II SA/Łd 319/16

Dnia 20 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na akt Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. A. P. K. K. wniosła skargę na akt Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie wskazując, iż warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a skoro w sprawie skarga nie została takowym wezwaniem poprzedzona, to podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi jest akt Burmistrza Miasta P. w sprawie ustalenia wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej. Ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela także skład orzekający w sprawie niniejszej, iż ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej ma charakter publicznoprawny, bowiem wpływa w sposób prawnie wiążący na sytuację określonego podmiotu prawa. Nie jest zatem wątpliwe, iż akt ten dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a przepisem takim w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej jest ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec istnienia obowiązku udostępnienia informacji (art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Ustalenie rzeczonej opłaty następuje w drodze aktu, stwierdzającego obowiązek jej poniesienia oraz ustalającego jej wysokość, zatem akt ten kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Akt ten może być określony przykładowo jako: "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", "informacja", czy nawet "postanowienie", jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przyjęta nazwa pisma nie ma znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008 roku, I OSK 581/07; postanowienia NSA: z dnia 1 października 2013 roku, I OSK 2139/13; z dnia 25 października 2012 roku, I OSK 2359/12 oraz wyroki WSA: w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2013 roku, II SA/Lu 211/13; w Poznaniu z dnia 12 września 2012 roku, IV SA/Po 475/12 i z dnia 16 lutego 2012 roku, IV SA/Po 1211/11; w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007 roku, II SA/Wa 850/07; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, skarga na akt Burmistrza, jako organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, mocą którego organ ustalił wysokość opłaty za udostępnienie tejże informacji, jako akt o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., objęty jest kognicją sądów administracyjnych. Rozważając kwestię dopuszczalności skargi zwrócić uwagę należy, iż skarga na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 52 § 3 P.p.s.a. Następnie dopiero po dokonaniu takiego wezwania i bezskutecznym upływie terminu przewidzianego dla organu na zajęcie w tym przedmiocie stanowiska, bądź po odmowie uwzględnienia wezwania, przysługuje skarga do sądów administracyjnego. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). W sprawie dostrzec wypada, iż autorka skargi, po otrzymaniu aktu będącego przedmiotem skargi, dnia 16 lutego 2016 roku, skierowała do organu pismo, w którym podjęła polemikę z poglądem organu w sprawie opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Odpowiedź na powyższe stanowiło pismo organu z dnia 29 lutego 2016 roku, które skarżąca otrzymała w dniu 1 marca 2016 roku. W późniejszym czasie, aż do momentu wniesienia skargi, co miało miejsce w dniu 1 kwietnia 2016 roku, skarżąca prowadziła korespondencję z organem administracji. A ponieważ pismo z dnia 16 lutego 2016 roku stanowiło polemikę ze stanowiskiem organu w przedmiocie opłaty za udostępnienie informacji publicznej, zdaniem składu orzekającego, pismo to należy uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji skarga na akt z dnia 15 lutego 2016 roku winna być wniesiona w terminie, o którym stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a., czyli w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo organu datowane na dzień 29 lutego 2016 roku, które jest odpowiedzią na pismo skarżącej z dnia 16 lutego 2016 roku, zostało doręczone stronie w dniu 1 marca 2016 roku. Wobec tego termin do wniesienia skargi ekspirował z dniem 31 marca 2016 roku, zatem skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2016 roku została wniesiona z uchybieniem terminu. Skarżąca w treści skargi nie wnioskowała o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wobec tego skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., podlega odrzuceniu, jako wniesiona po upływie terminu. A. P.