II SA/Łd 31/10

Dnia 8 września 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi -Wydział II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P.J. o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w sprawie ze skargi P.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. LF II SA/Łd 31/10 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Następnie składając wniosek o sporządzenie wyroku skarżący wniósł jednocześnie o ustanowienie mu radcy prawnego z urzędu. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 6 września 2010 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego, radcy prawnego P.J., informujące, że nie znalazł podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 26 maja 2010 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego, przekazując Sądowi opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej, zwrócił się o zwrot na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej według norm przepisanych. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności radcy prawnego, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 16 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Złożenie wskazanego oświadczenia stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05). W konsekwencji należy stwierdzić, że wniosek radcy prawnego P.J., jako niezawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. LF