II SA/Łd 352/10

Dnia 25 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi K. S., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy R. na podstawie art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) działając z urzędu orzekł o czasowym odebraniu J. K. 18 sztuk bydła, w tym 4 sztuk cieląt i przekazaniu, umieszczeniu bydła w Zakładzie A w R. celem zapewnienia dobrych warunków utrzymania. W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, iż w sprawie odbyły się 2 wizje lokalne, które dały podstawę do stwierdzenia, iż stado 18 sztuk bydła utrzymywane jest w niewłaściwych warunkach co należy zakwalifikować jako znęcanie się nad zwierzętami, gdyż zwierzęta nie mają zapewnionego pożywienia w ilościach zapewniających potrzeby stada oraz są trzymane pod gołym niebem, bez ochrony przed mrozem i śniegiem. Wójt dodał, iż obie wizje zostały przeprowadzone z udziałem Powiatowego Lekarza Weterynarii, Dzielnicowego KP Policji w R. oraz przedstawiciela Urzędu Gminy w R. Organ dodał, iż w okresie od 15 stycznia 2010r. do dnia 26 stycznia 2010r. strona nie podjęła żadnych działań mających na celu zabezpieczenie właściwych warunków utrzymania zwierząt, zaś dalsze utrzymywanie stada w obecnych warunkach stwarza zagrożenie zdrowia i życia tych zwierząt. Organ wskazał, iż w obliczu poczynionych ustaleń zasadne jest stwierdzenie, iż zwierzęta traktowane są w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, co za tym mogą być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji administracyjnej, co też organ uczynił po dokonaniu kontroli w dniu 26 stycznia 2010r. W terminie prawem przewidzianym odwołanie złożył J. K., obszernie w nim wyjaśniając, iż "zimny chów" bydła prowadzi od 4 lat, podobnie jak w latach ubiegłych tak i teraz zapewnił stadu odpowiednią ilość pożywienia. Odwołujący wyraził niezadowolenie z bezprawnego zaboru jego mienia i umieszczenia go w drewnianym pomieszczeniu, co z uwagi na szybkie przegrzanie nie było korzystne dla zwierząt, które dotychczas były trzymane w innej temperaturze. Do odwołania strona załączyła kserokopie dwóch pism skierowanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia [...]r. oraz do Wójta Gminy w R. z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...]r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzielając w pełni stanowisko organu I instancji przypomniało, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, zwierzę jako istota żyjąca zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą, Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Z kolei w myśl art. 7 ust. 1 w/w ustawy w przypadku, gdy zwierzęta traktowane są w sposób określony w art. 6 ust. 2 w/w ustawy (w tym m.in. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w stanie rażącego niechlujstwa, bądź stosowania okrutnych metod w chowie i hodowli) mogą być czasowo odebrane właścicielowi na podstawie decyzji wójta i przekazane państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli są to zwierzęta gospodarskie, a w sytuacji wystąpienia okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierząt takiej jednostce zwierzęta mogą być przekazane innej osobie prawnej lub jednostce nie posiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni im właściwą opiekę. Kolegium wskazało, iż w toku postępowania ustalono, że zwierzęta odebrane odwołującemu były przetrzymywane pod gołym niebem, właściciel nie posiada żadnego budynku inwentarskiego dla zwierząt a w odwołaniu podkreśla, iż tę metodę hodowli stosuje od 2003 roku. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. stwierdził, że zwierzęta utrzymywane są w niewłaściwych warunkach, bez ochrony przed mrozem i śniegiem, co może być kwalifikowane jako znęcanie się nad zwierzętami. Organ podkreślił, iż wobec takiego stanowiska oraz ustalenia, iż w styczniu 2010 roku na tym obszarze wystąpiły znaczne spadki temperatury, poniżej 20 stopni mrozu, przychylić należy się do organu I instancji, że właściciel utrzymywał bydło w warunkach niewłaściwych a metoda chowu zwierząt w warunkach zimowych na zewnątrz nie odpowiada humanitarnemu traktowaniu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt i świadczy o znęcaniu się nad zwierzętami. Nadto z akt sprawy wynika, iż właściciel nie jest w stanie zapewnić właściwych warunków bytowania zwierzętom, ma poważne powtarzające się trudności z zabezpieczeniem budynku inwentarskiego, a także z wyżywieniem zwierząt. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. K. podkreślił, iż decyzja organu odwoławczego wydana została w pośpiechu, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii nie powinno być uwzględnione, gdyż wbrew twierdzeniu organu o posiadanej przez ten podmiot wykwalifikowanej wiedzy, tydzień po przeniesieniu zwierząt do Instytutu, lekarz nie był w stanie wskazać, które bydło jest bydłem strony. Skarżący zauważył, iż przekazanie plandeki łącznie z pomocą z ubiegłego roku w postaci namiotu ustawionego przy ciepłym legowisku były wspólnym uzgodnieniem pomiędzy stroną a Wójtem i porozumienie to zostało zawarte w dniu 18 stycznia 2010r. W ocenie strony zabezpieczenie to było wystarczające i w niczym nie naruszało przepisów rozporządzenia z dnia 2 września 2003r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowały Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...]r. rozstrzygającą o czasowym odebraniu J. K. 18 sztuk bydła, w tym 4 sztuk cieląt i umieszczeniu w Zakładzie A w R. celem zapewnienia dobrych warunków utrzymania. Materialnoprawnej podstawy przywołanych rozstrzygnięć upatrywać należy w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.), który to akt prawny w art. 1 wyraźnie określa, iż zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą, człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Natomiast organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. Nie budzi wątpliwości, iż poprzez taki zapis ustawodawca chciał zagwarantować humanitarne traktowanie zwierząt, niemniej jednak nie budzi również wątpliwości, iż instrumenty, o których przywołana ustawa stanowi wymagają dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności rzeczywistych warunków w jakich zwierze przebywa i jakie warunki jest mu w stanie zapewnić właściciel, opiekun. Z tych względów konieczne jest przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, znajdującego oparcie w zgromadzonych materiałach sprawy, w protokołach oględzin i wizji lokalnych oraz wszystkich innych czynności niezbędnych do rzeczywistego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie budzi wątpliwości, iż dopiero przeprowadzenie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji w sposób wynikający z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego da podstawę do rzetelnego i obiektywnego podjęcia rozstrzygnięcia, tym bardziej, iż ustawa o ochronie zwierząt nie wyklucza stosowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zaakcentować należy jedną z głównych zasad postępowania administracyjnego, której przestrzeganie zapewnia jego prawidłowy przebieg a mianowicie określoną w art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zgodnie z nią organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 77 K.p.a.) a samo postępowanie administracyjne prowadzić tak by pogłębić zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 K.p.a.). W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981r., SA 810/81, ONSA 1981/1/45). Z kolei uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art.11 K.p.a.). Powinno nadto umożliwiać organom nadzoru i sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w sposób wystarczający dla wydania zaskarżonej decyzji. Przypomnieć trzeba, iż jak wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, zwierze traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne lub państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Dla wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt jest zatem niezbędne ustalenie, ponad wszelką wątpliwość, iż w danych stanie faktycznym mamy do czynienia ze znęcaniem się nad zwierzętami, przez które to zachowanie należy rozumieć zadawanie lub świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, w szczególności w sposób określony w art. 6 ust. 2 w/w ustawy. W niniejszej sprawie organ I instancji wskazując na zasadność rozstrzygnięcia o czasowym odebraniu zwierząt wyjaśnił, iż w toku przeprowadzonych dwóch wizji lokalnych, w dniu 15 stycznia i w dniu 18 stycznia 2010 roku, przy udziale pracownika organu w towarzystwie Powiatowego Lekarza Weterynarii, Dzielnikowego KP Policji w R. oraz kontroli przeprowadzonej w dniu 26 stycznia 2010r. ustalono, iż zwierzęta nie mają zapewnionego właściwego pożywienia w ilościach zapewniających potrzeby stada, trzymane są pod gołym niebem, bez ochrony przed mrozem i śniegiem, co w ocenie organu kwalifikuje się jako znęcanie się nad zwierzętami. Zastany stan organ zakwalifikował jako znęcanie się nad zwierzętami stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt, z którego wynika, iż przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Taką też podstawę wniosku o czasowe odebranie zwierząt podał Powiatowy Lekarz Weterynarii we wniosku z dnia 26 stycznia 2010r. W ocenie składu orzekającego analiza dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego nie potwierdza tych nader lakonicznych twierdzeń organów, tym bardziej, iż część z nich nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Po pierwsze zauważyć trzeba, iż w sprawie odbyła się jedna wizja lokalna i miała ona miejsce w dniu 15 stycznia 2010r., z czynności tej sporządzony został protokół. Natomiast w dniu 18 stycznia 2010r. owszem odbyło się spotkanie ale w Urzędzie Gminy, nie jest zatem uprawnione twierdzenie organu I instancji, że istotne dla sprawy ustalenia zostały zebrane w wyniku dwóch wizji lokalnych. Warto zauważyć, iż w odwołaniu skarżący zwraca uwagę na tę okoliczność, jednakże organ odwoławczy zupełnie się do niej nie ustosunkował. Nadto organ pisze, iż w dniu 26 stycznia 2010r. przeprowadzono kontrolę, po której Powiatowy Lekarz Weterynarii wystąpił, w tym samym dniu, z wnioskiem o czasowe odebranie zwierząt, gdyż stwierdzono, ze stan utrzymania zwierząt nie uległ poprawie. Tymczasem w aktach sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu stanowiącego zapis tejże kontroli, zaś załączone zdjęcia odebranego stada i warunków w jakich były utrzymywane opatrzone są datą "27 stycznia 2010r.", zatem wykonane zostały już po wystąpieniu z wnioskiem. Stan taki poddaje w wątpliwość twierdzenie, iż kontrola miała miejsce w dniu 26 stycznia 2010r., skoro zdjęcia wykonano w dniu 27 stycznia 2010r. Nie wiadomo również kto jest autorem zdjęć, czy strona, czy organ i kto właściwie przeprowadził kontrole w dniu 26 stycznia 2010r. Jednakże nawet jeżeli były to dwie odrębne wizyty, dzień po dniu, to obie winny zostać udokumentowane w sposób wynikający z przepisów prawa. Jedynie bowiem wówczas będą mogły zostać poddane ocenie, tak przez organy administracji orzekające w sprawie jak i sąd administracyjny. Nie sposób również zauważyć, iż z zapisu spotkania z dnia 18 stycznia 2010r. wynika, że w celu polepszenia bytu stada skarżący miał otrzymać od Gminy plandekę celem wykonania do dnia 25 stycznia 2010r. zadaszenia, a tymczasem od strony zawietrznej ustawił belki słomy dla osłony stada i zapewnił zapas paszy, jednocześnie oświadczył, iż jest w trakcie uzgodnień zakupu kolejnej transzy paszy. Organ I instancji pisze natomiast, iż pomimo zawartych uzgodnień, w okresie od dnia 15 stycznia 2010r. do dnia 26 stycznia 2010r. skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do poprawy bytu zwierząt, jednocześnie jednak z akt sprawy nie wynika aby organ w jakikolwiek sposób sprawdził na miejscu czy taka poprawa nastąpiła, czy też nie. Jak już zostało podkreślone brak dokumentu potwierdzającego kontrolę w dniu 26 stycznia 2010r., która byłaby zasadna i z tego względu, że skarżący w dniu 18 stycznia 2010r. zobowiązał się do wykonania do dnia 25 stycznia 2010r. zadaszenia dla stada. Wydaje się co najmniej dziwne, iż organ przeprowadza ze stroną określonej treści rozmowy, zawiera pewne uzgodnienia i określa termin w jakim strona ma się z nich wywiązać a następnie nie podejmuje żadnych kroków celem sprawdzenia czy strona wywiązała się ze złożonych deklaracji. Stan taki, w ocenie składu, uprawnia do stwierdzenia, iż rozstrzygnięcie organu oparte zostało na gołosłownych twierdzeniach a takie działanie jest niedopuszczalne. Fakty, na które organ powołuje się w swym rozstrzygnięciu winny znaleźć odzwierciedlenie w materiale sprawy, a niewątpliwie tak w niniejszej sprawie nie jest. Na koniec warto zauważyć, iż w protokole z dnia 15 stycznia 2010r. widnieje zapis, że utrzymywane bydło mimo złych warunków lokalowych jest w dobrej kondycji, nie jest wychudzone, żywione jest sianokiszonką i słomą pszenną. Do zapisu tego organ zupełnie nie ustosunkował się a niewątpliwie wskazuje on, iż stan zdrowotny zwierząt nie wymagał natychmiastowej interwencji. Niestety także lektura uzasadnienia organu odwoławczego wskazuje, iż organ ten pomimo ustawowego obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy i przeanalizowanego stanu faktycznego i prawnego nie poczynił w tym zakresie własnych ustaleń. Skupił się na stanowisku Powiatowego Lekarza Weterynarii i okoliczności, że w styczniu 2010 roku na tym terenie wystąpiły silne mrozy, zaś skarżący sam w odwołaniu pisze, iż otwarty chów prowadzi od 2003 roku. Nie są to argumenty wypełniające przesłanki z art. 6 ust. 2 pkt 10 i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, a jedynie rozstrzygnięcie nie znajdujące odzwierciedlenia w materiale sprawy i budzące uzasadnione wątpliwości Sądu. Zauważyć trzeba, że nie jest zasadne przyjęcie stanowiska, iż strona prowadzi otwarty chów zatem nie zapewnia zwierzętom należytych warunków, bowiem w § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 września 2003r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich (Dz.U. Nr 267, poz. 1629) ustawodawca dopuścił utrzymywanie zwierząt gospodarskich w systemie otwartym, przy czym należy zapewnić zwierzętom tak chowanym możliwość ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi. Taki system chowu bydła jest przewidziany także w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010r. Organ nie może zatem przyjąć, iż fakt utrzymywania stada pod gołym niebem w okresie występowania niskich temperatur jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, iż właściciel zwierząt znęca się nad stadem. Tym bardziej, iż jak już zostało to podkreślone, brak dokumentów, z których wynikałoby, że organ sprawdził czy skarżący podjął czynności w wyniku, których warunki utrzymania zwierząt spełniają chociażby minimum wynikające z przywołanego rozporządzenia. Powtórzyć należy, iż analiza art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy o ochronie zwierząt wskazuje, że wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia w oparciu o powyższy artykuł, nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc ustalenia, że zwierzę jest faktycznie utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego niechlujstwa, czy też w pomieszczeniach albo klatkach, które uniemożliwiają mu zachowanie naturalnej pozycji i poparcia ustaleń w tym przedmiocie rzeczowym materiałem dowodowym. Bezsprzecznym jest bowiem, iż w toku każdego postępowania administracyjnego, w tym także postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy o ochronie zwierząt, organ administracji zobligowany jest do przestrzegania zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Przede wszystkim obowiązkiem organów rozstrzygających sprawę jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 § 1 K.p.a.). Organ prowadzący postępowanie jest bowiem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a więc dopuszczenia jako dowodów wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 77 § 1, art. 75 § 1 K.p.a.). Równocześnie, zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a., w ramach toczącego się postępowania strona ma prawo żądania przeprowadzenia dowodu dla wykazania okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska, w szczególności przedstawienie argumentów, którymi kierował się odmawiając uwzględnienia żądania strony (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r., II SA/Wa 1622/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex 222029). Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji biorąc pod uwagę wyrażone powyżej poglądy prawne, winny w sposób nie budzący wątpliwości ustalić stan faktyczny sprawy a następnie przeprowadzić jego analizę z uwzględnieniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego i przepisów ustawy o ochronie zwierząt. Organy obowiązane są zapewnić spójność materiału dowodowego i dopilnować aby twierdzenia istotne dla podjęcia decyzji znalazły odzwierciedlenie w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 w/w ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). ar