II SA/Łd 287/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia dokonania rozbiórki oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., na podstawie art. 119, art. 121 § 2 i 4, art. 122, art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) nałożył na K. S. grzywnę w wysokości 16710 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 27 września 2006 roku, polegającym na wykonaniu rozbiórki budynku mieszkalnego. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 27 listopada 2006 roku, zaś w dniu 7 grudnia 2006 roku K. S. złożył zażalenie na postanowienie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., K. S. podniósł, iż nie jest w stanie dokonać rozbiórki obiektu ze względu na niskie dochody jaki osiąga oraz trudną sytuację rodzinną. Nadmienił także, iż zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez jego matkę, która nie poinformowała go o tym fakcie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 134 oraz 144 k.p.a. stwierdził, iż zażalenie K. S. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 141 § 2 kpa, w związku z czym należy pozostawić je bez rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji ustalił, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 27 listopada 2006 roku, co spowodowało, iż ostatnim dniem siedmiodniowego terminu wniesienia zażalenia był dzień 4 grudnia 2006 roku, będący dniem roboczym. Zatem wniesienie zażalenia w dniu 7 grudnia oznacza, iż termin do wniesienia zażalenia nie został zachowany. W dniu 8 lutego 2007 roku K. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia z dnia [...], nr [...]. W skardze wniósł "o przywrócenie terminu oraz mocy prawnej odwołania od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], nr [...]". Skarżący nadmienił, iż uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, ponieważ przedmiotowe postanowienie zostało odebrane przez jego matkę w czasie, kiedy przebywał on poza miejscem zamieszkania z uwagi na obowiązki zawodowe. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie miał on możliwości terminowego wniesienia zażalenia. W dalszej części skargi K. S. przedstawił trudną sytuację materialną w jakiej się znajduje, uniemożliwiającą mu wykonanie obowiązków nałożonych tytułem wykonawczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 24 września 2007 roku na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi K. S. poparł wniesioną skargę. Oświadczył, iż na przełomie listopada i grudnia przebywał na delegacji poza miejscem zamieszkania. Natychmiast po powrocie udał się do siedziby urzędu, gdzie poinformowano go o natychmiastowej konieczności złożenia odwołań od postanowień o nałożeniu grzywny. Dla potwierdzenia swojego pobytu w delegacji poza miejscem zamieszkania skarżący złożył do akt sprawy zaświadczenie od pracodawcy stwierdzające, iż w dniach 25.11.2006 r. do 06.12.2006 r. przebywał służbowo w miejscowości S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę, może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd skargę oddala. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest postępowanie administracyjne zakończone postanowieniem [...]WINB nr [...] z [...]., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących egzekucji administracyjnej rozbiórki budynku mieszkalnego i zbiornika na nieczystości oraz wniosku zawartego w skardze o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia od postanowienia organu I instancji stwierdzić należy, iż Sąd administracyjny, rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia zażalenia, nie jest uprawniony do oceny legalności innych decyzji wydanych wcześniej w tym samym postępowaniu administracyjnym i nie może również przywrócić stronie terminu do wniesienia zażalenia (por. wyr. WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 roku V SA/Wa 618/06 LEX nr 221959 oraz wyrok NSA z dnia 17 marca 1992 roku SA/Wr 128/92 ONSA 1992/1/24). Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został rozpoznany w odrębnym postępowaniu, zarówno administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 134 kpa. Stosownie do powołanego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Co prawda cytowany przepis odnosi się do odwołania, to jednak, zgodnie z art. 144 kpa, ma on także odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Treść art. 134 kpa wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jednak z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma jedynie przesłanka dotycząca zachowania terminu do skutecznego wniesienia środka zaskarżenia. Terminy do wnoszenia odwołania lub zażalenia są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminami, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy zażalenie zostanie złożone po upływie siedmiodniowego terminu, przewidzianego w art. 141 § 2 kpa. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie zależy od uznania organu administracji, który w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia środka zaskarżenia nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], nr [...] zostało doręczone stronie w dniu 27 listopada 2006 roku. Należy podkreślić, iż przedmiotowy akt administracyjny nie został wprawdzie odebrany osobiście przez skarżącego, ale doręczenie dorosłemu domownikowi adresata jest równie skuteczne (art. 43 kpa). A zatem trafnie organ uznał, iż siedmiodniowy termin do złożenie zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 28 listopada 2006 roku i upłynął z dniem 4 grudnia 2006 roku. Tymczasem K. S. zażalenie na postanowienie nr [...] złożył w dniu [...], a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W tej sytuacji, wobec jednoznacznej treści art. 134 k.p.a. nie mają znaczenia przyczyny uchybienia terminowi oraz nieznaczne przekroczenie przez skarżącego terminu do wystąpienia ze środkiem zaskarżenia. Jak wskazano powyżej, zastosowanie art. 134 kpa nie jest uzależnione od woli organu, co powoduje, iż w razie zaistnienia określonych przesłanek, organ jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o skonkretyzowanej w tej normie prawnej treści, to jest do stwierdzenia postanowieniem uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę jako niezasadną.