II SA/Łd 318/11

Dnia 17 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi T. H. i J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych. Organ administracji ustalił, iż J. H. i T. H. zażądali wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jako stronę pominiętą w postępowaniu wskazali właścicieli działki nr 47/4, K. i C. T. Swoje żądanie uzasadniali tym, że wydana decyzja spowoduje działanie na niekorzyść państwa T. powodując zalanie, niszczenie ich działki, co zgodnie z art. 29 Prawa wodnego podlega karze. W uzasadnieniu decyzji organ administracji, mając powyższe na uwadze stwierdził, iż w świetle art. 147 K.p.a. żądanie J. H. i T. H. jest niedopuszczalne, ponieważ nie pochodzi od strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Na tej podstawie żądanie wznowienia postępowania mogli skutecznie wnieść jedynie K. i C. T. Ponadto w sprawie objętej żądaniem zachodzi powaga rzeczy osądzonej, ponieważ z wniosku K. i C. T. opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., toczyło się już przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. W wyniku tego postępowania organ administracji wydał decyzję z dnia [...] Nr znak: [...], w której odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] Nr [...] z uwagi na to, że w sprawie objętej niniejszą decyzją K. i C. T. nie przysługiwał przymiot stron postępowania. Pismem z dnia 22 listopada 2010r. J. H. i T. H. zwrócili się do organu administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawcy wskazali, że decyzja z dnia 15 lutego 2010r. w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych jest dla nich krzywdząca, a dowody na podstawie, których zostały ustalone istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są nieprawdziwe. Dalej wnioskodawcy wskazali, że decyzja została wydana w oparciu o nieaktualne mapy z lat 1940 - 1950, a organ powinien był oprzeć się na mapie z 1990r. Ponadto T. H. i J. H. zarzucili, że Gmina Z. w 2004r. dopuściła się samowolnego wykopania rowka na działce 47/4 bez zgody jej właścicieli t.j. K. i C. małż. T., a także zwrócili uwagę, że organ II instancji nie odniósł się do wykopania rowu na działce nr 45/1 stanowiącej własność C. i M. G. i nie zobowiązał ich do przedstawienia na ww. okoliczność stosownej dokumentacji. Podkreślili również, że organ wydając decyzję nie wziął pod uwagę całej treści opinii wydanej przez biegłą w zakresie postępowania wodnoprawnego. W dniu 18 grudnia 2010r. organ administracji zwrócił się do T. H. i J. H. o sprecyzowanie przez nich, czy złożone pismo stanowi wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] Nr [...], czy też wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji z dnia [...] Nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie T. H. i J. H. ponownie nadesłali swój pierwotny wniosek z dnia 22 listopada 2010r., w związku z czym Kolegium uznało, iż wnioskodawcy zwrócili się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej decyzji z dnia [...] organ dokonał prawidłowej oceny przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i nie ma jakichkolwiek podstaw co do tego, aby decyzja została w tym zakresie uchylona, natomiast w rozpatrywanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawcy nie wskazali ponadto, aby tym razem oni jako strona zostali pozbawieni bez własnej winy udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest zasadny także z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wskazali jakichkolwiek podstaw do zastosowania w sprawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., jako przyczyny wznowienia postępowania. Nie wykazali bowiem, że wśród dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy znajdował się sfałszowany dowód, w oparciu o który rzeczywiście dokonano istotnych ustaleń określonych faktów mających wpływ na rozstrzygniecie, a także nie przedstawili orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. W szczególności organ administracji podkreślił, iż nie można zarzucić, że mapy z ewidencji gruntów z lat 1940 - 1950 zostały w jakimkolwiek stopniu sfałszowane i przez to nie mogły stanowić żadnego dowodu w sprawie. Dalej organ administracji zaznaczył, iż przesłanką wznowienia postępowania jest także wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Po analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie Kolegium zauważyło, iż T. H. i J. H. do wniosku z dnia 29 września 2010r. o wznowienie postępowania dołączyli dokumenty związane z budową na ich działce nr 46/1 zbiornika wodnego. Wśród nich znajdował się projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. zbiornika, a ponadto w aktach sprawy jest także decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...] wydana dla wskazanej inwestycji. Organ administracji uznał jednak, iż przedłożone dokumenty nie przesądzają w żadnym stopniu o zaistnieniu przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. z uwagi na fakt, iż dokumenty te pomimo, że istniały w momencie wydawania decyzji nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] ustalono, że skarżący zakopali odcinek spornego rowu biegnącego przez ich działkę zamykając jego światło, wskutek czego spływające nim do tej pory wody opadowe i roztopowe z terenów przyległych oraz z działki C. i M. małż. G. zaczęły się gromadzić na działce nr 45/2. W 2000r. w odległości 2 metrów od tego rowu małżonkowie H. urządzili staw, czym poprawili stosunki wodne na swojej działce, a pogorszyli na działce małż. G. Zasypanie rowu, usypanie skarpy, i podwyższenie działki skutkowało zmianą stanu stosunków wodnych na gruncie, a przez wykopanie stawu nastąpiła wtórna zmiana stosunków wodnych. Przy tym stanie faktycznym sprawy, zalegalizowanie budowy zbiornika wodnego w oparciu o decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...], faktycznie istniejącego od 2000r., nie mógł w ocenie organu wpłynąć na treść ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. Ponadto organ administracji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą również przesłanki wznowienia postępowania ujęte w pkt 2 - 3 art. 145 § 1 K.p.a., wnioskodawcy nie zarzucili bowiem, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, a tym bardziej przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 K.p.a.. Wnioskodawcy nie powołali się również na inne przesłanki wymienione w pkt 6-8 art. 145 § 1 K.p.a. i art. 145a K.p.a. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] skargę do sądu administracyjnego wnieśli T. H. i J. H., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali na błędne ustalenia faktyczne organów administracji. Oświadczyli bowiem, iż są właścicielami działki nr 46/1 od 1990r. i nigdy na tej działce nie było rowu, co potwierdza mapa i wypis z rejestru gruntów. W ocenie skarżących mapy sporządzone w latach 1940-1950 nie są mapami aktualnymi. Następnie skarżący podnieśli, iż Marszałek Województwa [...] nie zgłosił żadnych uwag przy decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ziemnego zbiornika stawu melioracyjnego na działce 46/1, w związku z czym Starostwo Powiatowe w Z. uzgodniło warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie ziemnego zbiornika wodnego na działce 46/1. Skarżący podnieśli również, iż w całym postępowaniu badano jedynie zmiany na ich gruncie, nie podjęto natomiast żadnych działań dotyczących ustalenia, jakie znaczenie dla zmiany stosunków wodnych miało zbudowanie rowu na działce 45/2 i budowa stawu wielkości około 20x16m. Zdaniem skarżących, winę za sytuację związaną z gromadzeniem się wód i brakiem ich odpływu, w szczególności z działki ewid. nr 45/2, ponoszą jej właściciele C. i M. G., ponieważ nie utrzymują rowu melioracyjnego R - 31 w należytym porządku, a wykopują drugi w innej części działki. W dalszej części skargi T. i J. H. zarzucili także, iż Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się do treści opinii biegłych, a w szczególności inż. H. S. wskazującej, że gromadzące się wody opadowe można odprowadzić do bezodpływowego zbiornika znajdującego się na działce nr 45/2, poniżej spornego rowka. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ administracji podkreślił, że Kolegium przeanalizowało wszystkie przesłanki wznowienia postępowania, które wynikają z art. 145 i 145a K.p.a. i nie stwierdziło, aby w przedmiotowej sprawie miała zastosowania jakakolwiek z nich. W szczególności T. H. i J. H. nie wykazali, że wśród dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy znajduje się sfałszowany dowód, w oparciu o który rzeczywiście dokonano istotnych ustaleń określonych faktów mających wpływ na rozstrzygnięcie, a także nie przedstawili orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu. Z uwagi na powyższe nie było podstaw do uznania, iż m.in. mapy z ewidencji gruntów z lat 1940 - 1950 zostały w jakimkolwiek stopniu sfałszowane i przez to nie mogły stanowić żadnego dowodu w sprawie. Skarżący nie ujawnili także istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Kolegium uznało, iż budowa zbiornika wodnego przez skarżących jak i jego zalegalizowanie po siedmiu latach od powstania, w oparciu o decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], nie mogła wpłynąć na treść ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją w sprawie naruszenia stosunków wodnych. Dlatego w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest obok stwierdzenia nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Oba tryby są wobec siebie niekonkurencyjne, co oznacza, iż do uruchomienia każdego z nich konieczne jest spełnienie ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego unormowane zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz w art. 145a § 1 k.p.a., z których wynika, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 k.p.a.). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a. § 1 k.p.a.). Następnie należy wskazać, iż stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 149 k.p.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ winien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona. Oceniając natomiast wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych enumeratywnie w cytowanych wyżej przepisach oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek, czy to podmiotowej, czy też przedmiotowej, bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, określonemu w art. 148 K.p.a. właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma zatem wniosek skarżących, z dnia 29 września 2010r., a sprecyzowany w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 26 października 2010r. Jako podstawę wznowienia skarżący podali art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jednocześnie wskazując, jako stronę pominiętą w postępowaniu, K. i C. T. - właścicieli działki nr 47/4. Jednakże w terminie dla żądania o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wnieśli do organu pismo dnia 22 listopada 2010r., w którym wskazali inne przesłanki, niż powoływana wcześniej podstawa prawna wznowienia postępowania. W tym miejscu należy stanowczo podkreślić, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może wskazywać nowych przesłanek wznowienia postępowania w odniesieniu do podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy organ, w celu prawidłowego ustalenia żądania stron, wezwał T. H. i J. H. do wyjaśnienia, czy pismo z dnia 22 listopada 2010r. jest wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], czy stanowi nowy wniosek o wznowienie postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący pismem z dnia 28 grudnia 2010r. powtórzyli treść pisma z dnia 22 listopada 2010r. Wobec tego Sąd podzielił stanowisko organu, iż pismo z dnia 22 listopada 2010r. stanowiło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z powyższego wynika, iż w niniejszej sprawie zasadność odmowy wznowienia postępowania należy oceniać wyłącznie względem powołanej we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Jak wynika z wcześniejszych rozważań, a także ze stanowiska reprezentowanego przez doktrynę i orzecznictwo, w ocenie Sądu odmowa wznowienia postępowania, z uwagi na to, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony jest możliwe wyjątkowo i to wyłącznie w przypadku oczywistego braku legitymacji procesowej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem wniosek o wznowienie postępowania nie pochodził od strony uprawnionej do powołania się na wskazaną w tym wniosku przyczynę wznowienia. Skarżący domagali się wznowienia postępowania z powodu pominięcia w tym postępowaniu K. i C. T., a zatem zupełnie innych osób. Natomiast treść art. 145 § 1 pkt 4 w połączeniu z treścią art. 147 K.p.a. jednoznacznie wskazuje, iż żądanie wznowienia postępowania z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, następuje wyłącznie na żądanie strony, której pominięcie w postępowaniu dotyczy. Innymi słowy żądanie przez skarżących wznowienia postępowania z powodu pominięcia innych osób jest oczywiście bezzasadne i mogło skutkować jedynie decyzją odmawiającą wznowienia postępowania. Wskazać jednak należy, iż ponownie rozpatrując sprawę organ nie może wypowiadać się, co do innych przyczyn wznowienia, niż te podniesione we wniosku o wznowienie postępowania. Zgłoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nowe podstawy wznowienia postępowania należy zatem oceniać, jako ewentualnie wniosek o wznowienie postępowania. Natomiast badanie, czy wskazane przez stronę nowe przyczyny faktycznie w sprawie wystąpiły jest nieprawidłowe, bowiem kwestie te mogą być rozważane wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Z uwagi jednak na to, że skarżący byli wezwani do sprecyzowania swojego pisma z dnia 22 listopada 2010r., ale do tego wezwania się nie ustosunkowali, to należy stwierdzić, że rozważania organu, co do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. są w ocenie Sądu zbędne. Na marginesie należy wskazać, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych zostało uprzednio wznowione na wniosek K. i C. T. oparty o przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W wyniku tego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydało decyzję z dnia [...] nr [...], w której odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...]. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze należy uznać jako bezpodstawne. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, iż wznowienie postępowania ma charakter nadzwyczajny i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o czym mowa w art. 16 § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania ma zatem na celu ponowne przeprowadzenie całego postępowania od początku, czyli ponownego zebrania i ponownej oceny materiału dowodowego w sprawie, a następnie ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną. Natomiast zarzuty polegające na tym, że organ administracji dokonał ustaleń na podstawie nieaktualnych dokumentów (map z lat 1940-1950), a także braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegające na tym, że w całym postępowaniu badano jedynie zmiany na gruncie skarżących, a nie podjęto żadnych działań dotyczących ustalenia, jakie znaczenie dla zmiany stosunków wodnych miało zbudowanie rowu na działce 45/2 i budowa stawu wielkości około 20x16m, czy wreszcie pominięcie przez organ znajdujących się w aktach treści opinii biegłych, mogły być skutecznie podnoszone w skardze do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...]. Faktem znanym Sądowi z urzędu jest to, że taka skarga została wniesiona przez T. i J. H., jednakże z uwagi na nieusunięcie braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 czerwca 2010r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 333/10 powyższą skargę odrzucił. Postanowienie jest prawomocne od dnia 15 lipca 2010r. Z powyższego wynika, iż wznowienie postępowania administracyjnego nie może sanować zaniedbań strony na etapie zaskarżenia ostatecznej decyzji w zwyczajnym trybie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.