II SA/Łd 340/16

Dnia 30 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prokuratora Okręgowego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Prokurator Okręgowy w S., po rozpoznaniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego w S. z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy M. G. w dniu 3 lutego 2016 r. złożyła wniosek do Prokuratora Rejonowego w S. o udzielenie informacji publicznej poprzez wskazanie ilości wydanych przez prokuratorów Prokuratury Rejonowej w S. postanowień o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu osób uznanych za podejrzane wyłącznie z powodu braku odbioru korespondencji wzywającej na przesłuchanie bądź na inne czynności prawne wymagające obecności tej osoby za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2016 r. Rozpoznając wniosek Prokurator Rejonowy w S. z uwagi na fakt, że Prokuratura nie prowadzi w tym zakresie stosownych rejestrów pismem z dnia 5 lutego 2016 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. oraz Komendantów Komisariatów Policji w W., Z. i B. o udzielenie stosownych informacji w tym zakresie. W odpowiedzi KPP w S. poinformowała, że w wymienionym okresie otrzymano do realizacji w formie doprowadzenia 448 spraw. Nie wskazano przy tym, ile wniosków o doprowadzenie zostało zrealizowanych i z jakich przyczyn, gdyż w tym zakresie nie są prowadzone odpowiednie zestawienia. KP w W. podała, że w tym okresie otrzymano do realizacji postanowienia w 23 sprawach. KP w Z. wskazała, że w okresie od 1.01.2015 r. do 31.01.2016 r. zostały zrealizowane 3 zarządzenia, a za wcześniejszy okres nie posiadają danych. KP w B. podała, że w tym czasie zrealizowała postanowienia w 14 sprawach. Decyzją z dnia [...] Prokurator Rejonowy w S. odmówił udostępnienia informacji publicznej uznając, że żądanie M. G. dotyczy informacji przetworzonej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Prokuratura Rejonowa w S. nie prowadzi rejestru wydanych postanowień, o które wystąpiła wnioskodawczyni. Organ Prokuratury nie posiada zestawu gotowej informacji w powyższym zakresie. Udzielenie zaś informacji wiąże się z podjęciem szeregu dodatkowych działań, z dokonaniem analizy i stworzenia odpowiedniego rejestru. Udzielenie informacji wiązałoby się z zaangażowaniem dodatkowych środków osobowych. Prokurator Rejonowy w S. przyjął, że w tym przypadku żądanie dotyczyłoby informacji przetworzonej, do udzielenia której niezbędne jest ustalenie i rozważenie istotnego interesu publicznego. Interes publiczny istnieje zaś wtedy, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie i wpływ na funkcjonowanie państwa poprzez - przykładowo - usprawnienie jego organów. Uzyskanie tego rodzaju informacji przez osobę prywatną nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Od powyższej decyzji odwołała się M. G. wnosząc o udostępnienie informacji określonej wnioskiem z dnia 3 lutego 2016 r. Odwołująca podniosła, że rejestr wydanych postanowień istnieje, gdyż prokuratorzy zobowiązani są do prowadzenia statystyki wydanych postanowień. Strona polemizowała również ze stanowiskiem Prokuratora Rejonowego w S. o braku istotności informacji dla interesu publicznego i podniosła, że dotyczy ona pozbawienia wolności, a więc kwestii gwarantowanych przez Konstytucję RP. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Prokurator Okręgowy w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (na skutek oczywistej omyłki organ wskazał art. 138 § 2 pkt 1 k.p.a.) oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej w skrócie "u.d.i.p", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej co do charakteru żądanej informacji oraz pojęcia istotności interesu publicznego. Stwierdził, że Prokurator Rejonowy w S. na podstawie dostępnych danych uzyskanych z jednostek policyjnych funkcjonujących na terenie powiatu [...] ustalił w ilu sprawach zostały wydane postanowienia o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu osób celem wykonania czynności. Brak jest natomiast danych dotyczących w ilu sprawach postanowienia zostały zrealizowane, jak również brak jest danych dotyczących powodów wydania postanowień. Wnioskodawczyni ograniczyła zakres informacji do sytuacji braku odebrania korespondencji wzywającej do stawiennictwa. Postanowienia w tym względzie wydawane są również z innych powodów, np. ukrywania się osób bez wystawienia wezwań, jak również w sytuacji gdy wymaga tego taktyka postępowania. Zatem, by uzyskać informacje w tym względzie niezbędne jest dokonanie analizy akt postępowań. Z uzyskanych informacji wynika, że w okresie od 1.01.2010 r. do 31.02.2016 r. należałoby przeanalizować materiały w blisko 500 sprawach. Zadanie to byłoby pracochłonne i wymagało zaangażowania wielu osób. Według organu żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, na którą składa się zespół tak zwanej informacji prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Przeprowadzenie zaś odpowiednich badań, zestawień, analiz, wyciągów powoduje, że takie zabiegi czynią z informacji prostej, informację przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego. Strona w odwołaniu nie wskazała, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskaną informację publiczną przetworzoną i czemu służy wydanie tych danych. Zatem słusznie Prokurator Rejonowy w S. wskazał, że uzyskanie danych przez osobę prywatną tylko dla jej wiedzy i wiadomości oraz zaspokojenia ciekawości nie będzie miało wpływu na praktykę organów ścigania. W związku z powyższym zaskarżoną decyzję Prokuratora Rejonowego w S. należało utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. G. wniosła o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku, podtrzymując zarzuty z odwołania od decyzji oraz o zwolnienie od kosztów sądowych. Odpowiadając na skargę Prokurator Okręgowy w S. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że kwestia związana z założeniem i prowadzeniem urządzeń ewidencyjnych uregulowana była Zarządzeniem Nr [...] Prokuratora Generalnego z dnia [...] w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów oraz innych działów administracyjnych w powszechnych jednostki organizacyjnych prokuratury. W rozdziale 3 zakładanie i prowadzenie akt w § 42-57 Zarządzenia wskazano szczegółowo, jakie rejestry winny być prowadzone w Prokuraturach różnych szczebli. W akcie tym nie wskazano, ażeby wprowadzono urządzenia do rejestracji postanowień o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu. Wskazane Zarządzenie zostało znowelizowane Zarządzeniem Nr [...] Prokuratora Generalnego z dnia [...]. Także i ta nowelizacja nie przewiduje odrębnych rejestrów dla wskazanych wyżej czynności. Wobec powyższego organ stwierdził, że udzielenie właściwej i pełnej informacji wnioskodawczyni wiązałoby się z badaniem około 500 akt głównych i podręcznych. Znakomita większość tych akt znajduje się w sądach i obligowałoby to pracowników Prokuratury do kwerendy akt sądowych w części już zarchiwizowanych. Prokurator tak naprawdę dysponuje numerami spraw i dopiero przegląd akt daje możliwość ustalenia, jaki był powód wydania stosownego postanowienia. Zatrzymanie osób i doprowadzenie na przesłuchanie może wynikać z zaniechania odbioru korespondencji mimo pouczenia strony o obowiązku stawienia się na wezwanie. Zatrzymanie może jednak wynikać z faktu ukrywania się, a także wynikać z taktyki procesowej by osoby, z którymi zamierza się wykonywać czynności procesowe nie kontaktowały się ze sobą. Dodać należy, że faktem notoryjnie znanym w praktyce prokuratorskiej jest to, że zatrzymanie i doprowadzenie osoby można również stosować wobec świadków uchylających się od obowiązku stawiennictwa na przesłuchanie, a także w poszczególnych sprawach postanowienia o zatrzymaniu mogą być wystawiane wielokrotnie w stosunku do tej samej osoby, gdy wcześniejsze okazały się bezskuteczne. Kwestie te wskazują zatem jednoznacznie, iż udzielenie właściwej odpowiedzi w zakresie informacji publicznej obliguje pracowników organu prokuratorskiego do przeprowadzenia kwerendy aktowej, ustalenia powodów i liczby wydanych postanowień w poszczególnych sprawach. Nadto Komendant Powiatowy w Z. podał, że nie posiada dokumentacji dotyczącej realizowanych decyzji o przymusowym doprowadzeniu za lata 2010-2014, a zatem oznaczałoby to konieczność przeglądu akt spraw prowadzonych przez ten Komisariat za okres 4 lat. Wskazany zakres prac niezbędnych dla uzyskania informacji publicznej i niezbędnych działań pozwala jednoznaczne stwierdzić, iż wnioskodawczyni żąda w istocie informacji publicznej przetworzonej. Udzielenie takiej informacji związane jest z ustaleniem, czy interes publiczny wymaga podjęcia takich działań. Z korespondencji wnioskodawczyni wynika, że instytucja zatrzymania i przymusowego doprowadzenia została również wobec niej zastosowana. Decyzję tę kwestionuje, uznając za nieuzasadnioną. Jednakże do kontroli tego rodzaju decyzji służy środek odwoławczy do sądu, a nie uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. Sądzić zatem można, że uzyskanie danych przez skarżącą służy jedynie zaspokojeniu jej ciekawości, co nie będzie miało wpływu na praktykę organów ścigania. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i oświadczył, że nie zostały one opłacone w całości ani w części. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Poddana kontroli sądu decyzja Prokuratora Okręgowego w S. utrzymująca w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego w S. o odmowie udostępnienia skarżącej M. G. informacji publicznej nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu rzutującym na wynik sprawy, wobec czego brak było podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. M. G. domagała się od organu udostępnienia informacji publicznej o ilości wydanych przez prokuratorów Prokuratury Rejonowej w S. postanowień o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu osób uznanych za podejrzane wyłącznie z powodu braku odbioru korespondencji wzywającej na przesłuchanie bądź inne czynności prawne wymagające obecności tej osoby za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2016 r. Zatem spór pomiędzy stronami postępowania dotyczył ustalenia charakteru żądanej informacji publicznej, a więc czy - jak twierdzi skarżąca - jest to informacja prosta, czy - jak twierdzą organy - informacja przetworzona, której warunkiem ewentualnego udostępnienia jest, ażeby było to szczególnie istotne dla interesu publicznego, czego skarżąca - zdaniem organu - nie wykazała. W rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: pkt 1 - odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; pkt 2 - uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych, podzielanym zresztą w pełni przez tutejszy sąd, podkreśla się, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Zauważa się także, że jakkolwiek "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 września 2014 r. sygn. akt I OSK 60/14 – Lex nr 1664511, 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14 – Lex nr 1770329, 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1746/14 – Lex nr 1985767, 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12 – Lex nr 1264566, 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12 – Lex nr 1264654). Proces przetworzenia informacji publicznej w celu jej udostępnienia musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Niewątpliwie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. będąc podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to dokonane aktem rangi ustawowej odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ustawodawca, ograniczając w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dostęp do informacji przetworzonej, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, skoro przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów Państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Przesłankę "szczególnej istotności dla interesu publicznego" należy rozumieć w ten sposób, że wnioskodawca musi wykazać, iż ma indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga oraz obiektywną możliwość spowodowania zmiany praktyki stosowanej przez organy administracji publicznej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 583/14 – Lex nr 1991837, 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 2716/14 – Lex nr 2032788, 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2787/13 – Lex nr 2005789, 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2111/13 – Lex nr 14775450). Analiza akt sprawy w świetle obowiązujących przepisów prawa i poczynionych wyżej uwag natury ogólnej uzasadnia konkluzję o trafności stanowiska zaprezentowanego przez organy obu instancji, że informacja publiczna, której udostępnienia domagała się skarżąca ma charakter informacji przetworzonej. Niewątpliwie brak jest podstaw, ażeby skutecznie kwestionować twierdzenie organu o nie prowadzeniu przez Prokuraturę Rejonowa w S. rejestrów wydanych postanowień o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu osób uznanych za podejrzane wyłącznie z powodu braku odbioru korespondencji wzywającej na przesłuchanie bądź na inne czynności prawne wymagające obecności tej osoby, na podstawie których można by od razu udostępnić żądaną informację publiczną. Bezspornym jest, że organ celem realizacji wniosku zwrócił się do podległych mu Komendantów Policji w S., W., Z. i B. o udzielenie informacji w tym zakresie i na tej podstawie ustalił, że KPP w S. w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2016 r. otrzymała do realizacji w formie doprowadzenia 448 spraw. Co istotne, z uwagi na brak prowadzenia odpowiednich zestawień nie wskazano przy tym, ile z tych wniosków o doprowadzenie zrealizowano i z jakich przyczyn. KPP w W. poinformowała o realizacji postanowień w 23 sprawach, KPP w Z. wskazała na realizację za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 stycznia 2016 r. 3 zarządzeń, informując jednocześnie, że nie posiada danych za okres wcześniejszy, zaś KPP w B. wskazała na realizację postanowień w 14 sprawach. Zatem, jak poprawnie wywiódł organ, udzielenie skarżącej informacji wiązałoby się z koniecznością przeanalizowania materiałów w blisko 500 sprawach, zaznaczając jednocześnie, że postanowienia o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu wydawane są z różnych przyczyny, jak chociażby z powodu ukrywania się osób, niestawiennictwa świadków na przesłuchanie, czy też z taktyki procesowej, celem uniemożliwienia kontaktowania się ze sobą osób, z którymi mają być podjęte czynności procesowe. Prokurator dysponuje tylko numerami spraw, a dopiero szczegółowa analiza akt spraw pozwoli ustalić, jaki w istocie był powód wydania postanowienia. Poza tym, jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę, większość akt znajduje się sądach, to zaś wiązałoby się z koniecznością zaangażowania pracowników Prokuratury do kwerendy akt sądowych nawet tych częściowo zarchiwizowanych. Wobec powyższego udzielenie żądanej informacji publicznej byłoby niezwykle pracochłonne i czasochłonne, wymagałoby również zaangażowania wielu osób, celem dokonania odpowiednich badań, analiz i zestawień. Konieczne do zadośćuczynienia wnioskowi skarżącej zabiegi czynią z informacji prostej informację przetworzoną. Ta zaś może zostać udostępniona tylko wówczas, gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie sądu M. G. w treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wykazała, że udostępnienie informacji będzie miało szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Wprawdzie organ I instancji przed wydaniem decyzji nie wezwał skarżącej w stosownym terminie do wykazania tej przesłanki, nie mniej jednak wspomniane uchybienie należało potraktować jako nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ skarżąca szerzej do kwestii szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu tych informacji odniosła się w treści odwołania, odwołując się do chronionych konstytucyjnie wartości, orzeczenia TK z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt K 34/06, art. 5 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka. Ostatecznie zaś stwierdziła, że zatrzymanie będące pozbawieniem wolności osobistej człowieka może być stosowane w przypadkach określonych ustawą. "Korzystanie z tego prawa przez prokuratora wymaga szczególnej rozwagi oraz znajomości i reguł postępowania. Naruszenie tych zasad – co ma miejsce w tym wypadku – traktowane jako bezprawne zatrzymanie obywatela jest przestępstwem określonym w art. 189 kk. Zatrzymanie mnie z przekroczeniem prawa wiąże się z przestępstwem przekroczenia uprawnień określonych w art. 231 kk. (...) Dlatego wydanie postanowienia o zatrzymaniu wyłącznie z powodu braku odbioru korespondencji wzywającej do stawiennictwa na przesłuchanie bądź inne czynności prawne wymagające obecności tej osoby jest jawnym naruszeniem prawa i powinno zostać ujawnione i ukarane." Trafna jest wobec powyższego konkluzja, że ujawnienie żądanych informacji miałoby niewątpliwie służyć interesowi prywatnemu skarżącej, a nie interesowi ogółu. W toku postępowania skarżąca nie wykazała, że ma realne możliwości wykorzystania żądanej informacji dla dobra ogółu, celem poprawy funkcjonowania Prokuratury, czy zmiany stosowanej przezeń praktyki. Fakt, że zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie zastosowano również w stosunku do skarżącej, która kwestionuje podstawy takiego postępowania ze strony organów ścigania, nie może uzasadniać udostępnienia jej informacji przetworzonej. Na postanowienie o zatrzymaniu służył skarżącej przewidziany prawem środek odwoławczy do sądu i to on stanowił środek kontroli nad legalnością działania organów ściągania. Z tych wszystkich powodów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu przez radcę prawnego orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). a.bł.