II SA/Łd 291/09

Dnia 25 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Lidia Porczyńska, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i Z. R., utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Pracowni Planowania Przestrzennego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku ustalił dla M. R. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku gospodarczo – produkcyjnego przeznaczonego na fermę kur niosek (do wielkości 19 DJP), rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo – produkcyjnego fermy kur niosek (do wielkości 20 OJP – Łącznie istniejącej i projektowanej) oraz budowie infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości przy ul. A [...] (działka Nr ewid. 237, obręb 37) w P. Organ uznał bowiem, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Decyzja w tym względzie została poprzedzona analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzoną stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ uznał, że inwestycji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że zarówno nieruchomość wnioskodawcy, jak i działki sąsiednie zabudowane są zabudową inwentarską, gospodarczą i mieszkalną, której forma architektoniczna stanowić może wzorzec dla planowanego zadania. Projektowana zabudowa stanowić będzie dopełnienie istniejącej zabudowy i zagospodarowania działki inwestora, który posiada gospodarstwo rolne o powierzchni przekraczającej średnią w gminie, zatem znajduje zastosowanie zasada określona w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W treści załącznika do decyzji, organ określił gabaryty projektowanej zabudowy i jednocześnie zastrzegł, iż realizacja inwestycji wymaga spełnienia wymagań określonych przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto organ określił warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i Z. R., których nieruchomość graniczy z terenem planowanej inwestycji. Strona wskazała na naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek wydanej decyzji, niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcia pod uwagę faktu, iż inwestor prowadzi już hodowlę kur o wielkości większej niż to podano w decyzji. Inwestor zaniżył planowaną obsadę do 19 DJP w budynku projektowanym w sytuacji, gdy jego powierzchnia pozwala na obsadę 40 DJP, co narusza przepis pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku. Odwołujący wskazali na brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej w szczególności poprzez przyjęcie, iż na obszarze o przeznaczeniu mieszkalnym dopuszczona jest rozbudowa fermy hodowlanej. Organ posłużył się danymi statystycznymi sprzed 6 lat dotyczącymi wielkości gospodarstw rolnych na terenie miasta P. Ustalenie linii zabudowy jest w zbyt małej odległości od zabudowy mieszkaniowej. Zabudowa powinna być przesunięta w kierunku pól, na co najmniej 100 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zmiana zagospodarowania terenu w szczególności przez jego zabudowę, jest możliwa tylko gdy jest dostosowana do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego na zasadzie tzw. dobrego sąsiedztwa. Jednak zasada ta jest wyłączona (art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w stosunku do inwestycji związanych z zabudową zagrodową w gospodarstwach rolnych o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Taka sytuacja, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, występuje w sprawie. Przy czym nie jest istotne, czy to gospodarstwo stanowi zwarty kompleks gruntów, znajdujący się na terenie jednej tylko gminy. Zabudowa zagrodowa, to budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub gospodarczych (§ 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Gospodarstwo rolne wnioskodawcy i jego żony o łącznej powierzchni 4,7371 ha znajduje się na terenie dwóch gmin, ale mimo to stanowią całość pod względem funkcjonalnym. Grunty oddalone są na odległość około 10 km. Grunty rolne na terenie sąsiedniej gminy wykorzystywane są dla potrzeb upraw związanych z prowadzonym gospodarstwem hodowlanym. Organ I instancji rozpatrując sprawę przeprowadził analizę architektoniczno – urbanistyczną, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury (w tym również w zakresie obszaru przyjętego do analizy). Wyniki analizy pozwoliły na rozstrzygnięcie sprawy. Organ prawidłowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, a nadto zastosował się do przepisów art. 10 § 1 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadamiając strony przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznawania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, czym zapewnił im czynny udział w postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego, na gruncie przywołanych przepisów oraz dokonanych ustaleń w zakresie zagospodarowania terenu, nie ma wątpliwości co do tego, że projektowane zadanie stanowić będzie dopełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej wnioskodawcy postępowania i służyć będzie prowadzonej przez niego działalności rolniczo – hodowlanej. Rozstrzygając sprawę organ I instancji zasadnie przyjął, że realizacja planowanej inwestycji (budowa budynku gospodarczo – produkcyjnego z przeznaczeniem na fermę kur niosek o obsadzie do wielkości 19 DJP oraz rozbudowie istniejącego budynku gospodarczo – produkcyjnego fermy kur niosek do wielkości 20 DJP związanych z prowadzoną hodowlą zwierząt), nie jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ochrony środowiska. W załączniku do decyzji organ I instancji określił wymagania względem projektowanej inwestycji związane z ochroną interesów innych osób, wskazując m. in., że inwestycja winna być realizowana przy zapewnieniu ochrony przed jej uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także, że należy zapewnić ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Niezależnie od tego organ zastrzegł, iż inwestycja będzie możliwa o ile spełnione zostaną przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877) oraz rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego, interesy osób trzecich zostały tym samym zabezpieczone już na obecnym etapie procesu inwestycyjnego i muszą być uwzględnione w odrębnym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę na podstawie przepisów Prawa budowlanego, jako że ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy organ wydający pozwolenie na budowę jest związany (art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Na tej podstawie organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania, iż nie wyjaśniono dostatecznie podstaw i przesłanek decyzji oraz okoliczności sprawy i dopuszczono zabudowę na obszarze o przeznaczeniu mieszkalnym. Z analizy wynika, że na działce inwestora jest już budynek o charakterze hodowlanym i takie budynki znajdują się też w terenie analizowanym. Nadto, z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i nie uprawnia do realizacji inwestycji. Nie przesądza równocześnie o szczególnym usytuowaniu projektowanych obiektów. Zdaniem odwołujących się, z planowanej powierzchni budynku można wywieść, że hodowla zostanie zwiększona nawet do 40 DJP. Tym niemniej, jak wskazał organ, na obecnym etapie postępowania obawa ta nie może być skutecznie podnoszona, bowiem decyzją ustalono warunki zabudowy dla obiektu dla hodowli o konkretnej wielkości, którym organ udzielający pozwolenia na budowę będzie związany. Ponadto tego rodzaju przypuszczenia nie mogą ograniczać praw wnioskodawcy. W konkluzji organ wskazał, że w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zostają ograniczone bądź naruszone prawa odwołujących się. Decyzja nie będzie wywierać negatywnego wpływu na spokojne zamieszkiwanie. Kwestie te będą rozważane i oceniane na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli na etapie starania się o pozwolenie na budowę. W skardze do sądu administracyjnego J. i Z. R. wnieśli o uchylenie decyzji organu II, jak i I instancji. W treści skargi zarzucili naruszenie prawa oraz brak dostatecznego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co narusza art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżących w sprawie doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż na działkach sąsiednich nie ma takiej zabudowy. Budynek stanowiący własność inwestora nie może stanowić takiego wzorca. W sprawie organy naruszyły art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zaniechały dopuszczenia do udziału w postępowaniu wszystkich stron postępowania (bezpośredni sąsiedzi inwestycji), a uciążliwość i oddziaływanie inwestycji będzie wykraczać poza działkę inwestora. Organ nie odniósł się do zarzutu, iż zabudowa na działce inwestora przekraczać będzie intensywność zabudowy na działkach sąsiednich. Skarżący nie otrzymali kopii analizy urbanistyczno – architektonicznej w części graficznej. Z dokumentu tego powinno wynikać, to na co powołuje się organ, zatem istnienie na działkach sąsiednich ferm hodowlanych. Zdaniem skarżących, organ błędnie przyjął, że inwestor posiada gospodarstwo rolne przekraczające obszar gospodarstwa w gminie. Gospodarstwo jest bowiem położone na terenie dwóch gmin, zatem przepis art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie powinien mieć w sprawie zastosowania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Z ustaleń organów administracji wynika, iż dla terenu, na którym planowana jest inwestycja brak jest nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor obowiązany był zatem uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia, obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Organy obu instancji niewadliwie uznały, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 61 ust. 4 powołanej ustawy, który stanowi, iż przepisu ust. 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Skarżący w toku postępowania administracyjnego ustalenie to kwestionowali podnosząc, iż gospodarstwo rolne inwestorów nie stanowi zwartego kompleksu gruntów położonego na terenie jednej gminy, a w konsekwencji przepis art. 61 ust. 4 nie ma zastosowania. Przedstawione zagadnienie było już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i linia orzecznicza jest w tym zakresie w zasadzie jednolita. Jej przykładem może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.12.2007 r. w sprawie II OSK 1723/06, w którym stwierdzono, iż w każdej sprawie, w której zachodzi możliwość zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozważenia wymaga, czy planowana inwestycja może być uznana za zabudowę zagrodową w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), oraz czy i z jaką powierzchnią gospodarstwa rolnego jest ona funkcjonalnie związana, czy ta powierzchnia, nawet położona w innej gminie, jest większa od średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie realizacji inwestycji. Nie można podzielić stanowiska, że powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z planowaną zabudową zagrodową, którą porównuje się ze średnią powierzchnią gospodarstwa rolnego w danej gminie, może obejmować tylko grunty inwestora położone w tej gminie, w której inwestor zamierza realizować zabudowę zagrodową ( LEX nr 372227 ). Podobny pogląd prezentowany był przez WSA w Rzeszowie w wyroku z 14.02.2008 r. IISA/Rz 746/07 ( LEX nr 351925 ) oraz przez NSA w wyroku z 4.12.2008 r. II OSK 1536/07. Organ I instancji powołując się na definicję zabudowy zagrodowej określoną w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) stanowiącym, iż zabudowa zagrodowa, to budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub gospodarczych prawidłowo ustalił, iż planowane przedsięwzięcie inwestora dotyczy zabudowy zagrodowej. Gospodarstwo rolne wnioskodawcy i jego żony o łącznej powierzchni 4,7371 ha znajduje się wszak na terenie dwóch gmin, ale mimo to grunty te stanowią całość pod względem funkcjonalnym i są uprawiane wspólnie przez małżonków. Grunty w sąsiedniej gminie M. położone są w odległości ok. 10 km, ale wykorzystywane dla potrzeb upraw związanych z prowadzonym gospodarstwem hodowlanym na terenie gminy P. Z załączonych do akt postępowania administracyjnego Podstawowych informacji ze spisów powszechnych Gminy P., w tym powszechnego spisu rolnego przeprowadzonego w 2002 r. wynika, iż ogólna powierzchnia gospodarstw rolnych na terenie tej gminy wynosiła 6025,24 ha, zaś ich liczba 2362. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego wyniosła zatem 2,55 ha. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono kolejnego spisu, a zatem jego wyniki są miarodajne dla ustaleń poczynionych przez organy w niniejszej sprawie. Oznacza to, że powierzchnia przedmiotowego gospodarstwa rolnego przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, na terenie której planowana jest inwestycja i przepis art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ma – wbrew odmiennemu stanowisku skarżących - zastosowanie w omawianym przypadku. Przepis ten stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 61 ust. 1 zasady "dobrego sąsiedztwa", a zatem wyłącza obowiązek określania wymagań dotyczących nowej zabudowy w kontekście kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, odpada również konieczność wyznaczania granic obszaru analizowanego i dokonywania analizy. Niewątpliwie intencją ustawodawcy było zróżnicowanie sytuacji prawnej rolników w zależności od wielkości gospodarstwa, przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej. To zaś oznacza, że sama planowana zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa ( vide: wyrok WSA w Rzeszowie z 14.02.2008 r. IISA/Rz 746/07 - LEX nr 351925; wyrok WSA w Białymstoku z 29.01.2009 r. IISA/Bk 704/08 – LEX nr 484870 ). Poniesiony w skardze zarzut co do wielkości hodowli, która zdaniem skarżących przekroczy 40 DJP jest o tyle nieskuteczny, że oparty jest wyłącznie na przypuszczeniach nie potwierdzonych żadnym obiektywnym dowodem, zaś w decyzji z dnia 27.10.2008 r. organ I instancji jednoznacznie określił parametry inwestycji do wielkości 19 DJP w odniesieniu do budowy budynku gospodarczo – produkcyjnego na fermę kur niosek, zaś do wielkości 20 DJP dla rozbudowy istniejącego budynku gospodarczo – produkcyjnego fermy kur niosek i te ustalenia będą wiążące dla organu administracji architektoniczno – budowlanej uprawnionego do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W dokumentach znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego nie znajduje również potwierdzenia zarzut naruszenia przez organy art. 10 K.p.a. Organ I instancji prawidłowo wszak ustalił krąg stron postępowania, zaś skarżący czynnie uczestniczyli w toku całego postępowania, mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy, składania pism i środków odwoławczych i z uprawnienia tego w pełni korzystali. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawniony był orzec, jak w sentencji. ar