II SA/Łd 339/10

Dnia 23 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego - oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. O. i H. O., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na obiekt usługowy na nieruchomości oznaczonej nr ewid. 70, 108 i 111 zlokalizowanych w Z. przy ul. A 18. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na inwestorów – B. O. i H. O., obowiązek uzupełnienia braków w projekcie budowlanym dotyczącym pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego oraz zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy poprzez: - złożenie projektu zagospodarowania działki sporządzonego na mapie obejmującej aktualne określenie granic działki (załączony projekt zagospodarowania sporządzono na nieaktualnej mapie); - decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele usługowe, a na rysunku projektu zagospodarowania ten budynek oznaczony został jako istniejący budynek usługowy; - nie podano odległości projektowanego tarasu od granicy działki, ani jego wymiarów; - decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, nie stanowiąc o jego rozbudowie, natomiast projekt w części graficznej przewiduje rozbudowę w kierunku północno-wschodnim, a w części opisowej rozbudowę pomija, aczkolwiek opisano wymurowanie ściany na fundamencie; - projektowane ocieplenie ściany granicznej zaprojektowano na terenie sąsiada, w tym zakresie strona winna złożyć oświadczenie o prawie dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane; - decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła nadbudowy budynku mieszkalnego, a projekt przewiduje nadbudowę ogrodu zimowego nad budynkiem gospodarczym, czyli wykracza poza zakres objęty decyzją o warunkach zabudowy; - projekt budowlany powinien być złożony w 3 dodatkowych egzemplarzach; - rozbudowa budynku usługowego wymaga uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz higieniczno - sanitarnych. Termin do wykonania tych obowiązków określono w treści postanowienia do dnia 21 października 2009 roku. Organ I instancji decyzją z dnia [...] roku odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji B. O. i H. O. zarzucili naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, a także art. 7, 8, 9, 11, 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach strona podniosła, że decyzja I instancji nie zawiera wskazań, z jakich przyczyn, sporność granicy z nieruchomością sąsiednią, rzutować miała na aktualność mapy do celów projektowych. Zdaniem strony, sam fakt sporu o granicę nie przesądza o braku aktualności mapy. Poza tym, w projekcie zagospodarowania terenu wraz z bilansem powierzchni, projektant zamieścił uwagę dotyczącą przestawienia ogrodzenia do linii granicy działki. Na złożonym rysunku zamiennym znalazł się zapis "alternatywna termoizolacja w przypadku innego ustalenia granicy działki". Z racji tego, że córka właścicieli sąsiedniej nieruchomości jest pracownikiem organu I instancji, organ ten w sprawie jest stronniczy. Zdaniem strony, od daty złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, co miało miejsce w marcu 2008 roku, organ I instancji dostrzegł braki tego projektu dopiero w październiku 2009 roku. Nadto, organ bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjął, że postępowanie rozgraniczeniowe stanowi samo przez się przeszkodę w prowadzeniu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, niezależnie od charakteru, zakresu i znaczenia sporu o granicę. Strona kontestuje także stwierdzenie organu, że Polska Norma PN-ISO-9836 zastępuje normę PN-70/B-02365 wskazując, iż generalnie wykorzystywana jest ona w sprawozdawczości statystycznej dotyczącej powierzchni użytkowych. Różnica pomiędzy stanem istniejącym, a projektowanym wynosi ok. 0,6 m2, co zostało ujęte w zestawieniu powierzchni w projekcie. Faktycznie więc, zdaniem strony, nie można mówić o jakiejkolwiek rozbudowie budynku usługowego. Pogląd dotyczący nadbudowy tarasu jest błędny, gdyż powierzchnia użytkowa nieruchomości nie zmienia się, zmianie ulega jedynie kubaturę, która nie podlega sprawozdawczości według normy ISO. Istniejący taras w poziomie piętra był i jest funkcjonalnie związany z częścią mieszkalną budynku i jest do niej przynależny. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W motywach organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 "b", a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w opisanym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji I instancji, zdaniem organu odwoławczego wynika, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, inwestor został zobowiązany do uzupełnienia braków w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. W ostatnim dniu terminu do uzupełnienia dokumentacji wpłynęło do organu pismo inwestorów, w którym wnieśli oni szereg uwag do postanowienia, załączając rysunki projektu zagospodarowania działki, rzutu przyziemia, rzutu piętra i przekroju budynku. Po analizie dokumentacji organ I instancji stwierdził, iż inwestor nie wypełnił wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem, w szczególności projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto, jak wyjaśnił organ I instancji, zgodnie z Polską Normą PN-ISO-9836 właściwości użytkowe w budownictwie, zastępującą powołaną przez inwestorów normą PN-70/B-02365, powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku nad powierzchnią terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni elementów drugorzędnych np. schodów zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych. W tej sytuacji, wykonanie nowej ściany na własnym fundamencie w świetle przytoczonej definicji stanowi rozbudowę budynku gospodarczego i wykracza również poza ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. W toku postępowania inwestor został również zobowiązany do przedłożenia 3 egzemplarzy projektu budowlanego. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika, że inwestor otrzymał 3 egzemplarze projektu budowlanego, w aktach sprawy pozostał 1 egzemplarz. Inwestor tymczasem dostarczył do organu jedynie rysunki zamienne, nie przedkładając wymaganej ilości projektów budowlanych. Następnie organ wskazał, że stosownie do treści art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych odzwierciedlający stan faktyczny i projektowany z podaniem charakterystycznych parametrów. Tymczasem, załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania został sporządzony na kserokopii mapy zasadniczej, przyjętej do zasobu w dniu 30 września 2005 roku. Nie podano odległości projektowanego tarasu od granicy działki oraz jego wymiarów, a także uzgodnienia rozbudowy budynku usługowego z rzeczoznawcą do spraw bhp i higieniczno sanitarnych. Z powyższego wynika, że inwestor nie wypełnił nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia braków we wskazanym terminie. Za takie uzupełnienie nie można uznać złożenia przez inwestora jedynie rysunków zamiennych. W tej sytuacji, jak wskazał organ II instancji, zasadne było wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego stronniczości organu I instancji Wojewoda napisał, iż z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji wynika, że pracownik tego organu, spokrewniony z właścicielami sąsiedniej nieruchomości został wyłączony z prowadzonego w sprawie postępowania. W konkluzji organ napisał, że decyzja o odmowie wydania pozwolenia na budowę nie pozbawia inwestora możliwości ponownego ubiegania się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, po złożeniu nowego wniosku i przedłożeniu wymaganych prawem dokumentów. W skardze B. O. wniosła o uchylenie decyzji II, jak i I instancji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie oparcie rozstrzygnięcia na przepisach prawa i całokształcie materiału dowodowego wbrew zasadzie praworządności i obowiązkowi pogłębiania zaufania obywateli do organów. W ocenie strony doszło także do uchybienia regulacji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem organ zastosował niewłaściwą interpretację i błędnie przyjął, że projekt budowlany był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz uznał, że inwestorzy nie uzupełnili braków projektu budowlanego. W sprawie doszło również do naruszenia Polskiej Normy PN-70/B-02365 poprzez jej niewłaściwą interpretację. W motywach skargi strona napisała, że żądanie poprawienia i uzupełnienia dokumentacji zawarte w postanowieniu organu I instancji było bezpodstawne. Wbrew twierdzeniom organu, skarżąca nie zamierza ocieplać budynku z przekroczeniem granicy z sąsiednią nieruchomością. W projekcie napisano bowiem o alternatywie termoizolacyjnej na wypadek innego ustalenia granicy działki. Owszem, w sprawie dokonano rozgraniczenia między działką skarżących, a nieruchomością sąsiednią. Postanowienie Sądu Rejonowego jest prawomocne, ale skarżąca zamierza je w dalszym ciągu kwestionować. Skarżąca, po konsultacji ze specjalistami architektury i projektantami uznała, że żądanie organu I instancji dostarczenia rzekomo potrzebnych dokumentów jest bezzasadne. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 roku, II SA/Łd 35/09 strona wskazała, że wówczas Sąd nie dopatrzył się barków wniosku. Strona kwestionowała stanowisko organu, iż norma ISO zastępuje polską normę PN. Powierzchnia wnęki zlikwidowanej przez zamknięcie ścianą osłonową i tak była zaliczona do powierzchni zabudowy budynku, zgodnie z Polską Normą PN-70/B-02365, zatem nie wymaga zgody urzędu i nie stanowi rozbudowy budynku. Stanowi ona tylko nieznaczną ingerencję w formę architektoniczną budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. W stanie faktycznym sprawy, skarżąca będąca jednocześnie jednym z inwestorów wniosła o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Po sprawdzeniu kompletności złożonej dokumentacji projektowej organ I instancji ocenił, że nie spełnia ona wymogów prawnych i postanowieniem zobowiązał inwestorów do jej uzupełnienia i poprawienia. Z racji tego, że strona nie wykonała obowiązku nałożonego tym postanowieniem, organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję I instancji. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 "b", a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). W cytowanym powyżej przepisie został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. W ramach tych działań, dopuszczalne jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. W art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego znalazła się procedura usuwania stwierdzonych nieprawidłowości i braków (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). Właściwy organ wydaje wówczas postanowienie, w którym nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin, w jakim powinno to być dokonane. Postanowienie takie jest ostateczne (tzn. nie przysługuje na nie zażalenie), a strona może je zaskarżyć tylko łącznie z decyzją kończącą postępowanie – to jest pozwoleniem na budowę lub odmową udzielenia pozwolenia. W przypadku nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Jak już wskazywano uprzednio strona została zobowiązana do uzupełnienia i poprawienia złożonego projektu budowlanego. Tym niemniej, mimo upływu terminu do uzupełnienia i poprawienia tegoż projektu, część braków nie została naprawiona. Sytuacja taka obligowała organy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Po pierwsze, z treści decyzji o warunkach zabudowy wynika, że dotyczy ona ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i zmianie konstrukcji dachu istniejącego budynku mieszkalnego, zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na magazyn tkanin i krojownię oraz jego rozbudowę o wiatrołap, wykonanie balkonu nad wiatrołapem i wykucie otworu – drzwi balkonowe w elewacji południowej, przebudowy zjazdu publicznego, lokalizacji 2-3 miejsc parkingowych na nieruchomości. Projekt budowlany zgodnie z nadanym przez autora tytułem obejmował nadbudowę budynku mieszkalnego i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na obiekt usługowy. Decyzja o warunkach zabudowy bezspornie nie obejmowała zadaszenia tarasu. Owszem, z akt wynika, że taras w ramach budynku już funkcjonuje, ale nie w zabudowanej formie. Zadaszenie tarasu jest rozbudową budynku, bowiem stanowi zwiększenie powierzchni obiektu. Faktu tego nie zmienia wywód strony, iż powierzchnia tego tarasu była wliczana do powierzchni budynku, a na skutek zabudowy tarasu zwiększy się tylko kubatura budynku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wykonanie zabudowy tarasu jest rozbudową budynku mieszkalnego. Po drugie, decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła m. in. zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele usługowe. Tymczasem, w złożonym projekcie budynek ten jest wskazany jako już wykorzystywany na cele usługowe. Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi o jego rozbudowie, gdy tymczasem projekt planuje jego rozbudowę. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zwiększenie powierzchni obiektu nawet o 0,6 m2 jest rozbudową. Przepisy prawa nie przewidują żadnej granicy, do której zwiększenie powierzchni obiektu nie stanowiłoby jeszcze rozbudowy. Owszem zwiększenie powierzchni obiektu o wielkość 0,6 m2 nie jest znaczące, tym niemniej stanowi już rozbudowę. Z tych dwóch powodów należy przyjąć, że treść projektu budowlanego, a tym samym zamierzenia inwestycyjne skarżącej były sprzeczne z zapisami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu sprzeczność ta jest wyraźna i już sama ona stanowiła podstawę do zobowiązania strony do uzupełnienia bądź poprawienia braków w projekcie budowlanym w formie postanowienia w trybie regulowanym przepisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Co już podkreślano skarżąca nie uzupełniła tego braku, co stanowiło podstawę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto, skarżąca mocą opisywanego uprzednio postanowienia została wezwana także do uzupełnienia innych braków. Część z nich została uzupełniona, a część nie. Spośród braków, które nie zostały uzupełnione, oprócz powyżej opisanych, należy wskazać na brak złożenia odpowiedniej ilości egzemplarzy projektu budowlanego. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych nie wynika bowiem, by skarżąca złożyła wymaganą ilość egzemplarzy projektu budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, w kontekście przytoczonych powyżej uwag należy wskazać, że Sąd nie podzielił argumentu stanowiącego o naruszeniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że złożony projekt budowlany był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Strona zwracała także uwagę na uchybienie treści art. 6, 7, 8, 9, 10 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem rozstrzygnięcie w sprawie nie zostało oparte na przepisach prawa i całokształcie materiału dowodowego, wbrew zasadzie praworządności i obowiązkowi pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Strona nie wyjaśniła w motywach skargi na czym miało polegać naruszenie przez organy wymienionych przepisów. Z drugiej strony, Sąd oceniając legalność działania organów administracji w kontekście całokształtu zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, nie dostrzegł by organy administracji naruszyły wymienione zasady ogólne. Wbrew twierdzeniom skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zajmując się wcześniejszą skargą inwestorów na uprzednią decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, nie wypowiedział się, że projekt jest kompletny. Sąd wówczas zarzucił organom, że wydając decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nie uzasadniły w sposób należyty swojego stanowiska. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. a.tp.