II SA/Łd 331/25

Dnia 21 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi D. M. i D. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 17 lutego 2025 roku nr 50/2025 znak: GPB-III.7721.291.2024 RK w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR Decyzją z dnia 24 października 2024 r. Prezydent Miast Łodzi zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił T. Sp. z o.o. [...] Sp. k. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (pięć budynków B1, B2, B3, C1, C2) z uzupełniającą funkcją usługową, garażami podziemnymi, wiatami śmietnikowymi i parkingowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], działki ewid. nr: [...], [...], [...] oraz fragment [...] w obrębie [...] (dalej: inwestycja). W toku postępowania przed wskazanym wyżej organem, pismem z dnia 25 września 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi powiadomił D. M. i D. M.1 (dalej: skarżący), że w związku ze zmianą projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, tj. przeprojektowaniem miejsc postojowych zlokalizowanych w południowej części inwestycji, w tym odsunięciem projektowanych miejsc postojowych (do 60 miejsc postojowych) od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie [...] (ul. [...]) o ponad 28 m i od granic wskazanej działki o ponad 12 m (w najbliżej położonym punkcie granicznym) - utracili oni status stron postępowania administracyjnego w sprawie. Jednocześnie organ ten poinformował skarżących, że o wydaniu decyzji zostaną poinformowani w odrębnym piśmie. Odbyło się to pismem z dnia 28 października 2024 r. Od opisanej na wstępie decyzji skarżący wnieśli odwołanie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. Skarżący zarzucili decyzji, iż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przez przyjęcie, że w trakcie postępowania utracili oni status stron, a tym samym pozbawienie ich uprawnienia do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że stanowisko organu uważają za nieuprawnione. Skarżący, powołując się zarówno na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 12 lipca 2024 r., jak i orzecznictwo sądowo-administracyjne podkreślali że nie ma żadnego znaczenia formalny wewnętrzny podział parkingu - ustalona w obrębie parkingu organizacja ruchu, czy układ wewnętrznej komunikacji (jezdnej, pieszej i pieszo-jezdnej). Nie ma również znaczenia, dla kogo są lub będą przeznaczone poszczególne strefy parkingu, ani też czy inwestor planuje wydzielenie w obrębie terenu parkingu odrębnych nieruchomości. Skarżący wnieśli o zweryfikowanie przez organ odwoławczy przyjętej kwalifikacji ilości miejsc postojowych - do 60 miejsc postojowych, jak również zgodności zmienionego projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym z § 19 rozporządzenia WT. Weryfikacja taka jest ich zdaniem konieczna, zważywszy że uchylając wcześniejszą decyzję Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja obejmuje miejsca postojowe powyżej 60 miejsc, a nie do 60 miejsc jak przyjęto obecnie. Niezbędne jest w związku z tym ustalenie, czy zmieniony projekt, w zakresie miejsc postojowych, spełnia przesłanki przyjęte w orzecznictwie, a za orzecznictwem także w decyzji Wojewody z dnia 12 lipca 2024 r., pozwalające stwierdzić, że wydzielone miejsca postojowe będą tworzyły odrębne grupy takich miejsc. Wojewoda Łódzki (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia 17 lutego 2025 r., nr 50/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725) – umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania odwoławczego wezwał Inwestora do wykazania zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z zapisem części II pkt 2 ppkt 1 decyzji Prezydenta Miasta Łodzi Nr DPRG-UA-VIII.1341.2023, z dnia 20 listopada 2023 r. o warunkach zabudowy, w zakresie wyjaśnienia spełnienia warunków, o których jest mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 112) związanego z hałasem generowanym przez projektowaną inwestycję, tj. czy zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, łącznie z budową wydzielonych miejsc postojowych na terenie inwestycji i komunikacji kołowej (droga dojazdowa i drogi wewnętrzne), spełnia warunki, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Ponadto, w treści pisma Wojewoda podkreślił, iż wyjaśnienia wymagają także zastosowane projektowane "trwałe przeszkody" pomiędzy zaprojektowanymi w południowej części inwestycji wydzielonymi grupami miejsc postojowych. Wyjaśnienia wymaga uzasadnienie uznania chodnika jako "trwałej przeszkody" uniemożliwiającej wzajemne korzystanie z zaprojektowanych miejsc postojowych po stronie [...] i [...]. Powyższe wezwanie miało na celu doprecyzowania parametrów inwestycji w kontekście określenia obszaru oddziaływania inwestycji. W dniu 5 lutego 2025 r. do organu odwoławczego wpłynęła odpowiedź zawierająca min. wyniki obliczeń zrównoważonego poziomu hałasu dla pory dnia i pory nocy w punktach obserwacji zlokalizowanych na granicy terenów chronionych, które były wykonane dla potrzeb Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia niezbędnej przy uzyskiwaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi Nr 2/U/2022, znak: DEK-OŚR-I.6220.96.2021, z dnia 12 stycznia 2022 r.). Organ odwoławczy pismem z 9 stycznia 2025 r. wezwał skarżących o wykazanie interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazali, że interes prawny do bycia przez nich stroną postępowania w sprawie wynika z § 19 w zw. z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. 2022 r., poz. 1225 - dalej: rozporządzenie WT). Skarżący podkreślili że § 19 rozporządzenia WT jako przepis stanowiący podstawę ich interesu do uczestniczenia w tym postępowaniu, w charakterze stron, został wskazany przez Wojewodę Łódzkiego w decyzji z dnia 12 lipca 2024 r. dotyczącej przedmiotowej inwestycji. W wyniku rozpoznania sprawy Wojewoda stwierdził, że projektowane stanowiska postojowe usytuowane są z naruszeniem § 19 rozporządzenia WT, w związku z czym może on stanowić podstawę ich interesu do uczestniczenia w postępowaniu w charakterze stron (s. 7 decyzji). W decyzji tej wyjaśniono również jak należy obliczać odległości wskazane w § 19 rozporządzenia WT (s. 15 decyzji). Organ odwoławczy określił tym samym, zdaniem skarżących, zasadnicze kryteria ocen mających znaczenie dla rozstrzygnięć w sprawie. Zwrócono, w związku z tym, uwagę na konieczność uwzględnienia w obecnie toczącym się postępowaniu odwoławczym wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący podtrzymali swoje stanowisko zawarte w odwołaniu, a swoją argumentację opierają na wydanej w poprzednim postępowaniu odwoławczym decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 12 lipca 2024 r. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy Wojewoda przystąpił do zbadania, czy skarżący legitymują się przymiotem strony w postępowaniu. Organ odwoławczy przypomniał, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a., ogranicza krąg stron do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że skarżący są współwłaścicielami czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego (lokal nr [...]) zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w Ł., co potwierdza wpis w księdze wieczystej nr KW [...] (dalej: działka skarżących), stan na dzień 16 grudnia 2024 r. oraz informacja z rejestru gruntów sporządzona według stanu na dzień 18 września 2024 r. Przedmiotem wniosku inwestora jest budowa wskazanej wyżej inwestycji na działkach nr ewid. [...], [...], [...] oraz fragmencie działki [...] w obrębie [...]. Nad ostatnią kondygnacją każdego z budynków, częściowo zaprojektowano antresole mieszkań dwupoziomowych. Budynki oznaczone jako A1, A2 i A3 wraz z układem drogowym i infrastrukturą techniczną objęte zostały oddzielnym pozwoleniem na budowę. Dostęp do drogi publicznej, odbywać się będzie za pośrednictwem układu drogowego zaprojektowanego dla etapu A w ramach odrębnego pozwolenia na budowę. Teren inwestycji położny jest przy ul. [...]. Od strony [...] - [...] graniczy z zabudową mieszkalną jednorodzinną, a od strony [...] - [...] i [...] z niezabudowanymi terenami porośniętymi zielenią niską i wysoką. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projekt obejmuje budowę parkingu podziemnego z miejscami postojowymi zaprojektowanymi w kondygnacji -1 poszczególnych budynków, jak i parkingów naziemnych zlokalizowanych: część wzdłuż drogi dojazdowej/pożarowej po obu stronach tej drogi zaprojektowanej pomiędzy zespołem budynków oznaczonych jako B a budynkami oznaczonymi jako C. Od strony [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego oznaczonego jako C1 zaprojektowano grupę miejsc postojowych (liczących 50 stanowisk) zlokalizowanych po obu stronach drogi dojazdowej, z której zaprojektowano także wjazd poprzez pochylnię do garażu podziemnego tego budynku. Z kolei, od strony [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego oznaczonego jako C2 zaprojektowano kolejną grupę miejsc postojowych (liczących 46 stanowisk) usytuowanych również po obu stronach drogi dojazdowej, z której zaprojektowano także wjazd garażu podziemnego tego budynku. Pomiędzy tymi grupami miejsc postojowych zaprojektowano ciąg pieszy - chodnik z elementami małej architektury w postaci trejaży, siedzisk i zielenią wysoką - drzewami. Po stronie południowej terenu inwestycji, zaprojektowano zieleń niską i wysoką, która stanowi m.in. pas izolacyjny pomiędzy terenem inwestycyjnym, a terenami sąsiednimi znajdującymi się po stronie [...]. Z pisma złożonego przez skarżących w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ odwoławczy wynika, że skarżący swój interes prawny wywodzą z zapisu § 19 w związku z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). W ocenie Wojewody kwestią zasadniczą w przedmiotowej sprawie jest określenie obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w zakresie i w kształcie, w jakim został ostatecznie przedłożony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany. Przepisami właściwymi do ustalenia granic obszaru oddziaływania inwestycji jest rozporządzenie WT oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Jak wyjaśnił organ odwoławczy przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie obejmującym działki nr ewid.: [...], [...], [...] oraz fragment działki nr ewid. [...] w obrębie [...]. Budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny skarżących, usytuowany jest w odległości ponad 55 m od projektowanego czterokondygnacyjnego budynku oznaczonego jako C3 o wysokości, w części czterokondygnacyjnej wynoszącej 13,70 m, a na fragmentach z antresolami wynoszącej 16,40 m (wysokość mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do wysokości ogniomuru/attyki budynku). Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia WT, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§13 ust. 2 ww. rozporządzenia WT). Z dokumentacji projektowej części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że wysokość przesłaniania budynków zlokalizowanych po stronie południowej terenu inwestycji, tj. budynki oznaczone jako C1 i C2 mieści się w granicach terenu objętego przedmiotową inwestycją, tj. obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji wyznaczony poprzez zapis rozporządzenia WT mieści się w granicach działek inwestycyjnych. Następnie, zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia WT, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. Zapis § 60 ust. 2 rozporządzenia WT stanowi, iż w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju, natomiast zgodnie z § 60 ust. 3 rozporządzenia WT, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1 do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że usytuowanie projektowanych budynków nie powoduje zacienienia dla zabudowy jednorodzinnej (graniczącej od strony [...]-[...]), w tym budynku skarżących. Ponadto, "nie stwierdzono zmniejszonego nasłonecznienia budynków sąsiednich i mieszkań poniżej dopuszczalnego - tj. 3 godzin w dniach równonocy dla mieszkania (z dopuszczeniem przynajmniej jednego pokoju w mieszkaniach wielopokojowych)". Ponadto, należy podkreślić, iż budynek skarżących usytuowany ścianą szczytową w kierunku projektowanych budynków, z oknami umieszczonymi głównie w kierunku wschód-zachód, znajduje się w znacznej odległości tj. ponad 55 m od budynków C1 i C2. Z powyższego wynika, że projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne o wysokości przesłaniania (liczonej zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit b rozporządzenia WT) wynoszącej od 13,7 m do 16,40 m, nie pozbawia i nie wprowadza ograniczeń w zakresie wymaganego ww. przepisami normowanego czasu nasłonecznienia względem zarówno pomieszczeń mieszkalnych skarżących, jak i pozostałych pomieszczeń mieszkalnych w budynku na działce skarżących. Jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy, zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia WT, odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż 10 m w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie oraz 20 m w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk włącznie. W przedmiotowej sprawie budynek skarżących usytuowany jest w odległości ponad 28 m od stanowisk postojowych zlokalizowanych po stronie [...]-[...] terenu inwestycji. Z kolei odległość miejsc postojowych zgrupowanych po tej stronie (liczących 46 stanowisk) od granicy działki skarżących wynosi ponad 12 m. Zgodnie z § 3 pkt 25 rozporządzenia WT, przez parking należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Bezsprzeczne jest, że po stronie [...]-[...] i [...]-[...] z terenu inwestycji wydzielono dwie powierzchnie z wydzielonymi miejscami postojowymi usytuowanymi po obu stronach drogi dojazdowej szerokości 6,0 m stanowiącej dojazd do tych stanowisk i łączących te stanowiska, które to powierzchnie w dokumentacji projektowej części graficznej (rysunek projektu zagospodarowania terenu) oznaczono kolorem szarym jako powierzchnie utwardzone. Powyższe spełnia powyższy zapis definicji parkingu. Obie powierzchnie nie są ze sobą połączone, a jedyny dojazd do końcowych miejsc postojowych usytuowanych po stronie [...]-[...] jest od strony drogi wewnętrznej przebiegającej pomiędzy dwoma zespołami zabudowań. Każdy z tych parkingów posiada odrębny dojazd do miejsc postojowych usytuowanych na tych parkingach, a zatem brak jest możliwości przejazdu z jednego parkingu na drugi. Jedynym dojazdem na parking najbliżej położony działki skarżących jest dojazd z drogi wewnętrznej od strony [...]. Drugi parking ma swój własny dojazd po stronie [...]. Pomiędzy tymi parkingami zaprojektowano ciąg pieszy w postaci chodnika umożliwiającego dostęp do zieleni zgrupowanej po stronie południowej, z elementami małej architektury takimi jak wiata śmietnikowa, trejaże trwale połączone z gruntem i zielenią niską i wysoką - drzewami oraz szlabanami uniemożliwiającymi przejazd samochodów osobowych z jednego parkingu na drugi (z wyłączeniem pojazdów uprzywilejowanych). Odległość pomiędzy tymi powierzchniami – parkingami, wynosi ponad 12,0 m (pomiar własny organu na kopii mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu). Organ odwoławczy podkreślił, że kwestią istotną w przedmiotowej sprawie jest kwalifikacja tych miejsc postojowych do określonej kategorii tj. miejsc postojowych do 60 stanowisk lub miejsc postojowych powyżej 60 stanowisk. Z powyższej analizy wynika, że w projekcie zagospodarowania terenu w części południowej dokonano zmian polegających na likwidacji części miejsc postojowych i zaprojektowaniu ciągu pieszego z elementami małej architektury umożliwiającego mieszkańcom dostęp do zieleni zaprojektowanej w części południowej, która jednocześnie stanowi pas zieleni izolującej przedmiotową inwestycją od terenów sąsiednich, w tym działki skarżących. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wojewody przyjęta przez organ I instancji kwalifikacja zaprojektowanych parkingów (do 60 stanowisk każdy) po obu stronach zespołu budynków oznaczonych symbolem "C" była prawidłowa, co oznacza, że odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 10 m w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie, a odległość stanowisk postojowych od granicy tej działki nie może być mniejsza niż 6 m w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Należy dodać, że działka skarżących nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Pomiędzy terenem inwestycyjnym a działką skarżących znajduje się działka ewid. nr [...], a odległość tej działki od miejsc postojowych wynosi ponad 6,0 m, co jest zgodne z podanym przepisem rozporządzenia WT. Przepis ten wskazuje jednoznacznie, że stanowiska postojowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości min. 6,0 m od tej działki budowlanej. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach nieobjętych formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54, 55- 57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1,0 ha na obszarach nieobjętych formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody. Teren inwestycji nie znajduje się w obszarze objętej formami ochrony przyrody lub otulinie takiego obszaru. W przedmiotowej sprawie Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Łodzi Nr 2/U/2022, znak: DEK-OŚR-I.6220.96.2021, z dnia 12 stycznia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Nadmieniono, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 54), ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie lub zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, w przypadku, gdy nie jest on dotrzymany. Natomiast, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), w stosunku do objętych ochroną przed hałasem budynków na terenach zabudowy mieszkaniowej, związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, przeznaczonych na cele uzdrowiskowe, rekreacyjno-wypoczynkowe czy mieszkalno - usługowe (§ 1 pkt 1 lit. a-f rozporządzenia), określa dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, wynoszące odpowiednio dla terenu w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców - 55 dB w dzień, a 45 dB w nocy, w przypadku innych źródeł hałasu niż drogi i linie kolejowe. Wskazano, że z pisma pełnomocnika inwestora z dnia 5 lutego 2024 r. wynika, że na podstawie obliczeń emisji hałasu do środowiska (wykonywanych na potrzeby Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia) przeprowadzonych dla pory dnia i pory nocy uwzględniających pracę wszystkich urządzeń wentylacyjnych oraz ruch pojazdów po terenie inwestycji stwierdzono, że na terenach podlegających ochronie akustycznej w porze dnia i porze nocy nie występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, co potwierdzają mapy akustyczne z naniesionymi izoliniami: 45 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. Wojewoda przytoczył także treść wyroku NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 338/10 oraz z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2816/21, że skoro przymiotu strony postępowania nie może dawać jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w art. 3 pkt 20 pr. bud., tj. ograniczenie w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu będące skutkiem obowiązywania "odrębnych przepisów", na podstawie których został wyznaczony teren w otoczeniu obiektu budowlanego, to jako obszaru oddziaływania w rozumieniu tego przepisu nie można zakwalifikować terenu, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych. Tylko podmioty, których prawo zagospodarowania nieruchomości doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego. Ograniczenie to nie może być natomiast następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Pojawienie się np. "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr. bud. Reasumując, Wojewoda nie znalazł podstawy prawnej do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja może mieć wpływ na zabudowę nieruchomości skarżących a wobec braku posiadania przymiotu strony przez skarżących w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy nie przechodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wojewoda stwierdził, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w aktualnym zakresie i kształcie, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż projektowana inwestycja, w żaden sposób nie ogranicza prawa do zabudowy nieruchomości, do których tytuł prawny jako współwłaściciele posiadają skarżący. Brak przymiotu strony odwołującego wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskazaną w art. 105 § 1 k.p.a.. W związku z powyższym organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze. Skargę na decyzję Wojewody wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący. Decyzji Wojewody zarzucili naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: § 3 pkt 25 oraz § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. 2022 r., poz. 1225), II. przepisów prawa procesowego, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego to jest: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud., art. 8 § 1 k.p.a., art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, co do zasady powielając argumentacją przytoczoną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. [...]5 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności organ administracji wyczerpująco zebrał cały materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia zagadnienia, czy skarżącym powinien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań. Jest poza sporem, iż w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) (dalej: p.b.), stanowiący regulację szczególną i o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a. zawierającego "ogólną" definicję strony. W myśl art. 28 ust. 2 p.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 p.b., zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem przywołanego art. 28 ust. 2 p.b. jest zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 29 kwietnia 2025 r. "Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne (spekulatywne). Chodzi o wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej zabudowy. Tym samym potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji." (wyrok NSA z 29 kwietnia 2025 r., II OSK 2340/22, LEX nr 3864591, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Należy podkreślić, ze przepisy ustawy - Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r., II OSK 686/22, LEX nr 3821010, CBOSA). W kontrolowanej sprawie Wojewoda trafnie podjął własne postępowanie wyjaśniające i zasadnie wezwał odwołujących się, którzy nie występowali jako strona w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, do wykazania swego interesu prawnego w sprawie. Podmiot zgłaszający żądanie wszczęcia postępowania odwoławczego powinien bowiem wykazać posiadanie interesu prawnego w sprawie, wywiedzionego z konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 8 maja 2024 r., II OSK 325/24, LEX nr 3757131, CBOSA). Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 lutego 2024 r., II SA/Po 691/23, LEX nr 3709629, CBOSA). W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, decyzję o warunkach zabudowy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz ocenę emisji hałasu do środowiska) obszar oddziaływania planowanej inwestycji i trafnie stwierdził, że działka należąca do skarżących nie znajduje się w granicach tak ustalonego obszaru oddziaływania. W szczególności Wojewoda prawidłowo ocenił, że przyjęta przez organ I instancji kwalifikacja zaprojektowanych parkingów (do 60 stanowisk każdy) po obu stronach zespołu budynków oznaczonych symbolem "C", jako dwóch odrębnych miejsc postojowych była prawidłowa. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy po stronie [...]-[...] i [...]-[...] z terenu inwestycji wydzielono dwie powierzchnie z wydzielonymi miejscami postojowymi usytuowanymi po obu stronach drogi dojazdowej szerokości 6,0 m stanowiącej dojazd do tych stanowisk i łączących te stanowiska, które to powierzchnie w dokumentacji projektowej części graficznej (rysunek projektu zagospodarowania terenu) oznaczono kolorem szarym jako powierzchnie utwardzone. Ponadto obie powierzchnie nie są ze sobą połączone, a jedyny dojazd do końcowych miejsc postojowych usytuowanych po stronie [...]-[...] jest od strony drogi wewnętrznej przebiegającej pomiędzy dwoma zespołami zabudowań. Każdy z parkingów posiada odrębny dojazd do miejsc postojowych usytuowanych na tych parkingach, brak jest możliwości przejazdu z jednego parkingu na drugi. Jedynym dojazdem na parking najbliżej położony działki skarżących jest dojazd z drogi wewnętrznej od strony [...]. Drugi parking ma swój własny dojazd po stronie [...]. Pomiędzy parkingami zaprojektowano ciąg pieszy w postaci chodnika umożliwiającego dostęp do zieleni zgrupowanej po stronie południowej, z elementami małej architektury takimi jak wiata śmietnikowa, trejaże trwale połączone z gruntem i zielenią niską i wysoką - drzewami oraz szlabanami uniemożliwiającymi przejazd samochodów osobowych z jednego parkingu na drugi (z wyłączeniem pojazdów uprzywilejowanych). Odległość pomiędzy parkingami, wynosi ponad 12,0 m (pomiar własny organu na kopii mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu). Odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 10 m w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie (zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: rozporządzenie WT), a odległość stanowisk postojowych od granicy tej działki nie może być mniejsza niż 6 m w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie (zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia WT). W kontrolowanej sprawie budynek skarżących usytuowany jest w odległości ponad 28 m od stanowisk postojowych zlokalizowanych po stronie [...] terenu Inwestycji. Z kolei odległość miejsc postojowych zgrupowanych po ww. stronie (liczących 45 stanowisk) od granicy działki nr ewid. [...] (działki skarżących) wynosi ponad 12 m. Należy dodać, że działka skarżących nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Pomiędzy terenem inwestycyjnym a działką skarżących znajduje się działka ewid. nr [...], a odległość tej działki od miejsc postojowych wynosi ponad 6,0 m, co jest zgodne ze wskazanym wyżej przepisem § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia WT. Przepis ten wskazuje jednoznacznie, że stanowiska postojowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości min. 6,0 m od tej działki budowlanej. Taka lokalizacja projektowanych miejsc postojowych nie ograniczy możliwości zabudowy działki skarżących z wykorzystaniem dopuszczonych w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia WT minimalnych odległości od granic działki, czego obawiają się skarżący. W świetle powyższego, skoro skarżący swój interes prawny opierali jedynie o przepis § 19 w zw. z § 12 rozporządzenia WT, a ich argumenty okazały się, jak słusznie wskazał organ, nietrafne, to organ ten zasadnie uznał, iż skarżący posiadania takiego interesu nie wykazali. Nie może umknąć uwadze, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania i wykazywania interesu prawnego w sprawie za podmiot. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, iż z zalegających w aktach administracyjnych sprawy dokumentów, wynika, iż działka należąca do skarżących nie leży w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, gdyż przede wszystkim nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami, na których ma zostać wzniesiona przedmiotowa inwestycja. Odnosząc się do podniesionego w trakcie rozprawy przez stronę skarżącą zarzutu powołania się przez organ w odpowiedzi na skargę na nowe oceny prawne i nowe ustalenia faktyczne, których nie ma w zaskarżonych decyzjach, Sąd stwierdza, że odpowiedź na skargę nie stanowi aneksu do uzasadnienia decyzji, nie może ona zastąpić, czy też uzupełnić uzasadnienia decyzji. Jedynie uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowi wyłączną podstawę oceny jej zgodności z prawem. Stąd też wskazane przez stronę skarżącą nowe oceny prawne i nowe ustalenia faktyczne zawarte w odpowiedzi na skargę pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., III OSK 6549/21, LEX nr 3513649, CBOSA). Reasumując stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza przepisów prawa materialnego, a także procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc