II SA/Łd 329/07

Dnia 4 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant: Sekretarz sądowy Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Nieruchomość położona w G., w gminie N., oznaczona jako działki nr [...] o powierzchni 1800 m² i nr [...] o powierzchni 1800 m² uregulowana w KW [...] i stanowiąca własność W. Ł. znajdowała się pod rządami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N., uchwalonego przez Radę Gminy N. uchwałą Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...]na obszarach przeznaczonych pod uprawy polowe oraz użytki zielone. Po zmianie tego planu w części dotyczącej wsi G., wprowadzonej uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...]) uległo zmianie przeznaczenie tego terenu i przedmiotowa nieruchomość weszła w skład obszaru przeznaczonego na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem nieuciążliwych usług. Zmiany te zostały uwidocznione w rejestrze gruntów. W dniu 1 grudnia 2005 r. W. Ł. aktami notarialnymi Rep. A. [...] i Rep. A. [...] zbył działkę nr [...] na rzecz B. i S. małżonków K., zaś działkę nr [...] w 4/5 części na rzecz B. i M. małżonków Z., a w 1/5 części na rzecz M. Z. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy N. na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 18 uchwały Rady Gminy N. nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N., obejmującego część obszaru wsi G. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...]) ustalił W. Ł. jednorazową opłatę w wysokości 13.932 zł. (pomniejszoną o kwotę 2.700 zł. z tytułu dobrowolnej wpłaty na konto Urzędu Gminy) z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w wsi G. oznaczonej nr działek [...] o powierzchni 1800 m² i nr [...] o powierzchni 1800 m² w obrębie ewidencji gruntów G., gmina N., spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż ustalenie opłaty nastąpiło z związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] i wzrostem z tego tytułu wartości przedmiotowych nieruchomości oraz dokonaniem ich zbycia przez W. Ł. w dniu 1 grudnia 2005 r. aktami notarialnymi Rep. A. [...] i Rep. A. [...]. Na dowód wzrostu wartości działek na skutek zmiany planu, organ pierwszej instancji powołał wnioski wynikające ze sporządzonego w dniu 6 października 2006 r. przez rzeczoznawcę majątkowego A. T. operatu szacunkowego. Zgodnie z jego treścią łączna różnica pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed jego uchwaleniem dla działki nr [...] i [...] wynosiła 46.440 zł. Przy uwzględnieniu stawki 30 % służącej pobraniu opłaty planistycznej, jej wysokość wynosiła łącznie w analizowanym przypadku 13.932 zł, co stanowiło wynik matematycznego wyliczenia procentowego wzrostu wartości nieruchomości na dzień jej zbycia. Wobec dobrowolnej wpłaty przez W. Ł. na konto depozytowe kwoty 2.700 zł. do uiszczenia pozostawała kwota 11.232 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. Ł. uznając ją za naruszającą art. 79 § 1 i 2 Kpa poprzez brak zawiadomienia strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego oraz zarzucając organowi niewłaściwą wycenę nieruchomości. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że oszacowanie wartości gruntu nie budziło jego wątpliwości, operat sporządzony został w sposób jasny, odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania metody szacowania wartości nieruchomości, zaś samej wartości gruntu przed i po zmianie planu nie można było uznać za zawyżoną. Z uwagi na zawarty w odwołaniu zarzut dokonania wizji lokalnej jeszcze przed wszczęciem postępowania oraz zarzut braku powiadomienia stron o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i oględzinach nieruchomości na co najmniej 7 dni przed ich terminem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że tak sporządzona opinia nie traci waloru dowodu w toczącym się postępowaniu administracyjnym, pod warunkiem, że strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią i zgłoszenia uwag łącznie z przedstawieniem kontropinii. Skoro w rozpatrywanej sprawie, strona miała takie możliwości nie można było – w ocenie organu zaakceptować stanowiska o dyskwalifikacji wyceny sporządzonej przez biegłego na użytek tej sprawy. Organ odwoławczy nie zgodził się także z odwołującym, iż w sprawie naruszono art. 79 kpa. Podkreślił, że biegły sporządzając operat szacunkowy oraz dokonując dla jego potrzeb oględzin nieruchomości nie podejmuje tych czynności tak jak organ administracji publicznej w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, o podjęciu których na mocy powołanego przepisu byłby zobowiązany zawiadomić strony. Rzeczoznawca majątkowy działał bowiem na podstawie umowy zlecenia zawartej z Zarządem Gminy N., do której przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezrozumiałych różnic w wycenie przez rzeczoznawcę działek znajdujących się obok siebie, w tym samym miejscu i o tej samej specyfice wskazano, że różnice w tym zakresie wynikały z analizy lokalnego rynku nieruchomości i zastosowania współczynnika korygującego wynikającego z przyjętej metody szacowania. Przy wycenie wzięto pod uwagę istotne cechy rynkowe mające wpływ na wartość nieruchomości: lokalizację, otoczenie i sąsiedztwo, uzbrojenie terenu, powierzchnię i kształt działki, sposób użytkowania oraz prawa i ograniczenia. Dokonując zatem wyceny gruntu rzeczoznawca uwzględnił wszystkie cechy szacowanej nieruchomości, zarówno te, które mają wpływ na podwyższenie, jak i na obniżenie jej wartości. Podkreślił, że w celu udowodnienia twierdzeń, że wartość nieruchomości przed czy po zmianie planu jest inna odwołujący winien przedstawić własną wycenę, sporządzoną przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego na własne zlecenie. Wobec jej braku w sprawie niniejszej, Kolegium nie miało podstaw do kwestionowania prawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego, ten bowiem stanowi konieczny i wystarczający dowód zasadności ustalenia wysokości opłaty planistycznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało też, że strona szeroko informowana była o wszystkich czynnościach podejmowanych w ramach wszczętego postępowania, zapoznana została również z procedurą ustalania opłat planistycznych, a ponadto z operatem szacunkowym oraz całym zgromadzonym materiałem dowodowym. W dniu 22 lutego 2007 r. W. Ł. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 9 Kpa poprzez brak pouczenia strony o możliwości przedstawienia innej wyceny nieruchomości oraz sposobu kwestionowania sporządzonej w sprawie wyceny, naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, poprzez akceptowanie nieprawidłowej opinii rzeczoznawcy majątkowego oraz nieustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez odwołującego się w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz naruszenie art. 6, 79 § 1 i § 2 Kpa poprzez brak zawiadomienia strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego A. T. oraz o wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 5 maja 2006 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie postulując potraktowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako integralnej części odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością ich wyeliminowania. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści przepisu art. 36 ust. 4 wskazanej ustawy - jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W myśl art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Wszczęcie postępowania o ustalenie opłaty planistycznej może nastąpić w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 3 i 4 ustawy). Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu (art. 37 ust. 5). Następnie, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust. 5 wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4, w drodze decyzji ( art. 36 ust. 6 ustawy). W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 11 ustawy). Z powyżej przytoczonych przepisów wynika, że wydanie decyzji w przedmiocie opłaty planistycznej nie zależy od uznania organu, lecz jest obligatoryjne i uzależnione jedynie od spełnienia przesłanek określonych w art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 4 ustawy, przy posiłkowym zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), tj. uregulowań zawartych w Dziale IV obejmującym Wycenę nieruchomości, Rozdziale 1 dotyczącym Określenia wartości nieruchomości (art. 149 i nast.). Tak więc do określenia wartości nieruchomości przed i po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami wraz z wydanym w oparciu o delegację ustawową, wynikającą z art. 159 tejże ustawy, aktem wykonawczym w postaci rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż W. Ł. zbywając swe nieruchomości w dniu 1 grudnia 2005 r., uczynił to w czasie krótszym niż 5 lat od wejścia w życie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 24 sierpnia 2001 r., mocą którego dokonano zmiany przeznaczenia terenu, na którym znajdowały się należące do niego działki. W następstwie tej zmiany nieruchomości skarżącego z dotychczasowego przeznaczenia na tereny upraw polowych zostały przeznaczone na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem nieuciążliwych usług. Postępowanie w sprawie ustalenia opłaty planistycznej zostało wszczęte w dniu 7 września 2006 r. Opłata planistyczna w sprawie niniejszej została ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym art. 150 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz 151 – 156 ustawy. Zgodnie z art. 150 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami określenia wartości rynkowej dokonuje się w wyniku wyceny nieruchomości. Określa ją się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu (art. 150 ust. 2). Z kolei stosownie do treści art. 151 ust. 1 - wartość rynkową nieruchomości stanowi jej przewidywana cena, możliwa do uzyskania na rynku, ustalona z uwzględnieniem cen transakcyjnych uzyskanych przy spełnieniu następujących warunków: 1/ strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy, 2/ upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy. Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich (art. 152 ust. 2). Podejście porównawcze, zastosowane w niniejszej sprawie, polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Wartość nieruchomości koryguje się ze względu na cechy różniące te nieruchomości i ustala z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianych ( art. 153 ust. 1). Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, jej przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach nieruchomości podobnych (art. 154). W myśl art. 156 ustawy - rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Sąd podziela stanowisko organów administracyjnych, iż operat szacunkowy złożony w przedmiotowej sprawie, odpowiadał ustawowym wymogom, a biegły spełniał warunki określone w art. 174 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy administracji prawidłowo uznały, iż sporządzenie operatu szacunkowego w październiku 2006 r., a więc przed wszczęciem postępowania w sprawie ustalenia renty planistycznej było dopuszczalne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto bowiem, że operat szacunkowy, stanowiąc opinię rzeczoznawcy majątkowego ma wprawdzie walor opinii biegłego i jako taki winien być przeprowadzony, jak inny dowód, w ramach danego postępowania w myśl wymagań art. 84 § 1 K.p.a., ale nie sposób uznać, iż w każdym przypadku taki sposób przeprowadzenia dowodu decyduje o prawidłowości postępowania i w konsekwencji o bycie prawnym rozstrzygnięcia. Jeżeli bowiem opinia biegłego stanowić może o wszczęciu postępowania z urzędu to jej sporządzenie przed wszczęciem postępowania jest dopuszczalne, a żądanie jej powtórnego przeprowadzenia po wszczęciu postępowania nie byłoby celowe. Tak sporządzona opinia nie traci bowiem waloru dowodu w toczącym się postępowaniu administracyjnym, oczywiście pod warunkiem, że strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią i zgłoszenia uwag łącznie z przedstawieniem kontroperatu szacunkowego. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2006 r., II OSK 691/05, LEX nr 209169). Mając na uwadze, iż w rozpoznawanej sprawie strona miała takie możliwości nie można było zaakceptować stanowiska o dyskwalifikacji wyceny sporządzonej przez biegłego na użytek tej sprawy. Niezasadny był również zarzut dotyczący dyskwalifikacji zaskarżonej decyzji z uwagi na przeprowadzenie przez rzeczoznawcę majątkowego w sprawie niniejszej oględzin nieruchomości bez wiedzy i udziału strony skarżącej. Wskazać bowiem trzeba, iż oględziny te przeprowadzone były jedynie na potrzeby sporządzenia operatu szacunkowego i miały na celu zindywidualizowanie należących do skarżącego nieruchomości podlegających wycenie. W. Ł. nie wykazał zaś, jaki wpływ na treść rozstrzygnięć wydanych w sprawie niniejszej miała jego nieobecność przy dokonywaniu wyżej opisanej wizji lokalnej. Nie można się było zgodzić także z zarzutem akceptowania przez organ nieprawidłowej opinii rzeczoznawcy majątkowego. Dokonując ustalenia wartości zbytych przez W. Ł. w grudniu 2005 r. działek rzeczoznawca A. T. przyjął bowiem do porównania działki o takim samym przeznaczeniu zarówno przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i po jego zmianie oraz działki podlegające oszacowaniu, podobne do nieruchomości wycenianej. Przedstawionej wycenie nie można było, zdaniem Sądu, skutecznie zarzucić ani zaniżenia wartości działek przed zmianą planu, ani zawyżenia ich wartości po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wyjaśnił on przyczyny wyboru podejścia i metody wyceny, a także uwzględnił istotne dane porównywanych przy wycenie nieruchomości. Opinia w sposób jednoznaczny wskazywała na to, iż zmiana przeznaczenia terenu spowodowała oczywisty wzrost jego wartości. Uwzględniała ona więc zarówno wskazania przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pozostawała w zgodzie z przytoczonymi powyżej wskazaniami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślenia wymaga także okoliczność, iż w sprawie niniejszej strona skarżąca reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie brał wprawdzie udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ale możliwość zgłaszania wniosków dowodowych reaktywował w postępowaniu odwoławczym. Pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wezwało go bowiem do zaznajomienia się z materiałem zgromadzonym w sprawie, przedstawienia swojego stanowiska oraz złożenia wniosków dowodowych. W ten sposób miał on możliwość kwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego wnioskując w trybie art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami o przeprowadzenie przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego A. T. Mógł też przedłożyć kontroperat szacunkowy. Z możliwości tej jednak nie skorzystał. Wskazać w tym miejscu również należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, obowiązek przeprowadzenia w/w dowodów nie obciążał organów administracji z uwagi na fakt, iż ocena wartości dowodowej operatu szacunkowego w sprawie niniejszej wypadła pomyślnie i organy te nie dopatrzyły się żadnych nieprawidłowości w opinii sporządzonej przez A. T. Wobec udziału w sprawie profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej nie można było także przyjąć, że na organach spoczywał obowiązek szczegółowego pouczenia jej o istnieniu możliwości przedstawienia w sprawie innej opinii biegłego do spraw wyceny nieruchomości oraz sposobu kwestionowania wyceny sporządzonej przez A. T. przewidzianej przepisem art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji strony skarżącej podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jako nieuzasadnioną. A.D.