II SA/Łd 287/09

Dnia 4 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 roku przy udziale - sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz B. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego. A. T. – P. W dniu 20 kwietnia 2005 r. B. B. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, w związku z kontynuacją programu rolnośrodowiskowego, do którego przystąpiła w 2004 r., w którym zadeklarowała realizację: 1. pakietu K02 tworzenie stref buforowych w ramach pakietu K02b02 - 5 metrowe strefy buforowe i miedze śródpolne na glebach dobrych. Deklarowana długość strefy 3016 metrów. 2. pakietu S02 rolnictwo ekologiczne w ramach następujących wariantów: a) uprawy rolnicze, bez certyfikatu zgodności (S02a01), na powierzchni 74,34 ha na następujących działkach rolnych: - "A" o uprawie trawa nasienna wieloletnia na powierzchni 22,72 ha; - "B" o uprawie trawa nasienna wieloletnia na powierzchni 2,22 ha; - "C" o uprawie łubin wąskolistny na powierzchni 10,27 ha; - "D" o uprawie mieszanka traw wieloletnich na powierzchni 4,25 ha; - "E" o uprawie łubin słodki wąskolistny na powierzchni 3,61 ha; l - "F" o uprawie łubin wąskolistny na powierzchni 1,40 ha; - "G" o uprawie mieszanka traw wieloletnich na powierzchni 4,27 ha; - "H" o uprawie łubin wąskolistny na powierzchni 0,64 ha; - "I" o uprawie gorczyca biała na powierzchni 0,85 ha; - "J" o uprawie lucerna siewna na powierzchni 1,05 ha; - "K" o uprawie łubin wąskolistny na powierzchni 1,24 ha; - "L" o uprawie mieszanka traw wieloletnich z motylkowatymi na powierzchni 10,36 ha; - "O" o uprawie trawa wieloletnia (trzcina) na powierzchni 1,47 ha; - "S" o uprawie mieszanka traw wieloletnich na powierzchni 9,75 ha; - "U" o uprawie gorczyca biała na powierzchni 0,24 ha; b) trwałe użytki zielone, bez certyfikatu zgodności, na powierzchni 0,26 ha na działce rolnej: - "R" o uprawie łąka trwała na powierzchni 0,26 ha; c) uprawy warzywnicze bez certyfikatu zgodności, na działce rolnej: - "M" o uprawie pokrzywa na powierzchni 1,09 ha; d) uprawy sadownicze, w tym jagodowe, bez certyfikatu zgodności, na powierzchni 2,61 ha, na następujących działkach rolnych: - "N" o uprawie porzeczka na powierzchni 1,18 ha; l - "P" aronia czarnoowocowa na powierzchni 1,43 ha. W dniu 5 października 2005 r. w gospodarstwie B. B. pracownicy organu I instancji przeprowadzili kontrolę na miejscu, dokonując pomiarów działek rolnych "A", "B", "C", "D", "F", "G", "K", "P", "R", "U". Dla działki rolnej "C" stwierdzono powierzchnię większą niż powierzchnia zadeklarowana we wniosku. W dniu 2 lutego 2006 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w P. decyzje administracyjne z dnia [...] o zatwierdzeniu zmian użytków gruntowych na działce nr [...] położonej w obrębie J. gm. W. oraz o zatwierdzeniu zmian klasyfikacji gruntów na działce nr [...] położonej we wsi O. gm. P. Następnie, pismem z dnia 29 marca 2006 r. strona poinformowała organ, że w 2005 r. na działce [...] użytkowała jako trwałe użytki zielone 0,26 ha, w kolejnych zaś latach będzie użytkowała 0,62 ha. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał B. B. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości, wskazując, iż podstawą przyznania płatności w pomniejszonej wysokości był wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2005 zgodny z wykazem przedłożonym przez jednostkę certyfikującą [...]. Od wskazanej decyzji odwołała się B. B. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Ł. Decyzją z dnia [...] Nr [...] organ I instancji przyznał B. B. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości, wymienione szczegółowo w decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż przyznanie płatności w pomniejszonej wysokości spowodowane było rozbieżnościami pomiędzy powierzchniami poszczególnych pakietów, zadeklarowanymi przez wnioskodawczynię we wniosku a powierzchniami poszczególnych pakietów wyszczególnionymi przez Jednostkę Certyfikującą A w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2005. W odwołaniu od tej decyzji, B. B. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o zmianę decyzji i przyznanie dopłat zgodnie z jej wnioskiem o dopłaty na rok 2005. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. B. B. wniosła skargę na powyższe rozstrzygniecie, którą zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Łd 171/08. Wyrokiem z dnia 27 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego. Wyjaśnił, że zadaniem jednostek certyfikujących jest tylko i wyłącznie kwalifikowanie produktów na rynek rolnictwa ekologicznego. Rolą tych jednostek nie jest natomiast kwalifikowanie działek rolnych do płatności rolnośrodowiskowych, przyznawanych przez ARiMR. Z tego też względu, wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91 nie jest dokumentem na podstawie, którego właściwy organ nalicza płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Niezależnie od uchybień przepisom prawa materialnego, Sad zwrócił uwagę na istotne błędy natury procesowej. Mianowicie, w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji organy ARiMR uchyliły się od podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zaniechały one przede wszystkim rzetelnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, naruszając tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Przeprowadzona przez pracowników organu I instancji w dniu 5 października 2005 r. kontrola na miejscu, która objęła swoim zakresem działki rolne oznaczone literami A, B, C, D, F, G, K, P, R, U nie wykazała żadnych istotnych nieprawidłowości. Wyniki powyższej kontroli, mogły zatem wywołać u skarżącej uzasadnione przekonanie, iż organ uwzględni jej wniosek i przyzna żądane płatności zgodnie z wnioskiem. Obowiązkiem Kierownika ARiMR w rozumieniu art. 81 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. było umożliwienie stronie przed wydaniem rozstrzygnięcia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i żądań. W przekonaniu Sądu, organ zobligowany był przeprowadzić na miejscu ponowną kontrolę gospodarstwa B. B. i w jej następstwie jednoznacznie ustalić faktyczną powierzchnię użytkowania pozostałych działek, które pierwotnie nie były objęte zakresem kontroli. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...]. Nr [...] o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości i w tym zakresie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał między innym art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. oraz przyznał B. B. płatność rolnośrodowiskową w kwocie 57 827 zł. 44 gr. w tym z tytułu: 1. K02 – Tworzenie stref buforowych kwotę w wysokości 1930 zł. 24 gr. w tym środki z budżetu Unii Europejskiej 1543 zł. 39 gr., środki krajowe 386 zł. 85 gr. 1.1 K02b02 – pięciometrowe strefy buforowe i miedze śródpolne na glebach dobrych o stawce 0,64 zł. za długość strefy uwzględnioną w płatności 3016,0 mb/rok w wysokości 1930 zł. 24 gr. 2. S02 rolnicze ekologiczne Kwotę w wysokości 55 899 zł. 20 gr. w tym środki z budżetu Unii Europejskiej 44 696 zł. 37 gr. , środki krajowe 11 202 zł. 83 gr. 2.1 S02b01 – trwałe użytki zielone (bez certyfikatu zgodności) o stawce 330 zł. za powierzchnię uwzględnioną w płatności 0,26 ha/rok , kwotę w wysokości 85 zł. 80 gr. 2.2 S02d01 – uprawy sadownicze w tym jagodowe (bez certyfikatu zgodności) o stawce 1 800 zł. z powierzchnię uwzględnioną w płatności 2,33 ha/rok kwotę w wysokości 4 194 zł. 2.3 S02a01 – uprawy rolnicze (bez certyfikatu zgodności) o stawce 680 zł. za powierzchnię uwzględnioną w płatności 74,34 ha/rok kwotę w wysokości 50 551 zł. 20 gr. 2.4 S02c01 - uprawy warzywnicze (bez certyfikatu zgodności) o stawce 980 zł. z powierzchnię uwzględnioną w płatności 1,09 ha/rok kwotę w wysokości 1068 zł. 20 gr. W odwołaniu od powyższej decyzji B. B. wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji dotychczasowej i o przyznanie płatności i tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości". W nadesłanym do odwołania w terminie późniejszym uzasadnieniu skarżąca zgodziła się w istocie z treścią decyzji, wniosła natomiast o naliczenie odsetek ustawowych za okres od 2006 roku – od daty wydania pierwszej decyzji w sprawie jej wniosku do daty ostatniej decyzji z 2008r. od kwoty 8608 zł. 60 g. w związku z przyznaniem jej świadczenia w prawidłowej wysokości z opóźnieniem na skutek wydanych pierwotnych wadliwych decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe wskazanie w podstawie prawnej decyzji przepisów odnoszących się do instytucji wznowienia postępowania, która nie miała w niniejszej sprawie zastosowania. Jako niezasadne organ ocenił również uchylenie decyzji dotychczasowej, która została już wycofana z obrotu prawnego na mocy wyroku Sądu z w sprawie II SA/Łd 171/08. W ocenie organu odwoławczego doszło nadto do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ pomniejszył przyznaną płatność rolnośrodowiskową z powodu braku potwierdzenia z danymi z ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji nie wskazał na jakich dowodach oparł pomniejszenie płatności. Nie sprecyzował nadto, która działka rolna mieszcząca się na działce ewidencyjnej [...] znajduje się na powierzchni, do której przysługuje płatność rolnośrodowiskowa. Odnosząc się do kwestii odsetek od wypłaconej stronie kwoty, organ podkreślił, że brak jest podstaw prawnych do ich przyznania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie B. B. wskazała, że prawidłowe było pomniejszenie powierzchni o powierzchnię leśną i podtrzymała swoje stanowisko odnośnie konieczności zasądzenia na jej rzecz odsetek od opóźnienia w zapłacie na skutek wydania wadliwych pierwotnych decyzji. W konkluzji wniosła o ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu drugiej instancji do przyznania odszkodowania za opóźnienie wypłaty w formie odsetek ustawowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniami, które spowodowały konieczność jej uchylenia. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 (OSP 1999, z. 5, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 powołany w pkt 7a). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, a organ związany był zaleceniami Sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że zalecenia Sądu zawarte w wyroku w sprawie II SA/Łd 171/08 zostały wykonane przez organ I instancji w tym znaczeniu, że organ ten nie dopuścił się powtórnego naruszenia przepisów prawa materialnego uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy organ I instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo co prawda postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Wynika to z treści art. 136 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Innymi słowy organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko w takim wypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, czego nie może zrobić organ odwoławczy ograniczony przepisem art. 136 kpa. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w innych sytuacjach, niż te wskazane w art. 138 § 2 kpa i żadne inne wady decyzji I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy godzi się zauważyć, że nieprawidłowe wskazanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji przepisów dotyczących wznowienia postępowania, które nie miały w niniejszej sprawie zastosowania, jakkolwiek stanowiło niewątpliwie uchybienie i naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., nie mogło jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem wada ta mogła został usunięta w administracyjnym toku instancji przez organ odwoławczy. To samo tyczy się zbędnego orzeczenia o uchyleniu uprzednio wydanej decyzji, która jak słusznie zauważył organ odwoławczy została już wyeliminowana z obrotu prawnego. Uchybienia te nie mieszczą się jednak w zamkniętym katalogu uchybień mogących stanowić podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, która jest zawsze wyjątkiem od zasady merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy. Co więcej, dokonanie takiej korekty przez organ odwoławczy w żaden sposób nie naruszałoby zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem zmiana taka nie wpływa w żaden sposób na sytuację strony postępowania. Jako kolejną podstawę zastosowania instytucji wynikającej z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy wskazał naruszenie art. 107 § 3 ustawy, bowiem organ I instancji nie wskazał na jakich dowodach oparł pomniejszenie płatności. Nie sprecyzował nadto, która działka rolna mieszcząca się na działce ewidencyjnej [...] znajduje się na powierzchni, do której przysługuje płatność rolnośrodowiskowa. Jednocześnie jednak organ odwoławczy w sposób szczegółowy wskazał na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty (między innymi decyzje administracyjną z dnia 1 grudnia 2005 r. o zatwierdzeniu zmian użytków gruntowych na działce nr 518 położonej w obrębie J. gm. W. oraz o zatwierdzeniu zmian klasyfikacji gruntów na działce nr [...] położonej we wsi O. gm. P.) wyjaśniając, że winny one podlegać ocenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W ocenie Sądu, analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a więc w istocie zastosowanie art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, nie mieści się w pojęciu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części i nie może uzasadniać wydania decyzji kasacyjnej. Podkreślenia również przy tym wymaga, że skarżąca nie kwestionuje poczynionych przez organ I instancji ustaleń, a powodem wniesienia przez nią odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego był brak wypłacenia przez organ należnych jej zdaniem odsetek od wypłaconej z opóźnieniem płatności. Odnosząc się zatem do argumentów skargi i odwołania, godzi się podnieść, że Sąd w pełni podziela stanowisko Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, wyrażone również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2008 roku, sygn. akt I SA/Ol 455/08 (nie publ.) o braku jakichkolwiek podstaw prawnych do żądania przez beneficjenta pomocy udzielanej ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, odsetek od należności za 2004 r., która została w pełni przyznana decyzją z dnia 25 listopada 2008 r. Stwierdzić należy, że krajowym aktem ustanawiającym ogólne normy prawne dla wymienionych w tym akcie rodzajów pomocy jest ustawa z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 ze zm.). Ustawa ta w art. 5 ust. 2 stanowi, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1-7 jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wyłączną podstawą wysokości kwoty pomocy jest decyzja mocą której płatność została przyznana. Tylko ona stanowi podstawę wypłaty płatności. Ustawodawca określając w rozporządzeniu szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej, w tym okresy, w których powinny być wydane decyzje i termin wypłat należności, nie nakłada na Agencję obowiązku wypłaty odsetek, w przypadku niedotrzymania tych terminów. Podstawy prawnej do wypłaty odsetek od części kwoty, która okazała się należna, po przeprowadzeniu weryfikacji danych zawartych we wniosku, nie zawierają też akty prawne Unii Europejskiej (stanowiące podstawę aktów krajowych), które nakazują prowadzenie zarówno kontroli administracyjnych jak i kontroli na miejscu wniosków o przyznanie pomocy. Powyższe wywody odnoszące się do nurtu postępowania administracyjnego nie ograniczają i nie wykluczają możliwości wystąpienia na drogę procesu cywilnego i podjęcia próby uzyskania odszkodowania na zasadach ogólnych, lecz jednak ocena skuteczności takich działań ze strony skarżącej pozostaje poza sferą kognicji niniejszego sądu. Mając powyższe na uwadze i uznając, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania – art. 138 § 2 k.p.a., a naruszenie to miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wskazania i wyrażone poglądy zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a swe stanowisko uzasadni stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 K.p.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A.D.