II SA/Łd 303/17

Dnia 30 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi H. J.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego - oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania H. J.-K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - w skrócie "k.p.a.", a nadto art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 19, pkt 20, art. 5, art. 7 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r., poz. 195) - przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", pkt 1 - uchyliło decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...], znak: [...] w części dotyczącej określenia terminu odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na B. K. i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji; pkt 2 - w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z akt sprawy H. J.-K. wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu 4 maja 2016 r.) wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na K. K. i B. B. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W. przyznał H. J.-K. świadczenie wychowawcze na K. K. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r., a jednocześnie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia na B. K. w okresie od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Od powyższej decyzji odwołała się H. J.-K. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na B. K. i przyznanie świadczenia. Odwołująca nie zgodziła się z wyliczeniem dochodu jej rodziny dokonanym przez organ I instancji. Jej zdaniem organ niewłaściwie zastosował przepisy ustawy dotyczące utraty i uzyskania dochodu. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło, jak wskazano na wstępie. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji przywołał regulacje art. 4 ust. 1-3, art. 5 ust. 1 i 3, art. 2 pkt 1 ustawy, art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.) dalej w skrócie "u.ś.r.". Podało także, że "dochodem rodziny", zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy, jest suma dochodów członków rodziny, a "dochodem członka rodziny", według art. 2 pkt 2 ustawy - jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 ustawy. Na ostateczną wysokość dochodu mogą mieć wpływ zdarzenia określone w art. 2 pkt 19 lit. a-j (utrata dochodu) oraz w art. 2 pkt 20 lit. a-i (uzyskanie dochodu) ustawy. W przypadku ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy, przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 1/12 dochodu ogłaszanego corocznie, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 1045). Aktualnie jest to kwota 2.506 zł. W przypadku, gdy rodzina uzyskuje dochody z gospodarstwa rolnego oraz dochody pozarolnicze, dochody te sumuje się (art. 7 ust. 10 ustawy). Zdaniem Kolegium organ I instancji w oparciu o posiadany materiał dowodowy dokonał niewłaściwych ustaleń w kwestii dochodu rodziny wnioskodawczyni, jednakże pozostało to bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Dochód osiągnięty przez rodzinę H. J.-K. w 2014 r. wyliczony przez organ I instancji wyniósł 30.212,48 zł, a po uwzględnieniu dochodu utraconego i uzyskanego, wyniósł miesięcznie 4.761,41 zł, co w przeliczeniu na osobę dało kwotę 952,28 zł. Jednakże w wyliczeniu dochodu rodziny wnioskodawczyni nie uwzględniono dochodu z tytułu posiadanego przez H. J.-K. oraz M. K. gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 1,6029 ha przeliczeniowych, co wynika z decyzji Wójta Gminy W. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 z dnia [...], nr [...] i oświadczenia M. K. z dnia 27 kwietnia 2016 r. W ocenie SKO materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na uznanie, że na dochód rodziny w roku bazowym, tj. 2014 r., składał się dochód opodatkowany na zasadach ogólnych osiągnięty przez H. J.-K. w wysokości 28.623,57 zł (odpowiedź systemu informatycznego Ministerstwa Finansów z dnia 14 lipca 2016 r.; odpowiedź systemu informatycznego ZUS z dnia [...]). Dochód ten został przez skarżącą utracony (art. 2 pkt 19 lit. c ustawy; świadectwo pracy z dnia 18 czerwca 2015 r.). Należało zatem, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, wyłączyć go z ogólnych dochodów rodziny. M. K. uzyskał w 2014 r. dochód opodatkowany na zasadach ogólnych wysokości 1.588,91 zł (odpowiedź systemu informatycznego Ministerstwa Finansów z dnia 14 lipca 2016 r.; odpowiedź systemu informatycznego ZUS z dnia 25 lipca 2016 r.). Ponadto do dochodu rodziny należy doliczyć dochody z gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 1,6029 ha przeliczeniowych w wysokości 4.016,80 zł [1,6029 ha (powierzchnia gospodarstwa) x 208,83 zł (miesięczny ryczałtowy dochód z gospodarstwa rolnego) x 12 m-cy (okres własności w 2014 r.) = 4.016,80 zł]. W przypadku odwołującej w roku 2015 (a zatem po roku bazowym) doszło do zmian dochodu, albowiem wnioskodawczyni w dniu 8 czerwca 2015 r. podjęła zatrudnienie w firmie A z siedzibą w W. W sytuacji skarżącej doszło zatem do uzyskania dochodu, o którym mowa w art. 2 pkt 20 lit. c ustawy. Powołując się na brzmienie art. 7 ust. 3 ustawy Kolegium podniosło, że do miesięcznego dochodu rodziny należało doliczyć kwotę 4.629 zł (wynagrodzenie netto z pierwszego miesiąca następującego po podjęciu pracy - lipca 2015 r.; zaświadczenie o dochodach z dnia 2 sierpnia 2016 r.). Wobec powyższego dochód miesięczny w rodzinie skarżącej, ustalony w oparciu o reguły określone w ustawie, wynosi zatem 5.096,14 zł [(1.588,91 zł + 4.016,80 zł) : 12 m-cy + 4.629 zł)], co w przeliczeniu na osobę daje kwotę 1.019,23 zł, przekraczającą ustawowe kryterium uprawniające do świadczeń (800 zł). Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów odwołania podkreślił, że w przypadku skarżącej doszło zarówno do utraty, jak i uzyskania dochodu w rozumieniu ustawy. W przypadku ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego ustawodawca nie pozostawia organowi właściwemu luzu decyzyjnego. Świadczenie to przyznawane jest wyłącznie na podstawie obiektywnych i prawnie zdefiniowanych kryteriów, bez możliwości uwzględnienia okoliczności o charakterze indywidualnym, czy osobistym. Zatem, wobec niespełnienia przesłanki dochodowej, prawo do świadczenia wychowawczego na B. K. nie przysługuje H. J.-K., a decyzję organu pierwszej instancji - jako zgodną z prawem - należało w tej części utrzymać w mocy. Jednakże organ I instancji rozstrzygając wniosek H. J.-K. orzekł o odmowie przyznania świadczenia ze wskazaniem terminu ("w okresie od 2016-04-01 do 2017-09-30"), którego odmowa dotyczy. Powyższe działanie organu jest nieprawidłowe, ponieważ w przypadku niespełnienia przez stronę przesłanek organ właściwy ograniczyć się winien do odmowy przyznania świadczenia. Decyzja negatywna stanowi bowiem potwierdzenie, że w dacie jej wydania, stan faktyczny sprawy nie pozwalał na przyznanie wnioskowanego świadczenia. Zmiana stanu faktycznego, nawet w trakcie okresu zasiłkowego, daje możliwość ponownego wystąpienia z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, a organ właściwy zobligowany będzie do jego rozpatrzenia i wydania stosownej decyzji. Powyższą decyzję Kolegium w zakresie jej punktu 2 H. J.-K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o: zmianę decyzji i przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na syna B. K. i zasądzenie wypłaty należnego świadczenia wychowawczego za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. w kwocie po 500 zł wraz z odsetkami za każdy miesiąc i przekazanie tego świadczenia na konto bankowe skarżącej, zwrot kosztów postępowania sądowego, bądź ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem skarżącej organ I instancji naruszył prawo materialne poprzez jego błędną o wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 5 ust. 3 ustawy. Autorka skargi podniosła, że choć dochód jej rodziny wyniósł w roku 2014 - 30.212,48 zł, to organy orzekające przyjęły w oparciu o hipotetyczny dochód za jeden miesiąc roku 2015, że w przeliczeniu na osobę w rodzinie przypada kwota 1019,23 zł. Ustalona kwota nie wynika nie tylko z dochodów rodziny skarżącej, osiągniętych nie tylko w badanym roku - 2014, ale i roku przyjętego do porównań - czyli 2015 r. Miesięczne wynagrodzenie skarżącej od czasu zmiany miejsca pracy w roku 2015 - nie jest stałe i składa się dwóch elementów, wynagrodzenia ryczałtowego oraz prowizji. W konsekwencji przyjęcie do wyliczeń wynagrodzenia wypłaconego w jednym tylko miesiącu i pomnożenie go przez liczbę miesięcy w roku spowodowało wykreowanie dochodu, którego rodzina nigdy nie otrzymała nie tylko w roku 2014, ale i w roku 2015. Biorąc zaś pod uwagę konieczność uwzględnienia rzeczywistych dochodów strony w sytuacji skarżącej nie nastąpiła utrata dochodu. W konsekwencji, kwota przypadająca na osobę w rodzinie skarżącej powinna zostać wyliczona w oparciu dochód uzyskany w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2014 r., gdyż ww. dochód nie powinien być traktowany jako dochód utracony, a wyliczenie kwoty dochodu na członka rodziny za rok 2014 powinno być oparte o całość dochodu, jaki rodzina uzyskała w roku 2014 zgodnie z danymi zawartymi w dokumentach dołączonych do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na K. K. i B. B. Skarżąca, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, stwierdziła, że w badanym stanie faktycznym dochód rodziny w roku 2014 należało wyliczyć na podstawie wynagrodzenia netto z pierwszego miesiąca następującego po podjęciu pracy - czyli lipca 2015 r. - gdyż skarżąca nie podjęła pracy, a jedynie zmieniła miejsce jej wykonywania. Zaś w zatrudnieniu pozostawała przez wszystkie miesiące zarówno roku 2014, jak i 2015. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie wskazując, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. sąd umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stwierdziwszy, że skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd, kontrolując legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. orzekającej o uchyleniu decyzji Wójta Gminy W. w części dotyczącej określenia terminu odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na B. K. i umorzeniu w tym zakresie postępowania organu pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Analiza akt sprawy niniejszej dowodzi, że istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest prawidłowość wyliczenia dochodu rodziny skarżącej przez organy obu instancji, a konkretnie uznanie, że w przypadku skarżącej doszło najpierw do utraty dochodu, a następnie do jego uzyskania w związku z podjęciem zatrudnienia, z czym skarżąca się nie zgadza, co w rezultacie skutkowało odmową przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko - B. K. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (art. 48 ust. 1 i 2 ustawy). Z przywołanych wyżej przepisów jasno wynika, że przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie uzależnione zostało przez ustawodawcę od spełnienia kryterium dochodowego rodziny wynoszącego w przeliczeniu na osobę nie więcej niż 800 zł. Rokiem bazowym, za który obliczany jest dochód rodziny uprawniający do przyznania świadczenia, jest rok 2014, z tym zastrzeżeniem, że organ ma obowiązek uwzględnić przy jego ustalaniu zdarzenia w postaci uzyskania bądź utraty dochodu. Zgodnie z legalną definicją, zamieszczoną w art. 2 pkt 1 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Zatem, dochodem w myśl art. 3 pkt 1 lit. a u.ś.r. są, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej konieczne jest również przywołanie definicji legalnych "utraty dochodu" i "uzyskania dochodu" oraz sposobu obliczenia dochodu rodziny w przypadku zaistnienia takich zdarzeń. Mianowicie, według art. 2 pkt 19 lit. c ustawy pod pojęciem utraty dochodu ustawodawca rozumie utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, natomiast pod pojęciem uzyskania dochodu - uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Stosownie do treści art. 7 ustawy w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (ust. 1), natomiast w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (ust. 3). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle przywołanych przepisów oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego, sąd stwierdził, że Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które zgodnie z zasadną dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. zobligowane było ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę niniejszą, prawidłowo skorygowało i ustaliło dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Przedstawione w motywach zaskarżonej decyzji szczegółowe matematyczne wyliczenie dochodu rodziny skarżącej na 1 osobę w wysokości 1.019,23 zł, który - co oczywiste - przekracza kwotę 800 zł na osobę w rodzinie i zastosowana na ich poparcie argumentacja są niewątpliwie poprawne i nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń. Przede wszystkim rację ma organ orzekający twierdząc, że w przypadku skarżącej z dniem 3 czerwca 2015 r. nastąpiła utrata zatrudnienia w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, czego ewidentnym dowodem jest znajdujące się w aktach sprawy świadectwo pracy wystawione w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Izbę Skarbową w Ł., co skutkowało koniecznością zastosowania art. 7 ust. 1 ustawy i pominięciem dochodu skarżącej uzyskanego z tego tytułu. Jednocześnie zgodzić się trzeba z Kolegium, że wobec podjęcia przez stronę skarżącą zatrudnienia z dniem 8 czerwca 2015 r. u innego pracodawcy – A w W., nastąpiło uzyskanie dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 20 lit. c ustawy, co obligowało organ do zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy i doliczenia do miesięcznego dochodu rodziny kwoty 4629 zł (wynagrodzenia netto z pierwszego miesiąca następującego po podjęciu pracy – lipca 2015 r., ustalonego na podstawie zaświadczenia o dochodach z dnia 2 sierpnia 2016 r.). W ocenie sądu ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał również doliczenie przez Kolegium do dochodu rodziny, a pomiętego przez organ I instancji, dochodu uzyskanego z gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 1,6029 ha przeliczeniowych zgodnie z regułami określonymi w przepisach art. 7 ust. 5 i ust. 10 ustawy. Wynika z nich, że w przypadku ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 1/12 dochodu ogłaszanego corocznie, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 1045). W przypadku gdy rodzina uzyskuje dochody z gospodarstwa rolnego oraz dochody pozarolnicze, dochody te sumuje się. Stwierdzone uchybienie, jak poprawnie ocenił organ odwoławczy, pozostawało bez większego wpływu na wynik sprawy. Reasumując, w sytuacji, gdy dochód przypadający na osobę w rodzinie skarżącej przekracza kwotę 800 zł, brak było podstaw prawnych do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko - B. K. Tego stanu rzeczy nie mógł zmienić przywołany na poparcie twierdzeń skarżącej, znany zresztą tutejszemu sądowi, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 141/15, który został podjęty w odmiennym stanie faktycznym i prawnym sprawy, ponieważ w przypadku strony, której skargę rozpoznawał WSA w Olsztynie, miała miejsce zasadniczo ciągłość zatrudnienia (14.09. – wygasła umowa o pracę, a 15.09. – nastąpiło podjęcie pracy w nowej firmie). Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni aprobuje, podkreśla się, że gdy mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą, a także wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło. Odpowiednio zatem utrata zatrudnienia oznacza utratę pracy świadczonej na podstawie umowy o pracę lub innych umów, nie oznacza natomiast zmiany warunków pracy i płacy, polegającej na obniżeniu, czy podwyższeniu wynagrodzenia, przy trwaniu stosunku pracy. Gdy z osobą wnioskującą o przyznanie świadczenia wychowawczego rozwiązany zostanie stosunek pracy lub zostanie rozwiązana inna z umów wymienionych, czyli w sytuacji, gdy osoba ta utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym, to wówczas może odliczyć dochód utracony (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 45/17 i z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 292/17, Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 121/14, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1368/16, 4 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1047/11 – dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie w orzecznictwie prezentowane są na tym tle poglądy przeciwne, jednakże skład orzekający w tej sprawie ich nie podziela uznając, że gdy treść przepisu prawa według jego brzmienia literalnego nie nasuwa wątpliwości, nie ma potrzeby posiłkować się wykładnią systemową czy funkcjonalną w procesie stosowania prawa. Dodatkowo sąd podziela stanowisko i argumentację SKO co do konieczności uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia terminu odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na B. K. i umorzenia w tym zakresie postępowania organu I instancji. Nie znajdując wobec tego jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji sąd zobligowany był oddalić skargę. O powyższym sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. ms