II SA/Łd 292/17

Dnia 12 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, , Protokolant asyst. sędz. Dominika Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu wniosku M. S. odmówił ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na M. S., urodzoną w dniu [...] r. motywując swoje rozstrzygnięcie przekroczeniem kryterium dochodowego. Na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię dokumentów organ ustalił, że dochód na osobę w rodzinie wyniósł 1.385,07 zł miesięcznie i tym samym przekroczył ustawowe kryterium wynoszące 800 zł na osobę. W odwołaniu od tej decyzji M. S. wniosła o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego. Jej zdaniem organ błędnie ustalił sytuację finansową jej rodziny uwzględniając dochód za rok 2014. Dochód ten uległ jednak zmianie, ponieważ od czerwca 2016 r. skarżąca zobowiązana jest do alimentacji na rzecz I. S. i N. S. w łącznej wysokości 850 zł miesięcznie, co pomniejsza dochód o tę kwotę. Poza tym od listopada 2016 r. wysokość wynagrodzenia skarżącej uległa zmianie, bowiem przebywa ona na urlopie macierzyńskim płatnym 80% wynagrodzenia. Dochód z tego tytułu wynosi obecnie ok. 2.300 zł miesięcznie (zaświadczenie o wynagrodzeniu z ostatnich 3 m-cy w załączeniu). Strona powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że obniżenie dochodu powinno zostać uznane za podstawę ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych. Pod pojęciem dochodu kryje się także odpadnięcie tylko niektórych źródeł tego dochodu, o ile zostały one utracone w sposób faktyczny i bezzwrotny. Z uwagi na liczne odesłania w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci do ustawy o świadczeniach rodzinnych, wnioskować należy, iż także w przedmiotowym przypadku organ winien dokonać analizy sytuacji finansowej rodziny również w oparciu o zmiany w wysokości wynagrodzenia, nawet gdy nie nastąpiła utrata zatrudnienia. Z powyższych względów M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5, pkt 14, pkt 19, pkt 20, art. 5, art. 7 i art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.) – dalej w skrócie "ustawa", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu Kolegium przywołało brzmienie norm prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz art. 3 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.) – dalej w skrócie "u.ś.r." i stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość dochodu rodziny skarżącej. Jak wynika z akt sprawy, uwzględniony przez organ pomocowy dochód rodziny dotyczył wynagrodzenia M. S. z tytułu zatrudnienia w A S.A. w 2014 r. i wyniósł 33.241,73 zł (po potrąceniu składek na ubezpieczenie zdrowotne - 3 224,27 zł, społeczne - 5 655 zł i należny podatek - 550 zł). Biorąc powyższe pod uwagę miesięczny dochód rodziny skarżącej stanowiący podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na M. S. wyniósł 2.770,14 zł, a na osobę w rodzinie 1.385,70 zł. Obliczona kwota dochodu przekracza ustawowe kryterium wynoszące, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy, 800 zł. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania nie podzieliło argumentacji strony i stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Według organu zarzuty odwołania oparte są na błędnej interpretacji obowiązujących przepisów. Organ, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wypracowanego na gruncie przepisów u.ś.r., stwierdził, że nie można uznać, o co wnioskuje skarżąca, że doszło do częściowej utraty jej dochodu wobec zmniejszenia wysokości wynagrodzenia w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim. Organ odwoławczy zauważył, że M. S. nadal pozostaje w stosunku pracy z A S.A., nie utraciła więc zatrudnienia. Omawiana ustawa wiąże natomiast utratę dochodu z uzyskaniem zasiłku macierzyńskiego, przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 pkt 20 lit. f) oraz z uzyskaniem zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników (art. 20 pkt 2 lit. h). Żadna z tych w sytuacji w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. W świetle obowiązujących przepisów ustawy nie jest także możliwe uwzględnienie wniosku skarżącej o odliczenie od dochodu rodziny kwoty alimentów świadczonych na rzecz I. S. i N. S. w łącznej kwocie 850 zł, zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, od dochodu należy odliczyć kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Powyższy obowiązek organu dotyczy pomniejszenia o kwotę świadczonych alimentów "dochodu członka rodziny" w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy, tj. przeciętnego miesięcznego dochodu członka rodziny osiągniętego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 ustawy, w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1 (od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.), rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Powyższe oznacza więc, że nie ma możliwości uwzględnienia dochodu rodziny z innego okresu, niż tylko z 2014 r. A zatem uiszczane przez skarżącą alimenty na rzecz dzieci nie mogą być uwzględnione w dochodzie rodziny wnioskodawczyni, skoro zobowiązanie z tego tytułu powstało dopiero w 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na córkę M. Skarżąca powtórzyła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Wskazała dodatkowo, iż niezrozumiały jest dla niej fakt, że córka M. traktowana jest jako pierwsze dziecko, pomimo tego, że łoży ona na utrzymanie i aktywnie uczestniczy w wychowaniu pozostałej dwójki dzieci I. i N. S. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. skarżąca poparła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, co obligowało sąd do jej oddalenia. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Poddana sądowej kontroli decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. o odmowie ustalenia M. S. prawa do świadczenia wychowawczego na córkę M. S. nie narusza przepisów obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jej usunięcie z obrotu prawnego. Istotą sporu zawisłego w tej sprawie pomiędzy stronami postępowania jest prawidłowość ustalenia dochodu rodziny skarżącej uprawniającego do przyznania wnioskowanego świadczenia. Na tym tle wyjaśnienia wymagały dwie kwestie sporne, a mianowicie, czy odliczeniu od dochodu rodziny skarżącej powinny podlegać alimenty świadczone na rzecz dwójki pozostałych dzieci w wysokości 850 zł oraz, czy w przypadku skarżącej nastąpiła utrata dochodu spowodowana zmniejszeniem wysokości otrzymywanego wynagrodzenia w związku z przebywaniem przez nią na urlopie macierzyńskim. Celem rozstrzygnięcia sprawy niniejszej wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, iż podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Według art. 4 tej ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ust. 1). Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (ust. 2). Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia (ust. 3). Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (art. 7 ust. 1 ustawy). W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (art. 7 ust. 3 ustawy). Pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. (art. 48 ust. 1 ustawy). W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (art. 48 ust. 2 ustawy). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w dacie orzekania przez organy administracyjne, jak i w roku kalendarzowym 2014, z którego dochody stanowiły podstawę do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego była zatrudniona w A S.A. Według art. 2 pkt 1 i 2 ustawy pod pojęciem "dochodu" należy rozumieć dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, zaś pod pojęciem "dochodu członka rodziny" ustawodawca rozumie przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3. Z kolei, stosownie do treści art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji dochód skarżącej z tytułu zatrudnienia we wspomnianej Spółce A za rok bazowy 2014, po potrąceniu składek na: ubezpieczenie zdrowotne w wysokości – 3.224,27 zł, ubezpieczenie społeczne w wysokości – 5.655 zł i należnego podatku w kwocie 550 zł wyniósł 33.241,73 zł. Miesięczny dochód rodziny skarżącej w 2014 roku wyniósł zatem 2.770,14 zł (33.241,73 : 12 miesięcy = 2.770,14), co w przypadku dwu-osobowej rodziny strony daje miesięcznie kwotę 1.385,70 zł (2.770,14 : 2) na 1 osobę w rodzinie. Dochód w wysokości 1.385,70 zł, co nie pozostawia żadnych wątpliwości, przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego, określone w art. 5 ust. 3 ustawy, a wynoszące 800 zł. W ocenie sądu dochód z roku 2014, zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 3 pkt 1 u.ś.r., który kategorycznie nakazuje odliczyć od dochodu kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób, nie precyzując bliżej, czy mają to być alimenty świadczone w roku bazowym 2014 r. czy też obecnie, powinien - wbrew stanowisku Kolegium - zostać pomniejszony o kwotę alimentów w wysokości 850 zł, które skarżąca świadczy od czerwca 2016 r. na mocy wyroku Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia [...] r. sygn. akt [...] na rzecz córki N. i syna I. ( por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 marca 2016r. sygn.. akt II SA/Łd 84/16 ). Okoliczność, że organy I, jak i II instancji nie pomniejszyły dochodu rodziny skarżącej o wysokość alimentów świadczonych na rzecz dwójki dzieci stanowi niewątpliwie naruszenie art. 2 pkt 1 ustawy w zw. z art. 3 pkt 1 u.ś.r. Stwierdzone uchybienie nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, z całą zaś pewnością nie mogło skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji. Jest tak dlatego, ponieważ uzyskany w roku 2014 dochód w wysokości 2.770,14 zł, po odliczeniu rzeczonych alimentów w kwocie 850 zł, wynosi 1.920,14 zł, co w przeliczeniu na 1 osobę w rodzinie daje kwotę 960,07 zł, przekraczającą w dalszym ciągu ustawowe kryterium dochodowe, uprawniające do przyznania wnioskowanego świadczenia wynoszące 800 zł. Rozważając w następnej kolejności, czy w realiach rozpoznawanej sprawy można mówić o utracie dochodu, jak postuluje to skarżąca, wiążąc utratę dochodu z faktem pobierania od listopada 2016 r. niższego (bo 80%) wynagrodzenia z uwagi na przebywanie na urlopie macierzyńskim, stwierdzić trzeba, że ustawodawca w art. 2 pkt 19 ustawy zdefiniował enumeratywnie przesłanki utraty dochodu, wskazując, że oznacza to utratę dochodu spowodowaną: a) uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, b) utratą prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, d) utratą zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, e) wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), f) utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, g) utratą zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych, h) utratą świadczenia rodzicielskiego, i) utratą zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, j) utratą stypendium doktoranckiego określonego w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.). Odnosząc powyższe unormowanie, którego literalne brzmienie jest jasne i nie wymaga wykładni, do sytuacji skarżącej, zgodzić się trzeba z organem orzekającym, że żadna z wymienionych w nim przesłanek nie ma zastosowania w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Przepis art. 2 pkt 19 lit. c ustawy wiążę utratę dochodu z utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (tego zaś skarżąca ewidentnie nie utraciła, bowiem - o czym była mowa na wstępie rozważań, w dalszym ciągu podlega ona zatrudnieniu w A S.A.), nie zaś z otrzymywaniem niższego wynagrodzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni aprobuje, podkreśla się, że gdy mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą, a także wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło. Odpowiednio zatem utrata zatrudnienia oznacza utratę pracy świadczonej na podstawie umowy o pracę lub innych umów, nie oznacza natomiast zmiany warunków pracy i płacy, polegającej na obniżeniu, czy podwyższeniu wynagrodzenia, przy trwaniu stosunku pracy. Gdy z osobą wnioskującą o przyznanie świadczenia wychowawczego rozwiązany zostanie stosunek pracy lub zostanie rozwiązana inna z umów wymienionych, czyli w sytuacji, gdy osoba ta utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym, to wówczas może odliczyć dochód utracony (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 45/17, Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 121/14, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1368/16, 4 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1047/11 – dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie w orzecznictwie prezentowane są na tym tle poglądy przeciwne, jednakże skład orzekający w tej sprawie ich nie podziela uznając, że gdy treść przepisu prawa według jego brzmienia literalnego nie nasuwa wątpliwości, nie ma potrzeby posiłkować się wykładnią systemową czy funkcjonalną w procesie stosowania prawa. Przyjęcie wykładni proponowanej przez skarżącą prowadziłoby do rozszerzenia ustawowego katalogu przyczyn "utraty dochodu". Przy zastosowaniu tego rodzaju wykładni również zmiana warunków pracy i płacy polegająca na podwyższeniu wynagrodzenia prowadziłaby do powiększenia uzyskanego dochodu (vide: wyrok NSA z 10 listopada 2016 r. sygn. I OSK 1368/16). W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo stwierdziło, że skoro w przypadku skarżącej nie można mówić o utracie dochodu, to tym samym brak jest podstaw do zastosowania na gruncie rozpoznawanej sprawy przepisu art. 7 ust. 1 ustawy w zw. z art. 2 pkt 2 i pkt 19 ustawy. Reasumując, sąd ocenił, że zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, pomimo stwierdzonego wyżej nieistotnego dla rozstrzygnięcia sprawy uchybienia w zakresie nieodliczenia alimentów od dochodu skarżącej, pozostają w zgodzie z prawem, wobec czego brak jest podstaw do ich uchylenia. Dodać trzeba, że na treść rozstrzygnięcia w żadnej mierze nie mogły rzutować zarzuty wywiedzione w treści skargi. Błędny jest przede wszystkim argument, iż córka M. nie powinna być traktowana przez organ jako pierwsze dziecko, skoro skarżąca ma jeszcze dwójkę dzieci, które utrzymuje i aktywnie uczestniczy w ich wychowaniu. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w S. I Wydział Cywilny z dnia [...] r. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi N. i I. powierzono pozwanemu – P. S. ograniczając władzę rodzicielską skarżącej do współdecydowania wraz z ojcem dzieci w istotnych sprawach dotyczących ich wychowania, a w szczególności edukacji, leczenia obarczonego ryzykiem i zapewnienia wypoczynku. Wobec powyższego organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do traktowania córki M. jako trzeciego dziecka skarżącej. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. A.B.