§ 271 - § 273). Jak wynika z projektu budowlanego, pawilon handlowy zaliczono do kategorii ZL III. W pawilonie nie ma zagrożenia związanego z występowaniem substancji palnych ani zagrożenia wybuchem. Dodatkowo, wszystkie elementy budowlane, zastosowane w budynku zaprojektowano, jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Następnie Wojewoda przywołał treść § 124 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, zgodnie z którym odległość zbiornika gazu płynnego oraz odmierzacza gazu płynnego na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych, od budynków mieszkalnych jednorodzinnych, powinna wynosić nie mniej niż 30 m, a od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego nie mniej niż 60 m. Jednocześnie, jak stanowi § 124 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, odległości te mogą być zmniejszone o połowę w przypadku zbiorników podziemnych, które w niniejszej sprawie zostały zaprojektowane (podziemny zbiornik LPG, podziemne zbiorniki paliwowe). Ponadto, zgodnie z § 98 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 cytowanego rozporządzenia, odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej 10 m - od budynków o konstrukcji niepalnej, 20 m - od innych budynków niewymienionych w pkt 2 oraz 5 m - od granicy sąsiadującej niezabudowanej działki. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, po pierwsze powyższe odległości zostały zachowane w stosunku do nieruchomości skarżącego, a po drugie, z uwagi na odległość nieruchomości skarżącego od obiektów budowlanych i urządzeń, o których mowa w ww. rozporządzeniu, przekraczającą, jak wyżej wskazano, 50 m, obszar oddziaływania projektowanej stacji paliw nie obejmuje nieruchomości o nr ewid. 5270/7 i 4471/2. Biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji, rozmiary, usytuowanie, jak również odległość od granicy nieruchomości J.K., tj. działki ewid. nr 5270/7 i 4471/2, w ocenie Wojewody [...], obszar oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie obejmuje swym zakresem nieruchomości skarżącego. Usytuowanie obiektów wchodzących w zakres stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości J.K. tj. działki ewid. nr 5270/8 i 4471/2, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości należących do J.K. dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Wobec powyższego należy stwierdzić, że Starosta [...], właściwie wyznaczył krąg stron, nie przyznając przymiotu strony skarżącemu w postępowaniu w sprawie wydania decyzji nr [...] z [...] lipca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla A S.A. z s. w P. pozwolenia na budowę stacji paliw we wskazanym wyżej zakresie. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie wznowieniowe wykazało, że J.K. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. Powyższe ustalenia obligowały zatem do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r., należało utrzymać w mocy, gdyż odpowiada ona prawu. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył w imieniu J.K. jego pełnomocnik, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwej i wyczerpującej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów, w tym w szczególności zaniechania wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu stacji paliw A w P. oraz zaniechania wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia kwestii zgodności tego przedsięwzięcia z prawem miejscowym; b) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie braku istnienia przesłanek do przyjęcia, że Skarżący posiada indywidualny, konkretny i obiektywnie sprawdzalny interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu; c) art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego oraz dokonanie dowolnych, a nie swobodnych ustaleń faktycznych i w efekcie odmowę przyznania skarżącemu statusu strony w niniejszej sprawie; d) art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez brak przekonującego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy odmowie uznania skarżącego za stronę postępowania; 2) naruszenie przepisów materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez arbitralne dokonanie przez organ ustalenia, kto jest stroną postępowania w rozumieniu tego przepisu oraz jego błędną wykładnią, zakładającą, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu, gdyż nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu tych przepisów; b) art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r., mimo niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji przyjęcia, że przedmiotowa decyzja nie narusza interesu prawnego skarżącego; c) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieuwzględnienie, mimo niezgodności stacji paliw A w P. z prawem miejscowym, a w konsekwencji przyjęcie, że ostateczna decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. nie narusza interesu prawnego skarżącego; d) § 62, § 111 pkt 1, § 171 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z 29 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr 257, poz. [...] z 17 sierpnia 2005 r.) poprzez uznanie, że przedsięwzięcie stacji paliw A w P. jest zgodne z ustaleniami tego planu, mimo jego faktycznej niezgodności z tym planem. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17,00 zł uiszczonej tytułem opłaty od udzielonego pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 13 lipca 2021 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania A S.A. z siedzibą w P. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu ww. pisma pełnomocnik uczestniczki postępowania podniósł, że nieruchomość, na której znajduje się stacja paliw jest znacznych rozmiarów - posiada powierzchnie 2,3168 ha. Odległość części technologicznej od budynku zlokalizowanego na działce J.K. wynosi ok. 70 m. Od strony działki skarżącego zaprojektowano natomiast jedynie pawilon handlowy. Inwestycja, z uwagi na zakres zatwierdzonego projektu, nie wiąże się z wprowadzeniem jakichkolwiek ograniczeń na nieruchomości skarżącego. Dokonując ww. ustaleń organ był ponadto zobligowany wziąć pod uwagę fakt, iż art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym względem art. 28 k.p.a., a wiec za niewystarczające należy uznać jedynie subiektywne przeświadczenie właściciela nieruchomości sąsiedniej, że posiada on interes uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu. Co więcej, zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie decyduje spełnienie kryterium geograficznego, tj. z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, nie można automatycznie wyprowadzić przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem pełnomocnika uczestniczki postępowania z uwagi na brak oddziaływania inwestycji A S.A. na nieruchomość skarżącego w zakresie m.in. norm hałasu, emisji zanieczyszczeń, substancji szkodliwych, dostępu do mediów, światła czy drogi dojazdowej, jak również bezpieczeństwa pożarowego nieruchomość J.K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania stacji paliw objętej zaskarżona decyzją, a zatem w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącemu legitymacji strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że skarżący odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu między stronami dotyczy ustalenia, czy skarżącemu J.K. winien być przyznany przymiot strony w toczącym się wcześniej postępowaniu zakończonym powołaną ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla A S.A. z siedzibą w P. pozwolenia na budowę stacji paliw na działce nr ewid. 5270/8, m. P. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wznowienie postępowania jest środkiem nadzwyczajnej kontroli, stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.) Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, faktycznie było dotknięte jedną z wad wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia – przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Innymi słowy, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy został pominięty w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Tylko pozytywne ustalenie, że zakończone ostateczną decyzją postępowanie administracyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą, polegającą na pozbawieniu skarżącego udziału w postępowaniu, pozwalałoby na przejście do kolejnej fazy wznowionego postępowania, polegającej na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zgodnie z ogólną normą art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. W świetle art. 28 k.p.a. przyjmuje się bezspornie, że o interesie prawnym podmiotów świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 oraz 144 Kodeksu cywilnego. Zasada ta nie ma jednak zastosowania przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego status strony został bowiem unormowany w sposób szczególny. Przepis ten stanowi lex specialis względem ogólnej normy art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei definicję "obszaru oddziaływania obiektu" zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, są wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Są nimi zarówno akty wykonawcze do Prawa budowlanego, jak i ustawy szczególne wraz z aktami wykonawczymi (por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 24 oraz W. Piątek, Komentarz do art. 3, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2012, s. 50). Podkreślić w tym miejscu należy, że w świetle przytoczonych powyżej przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego legitymacja procesowa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę powiązana została nie z jakimikolwiek ograniczeniami, jakie mogą powstać w zagospodarowaniu terenu w związku z powstaniem obiektu objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ale z takimi ograniczeniami, których źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Źródłem takich ograniczeń nie mogą być przy tym wyłącznie przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Co prawda w art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego zagwarantowano właścicielom nieruchomości uprawnienie do korzystania z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, jak też ochronę przed działaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, które by zakłócały korzystnie z nieruchomości ponad przeciętną miarę, to jednak w sprawie budowlanej kwestia immisji musi być uwzględniana, jeżeli podlega regulacji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1537/17 – wyrok dostępny w CBOSA). Nadto, jak słusznie zauważył organ II instancji, sam fakt legitymowania się prawem własności nieruchomości graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji nie przemawia automatycznie za przyjęciem, że jej właściciel zawsze powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę na sąsiedniej działce. W rozpoznawanej sprawie przedłożony do akceptacji projekt budowlany określał konkretne ramy zamierzenia, pozwalając na ustalenie obszaru oddziaływania wnioskowanej inwestycji, a tym samym ustalenie kręgu stron postępowania. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest czynnością wstępną w każdym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, opartą na ustaleniach stanu faktycznego w danej sprawie, uwzględniającą lokalizację, funkcję, formę i konstrukcję projektowanego obiektu budowlanego oraz jego cechy charakterystyczne. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego inwestor występując o pozwolenie na budowę ma obowiązek przedłożyć projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, który powinien obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany oraz inne dokumenty wymagane do załączenia przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę stanowią materiał dowodowy dla organu architektoniczno-budowlanego rozpatrującego wniosek o pozwolenie na budowę, w oparciu o które organ weryfikuje oświadczenie projektanta o oddziaływaniu planowanej inwestycji na uzasadnione interesy osób trzecich, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości sąsiednich. Zatem kwestia, czy inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wymagała od organu architektoniczno-budowlany dokonania oceny prawnej przedłożonego projektu budowlanego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) – w skrócie: "u.i.o.ś.". Jak wynika z powyższego, to na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje zapewnienie spełnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, w tym ochrony zdrowia ludzkiego w procesie inwestycyjno-budowlanym. Zgodnie z art. 86 pkt 2 u.i.o.ś. decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wiąże organ wydający decyzje wymienione w art. 72 ust. 1 tej ustawy, a więc między innymi, decyzję o pozwoleniu na budowę (pkt 1). Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest też decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wynika to jednoznacznie z treści art. 84 ust. 4 u.i.o.ś. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wydawana po uzyskaniu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Legitymowanie się przez inwestora taką decyzją środowiskową zwalnia organ architektoniczno-budowlany z obowiązku powtórnego badania oddziaływania inwestycji na środowisko. Jak wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrza P. z [...] grudnia 2019 r., nr [...], budowa stacji paliw, na działce nr ewid. 5270/8, m. P., nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko, w tym na nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie inwestycji. Przede wszystkim nie stwierdzono, aby miały być przekroczone normy hałasu, emisji zanieczyszczeń czy substancji szkodliwych spowodowane budową czy użytkowaniem projektowanej stacji paliw. Organy administracji architektoniczno-budowlanej były zatem tymi ustaleniami związane. W dalszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organy administracji dokonały oceny przedłożonego projektu budowlanego i określonego w nim obszaru oddziaływania planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm) oraz z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.). W wyniku dokonanej analizy ustalono jednoznacznie, że zarówno charakter planowanej inwestycji, rozmiary, usytuowanie, jak również odległość od granicy nieruchomości J.K., tj. działki ewid. nr 5270/7 i 4471/2 wskazują na to, że obszar oddziaływania inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie obejmuje swym zakresem nieruchomości skarżącego. Usytuowanie obiektów wchodzących w zakres stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną wyklucza bowiem twierdzenie, że sporna inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania ze wskazanych wyżej nieruchomości, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości należących do skarżącego dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów. W analizowanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby w wyniku kwestionowanego pozwolenia budowlanego zaistniała obawa naruszenia interesu prawnego skarżącego. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie skarżącego za stronę postępowania zakończonego sporną decyzją ostateczną. Wobec niepotwierdzenia, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, wystąpienia w niniejszej sprawie podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ I instancji zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ II instancji prawidłowo utrzymał tę decyzję w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Natomiast wykazanie, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, zwalnia Sąd z konieczności badania zarzutów dotyczących naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia braku zgodności inwestycji z przeznaczeniem nieruchomości wynikającym z ustaleń planu miejscowego jako zarzut o charakterze merytorycznym może bowiem być badana jedynie w sytuacji, gdyby doszło do uznania, że skarżący jako strona został pominięty w pierwotnym postępowaniu i sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. dc