II SA/Łd 332/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych - oddala skargę. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku M. R. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, działając na podstawie art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podjętego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że w/w decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, wypłaconych M. R. w okresie od dnia 1.grudnia 2006r. do dnia 31.sierpnia 2007 r. na dziecko F. R., zobowiązując jednocześnie do zwrotu kwoty 576 zł. wraz z należnymi odsetkami. Decyzja ta doręczona została stronie w dniu 2.czerwca 2009 r. Pismem z dnia 15.września 2009r. M. R. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż w momencie otrzymania decyzji została zwolniona z pracy, co stało się powodem depresji i pobytu na zwolnieniu lekarskim. Jak stwierdziła, decyzję schowała i dopiero we wrześniu 2009r. znalazła ją w czasie porządków. Mając na względzie powyższe okoliczności strona wniosła o umożliwienie jej złożenia odwołania pomimo upływu ustawowego terminu na dokonanie tejże czynności. W dniu 22.października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wezwało M. R. do uzupełnienia wniosku poprzez jego podpisanie oraz przedstawienie dowodów, potwierdzających powoływane we wniosku okoliczności. Powyższego wezwania M. R. nie odebrała, zatem w dniu 23.grudnia 2009r. ponownie wystąpiono doń z wezwaniem do uzupełnienia braków wniosku z dnia 15.września 2009 r. W dniu 30.grudnia 2009r. M. R. podpisała wniosek o przywrócenie terminu, składając jednocześnie kserokopię zaświadczenia lekarskiego, potwierdzającego jej niezdolność do pracy w okresie od dnia 18.kwietnia 2009r. do dnia 28.kwietnia 2009r. Konkludując Kolegium wyjaśniło, że w sprawie niniejszej nie została spełniona żadna z przesłanek, zawartych w treści art. 59 k.p.a., bowiem jako przyczynę niedochowania terminu, strona wskazała chorobę (depresję), będącą wynikiem silnego stresu, jako konsekwencji utraty pracy oraz wymienionej wcześniej decyzji Prezydenta Miasta Ł. W celu potwierdzenia wiarygodności powyższego twierdzenia, M. R. złożyła kopię zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy, jednak z analizy treści powyższego zaświadczenia wynika, iż nie może ono stanowić podstawy uprawdopodabniającej brak winy strony w uchybieniu strony w dotrzymaniu terminu do złożenia odwołania, bowiem niezdolność do pracy, wskazana w zaświadczeniu trwała od dnia 18.kwietnia 2009r. do dnia 28.kwietnia 2009r., a zatem w okresie poprzedzającym wydanie i doręczenie stronie decyzji, odpowiednio w dniu 28.maja 2009r. oraz w dniu 2.czerwca 2009r. Zdaniem organu odwoławczego, powołana przez stronę okoliczność, iż otrzymane rozstrzygnięcie schowała i zapomniała o nim, w żadnym wypadku nie może uzasadniać twierdzenia o braku winy w uchybieniu terminu, wręcz przeciwnie wskazywać może na lekkomyślność i brak odpowiedniej staranności w trosce o własne sprawy. W skardze na powyższe postanowienie, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, M. R. zawarła argumentację dotyczącą zasadności wydania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. W odpowiedz na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu określonym w przywołanych wyżej przepisach. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia 28.maja 2009r., została jej bowiem doręczona w dniu 2.czerwca 2009r. Ustawowy czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 16.czerwca 2009r. Wniosek o przywrócenie terminu (zawierający w swej treści adnotację o braku akceptacji treści rozstrzygnięcia) złożony został przez M. R. w dniu 15.września 2009r. ze wskazaniem o jej obecnym "odnalezieniu" podczas porządków oraz depresji spowodowanej utratą pracy i otrzymaną decyzją w dacie jej doręczenia. Wezwana do uprawdopodobnienia powyższych okoliczności skarżąca przedłożyła wszakże jedynie zwolnienie lekarskie w okresie od dnia 18.kwietnia do dnia 28.kwietnia 2009r. Na rozprawie w dniu 12.maja 2010r. oświadczyła nadto, że po utracie pracy miała "na głowie inne rzeczy", niż składanie odwołania od otrzymanej decyzji. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu, termin ten należy przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu, jest niedopuszczalne (art.58 § 3 k.p.a.). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić zatem tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Konieczność uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania oznacza, że skarżący powinien uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 16.października 2008r., sygn.akt II SA/Łd 455/08, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 509919 i w Gdańsku z dnia 21.maja 2008r., sygn.akt II SA/Gd 1107/07, ninepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 469773) Ogólne zatem twierdzenie, że przyczyną uchybienia terminu była ciężka sytuacja spowodowana utratą pracy nie może być wystarczającą argumentacją na wykazanie braku winy w uchybieniu terminu. Tym samym też podzielić należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o odmowie przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania, wobec nieuprawdopodobnienia, że uchybienie terminu było przezeń niezawinione. Jakkolwiek bowiem uprawdopodobnienie przyczyny spóźnienia zastępuje formalny dowód, lecz nie jest równoznaczne z gołosłownym podaniem przez wnioskodawcę przyczyny niezachowania terminu chyba, że przyczyna ta jest powszechnie znana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.kwietnia 2008r., sygn.akt II OSK 472/07, niepubl. zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 466156) Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi uwagi na jej bezzasadność. m.o.