II SA/Łd 312/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. A.T.-P. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 57 § 1 i 5 oraz art. 129 § 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie przez I. W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, iż decyzja organu I instancji została odwołującej doręczona w dniu 18.grudnia 2008r., zaś odwołanie nadano w polskim urzędzie pocztowym w dniu 7.stycznia 2009r. Zgodnie zaś z treścią art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie, co oznacza, iż upłynął on I. W. z dniem 2.stycznia 2009r. Wniesienie odwołania w dniu 7.stycznia 2009r. nastąpiło zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła I. W., podnosząc zarzuty, mające za przedmiot treść decyzji organu I instancji. Wskazała również na trudną sytuację rodzinną i majątkową w jakiej się znajduje, uznając decyzję Prezydenta Miasta Ł. za krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dniu 3.czerwca 2009r. skarżąca podniosła, iż decyzja organu I instancji została doręczona jej matce – Z. R. lub babce – S. M., zamieszkałym w tym samym bloku przy ul. A lecz w innym lokalu (nr 2). Ani na drzwiach jej mieszkania (nr 21) ani też w skrzynce pocztowej listonosz nie zamieścił informacji o pozostawieniu przesyłki w mieszkaniu krewnych, zamieszkałych w sąsiedztwie. Podniosła, iż decyzję otrzymała od matki w dniu 5.stycznia 2009r. i tego też dnia napisała odwołanie, nadane następnie w urzędzie pocztowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie dotknięte jest wadą procesową, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje natomiast sąd do uwzględnienia skargi oraz uchylenia zaskarżonego aktu w całości lub części (art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie pozostając wszakże związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, zaskarżone postanowienie wydane zostało bez wnikliwej analizy okoliczności faktycznych, stanowiących jego podstawę. Jak bowiem wynika z treści potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], jej doręczenie istotnie nastąpiło w dniu 15.grudnia 2008r. Jednakże podpis odbiorcy, znajdujący się na tymże potwierdzeniu odbioru ponad wszelką wątpliwość nie jest podpisem skarżącej, lecz osoby o nazwisku M.. Wymagało zatem ustalenia czy osoba ta należy do kręgu podmiotów, wymienionych w art. 43 k.p.a., uprawnionych do odbioru przesyłki pod nieobecność adresata oraz czy doręczenie w tym trybie dokonane zostało skutecznie. Żeby bowiem można było uznać, iż doręczenie zastępcze określone w art. 43 k.p.a. dokonane zostało prawidłowo muszą zostać spełnione określone w tym przepisie przesłanki, a mianowicie: a) adresat musi przebywać w mieszkaniu - choć w momencie doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny; b) pismo przyjmuje za pokwitowaniem osoba wymieniona w art. 43 k.p.a. oraz w kolejności w tym przepisie przewidzianej: c) osoba odbierająca pismo zobowiąże się do jego oddania adresatowi osobiście oraz d) na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel winien zamieścić zawiadomienie o doręczeniu zastępczym dokonanym do rąk innych osób niż domownicy (tj. do rąk sąsiada lub dozorcy). (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.marca 1999r., sygn.akt I SA/Lu 151/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 37218 oraz z dnia 13.grudnia 1996r., sygn.akt I SA/Wr 21/96, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 28361) W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechało przeprowadzenia stosowanego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, choć, jak wskazano, nie budził wątpliwości fakt, iż podpis odbiorcy, znajdujący się na potwierdzeniu odbioru przesyłki nie należy do skarżącej. Jak wynika natomiast z ustaleń poczynionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, korespondencja urzędowa, zawierająca decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., doręczona została babce skarżącej – S. M.. Według oświadczenia skarżącej, zamieszkuje ona w tym samym bloku, lecz w innym lokalu. Tam też listonosz doręczył przesyłkę adresowaną do skarżącej. Potwierdzenie tych okoliczności, skutkować będzie zatem konkluzją, iż S. M. nie może być uznana za dorosłego domownika I. W., bowiem status "domowników" adresata pisma mają wyłącznie zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13.listopada 1996r., sygn.akt III RN 27/96, OSNP 1997/11/187). Ponieważ zaś babka skarżącej nie zamieszkuje wraz z nią w lokalu nr 21, przy ul. A, lecz w mieszkaniu nr 2, stanowiącym samodzielny lokal mieszkalny w tym samym bloku, przeto dla skuteczności doręczenia zastępczego wymagane było pozostawienie zawiadomienia o sposobie doręczenia przesyłki na drzwiach mieszkania lub w skrzynce pocztowej adresatki. Ewentualne zaniechanie tychże czynności przez doręczyciela nie może zaś rodzić dla skarżącej negatywnych konsekwencji procesowych w postaci przyjęcia, iż złożone przez nią odwołanie jest spóźnione w rozumieniu art. 134 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Prowadząc ponownie postępowanie, organ odwoławczy winien wyjaśnić, czyniąc stosowne ustalenia w ramach postępowania reklamacyjnego, czy doręczenie skarżącej decyzji organu I instancji, dokonane w trybie art. 43 k.p.a., było skuteczne. Tak poczynione ustalenia pozwolą zaś na jednoznaczną i prawidłową ocenę zachowania przez nią terminu do wniesienia odwołania.