II SA/Łd 354/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skarg A. S.A. w K. oraz B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] , znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i parkingiem w K. przy ulicy A. /B. , na działce ewid. nr 236 i ustaliło warunki zabudowy dla tej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, iż Prezydent Miasta K. , po rozpoznaniu wniosku C. Spółki z o.o. z siedzibą w P. z dnia [...] , decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji; SKO w S. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło wskazaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania; Wydział Drogownictwa Starostwa Powiatowego w K. pismem z dnia [...] nr [...] negatywnie zaopiniował inwestycję w zakresie możliwości włączenia ruchu spowodowanego przedmiotową inwestycją do ulicy B. , a następnie pismem z dnia [...] nr [...] uzgodnił warunkowo inwestycję; Wydział Obsługi Miasta Urzędu Miasta K. w piśmie z dnia [...] , znak: [...] zawarł negatywne "stanowisko zarządcy drogi wewnętrznej"; Prezes Zarządu A. S.A. z/s w K. w piśmie z dnia [...] wyraził obawy i zastrzeżenia dotyczące drogi komunikacyjnej do planowanej inwestycji, zaś mieszkańcy bloku przy ul. B. 22A pismem z dnia [...] podnieśli obawy co do dojazdu do tego obiektu wąską drogą osiedlową, braku możliwości parkowania, bezpieczeństwa dzieci uczęszczających do Gimnazjum nr [...]; Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] , znak: [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a SKO w S. decyzją z dnia [...] , znak: [...] uchyliło tą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło nadto, iż dla obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; właścicielem działki nr 236 jest T. R. , a w sprawie spełnione zostały warunki określone w art.61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: istniejąca na działkach sąsiednich zabudowa pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; teren inwestycji zachowuje dostępność do drogi publicznej poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną (ul. A. ); istniejące i projektowane uzbrojenie terenu (z zastrzeżeniem art. 61 ust. 5 ustawy) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreśliło nadto, iż zarzuty dotyczącego obecnego stanu drogi wewnętrznej oraz warunków odbywającego się na niej ruchu nie należą do przedmiotu sprawy rozstrzyganej w niniejszym postępowaniu, a ustalone na wstępie warunki zabudowy przewidują odpowiednią ilość miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni sprzedaży planowanego pawilonu. W ocenie SKO w S. , brak zgody Prezydenta Miasta K. jako właściciela drogi wewnętrznej - ulicy A. na przebudowę skrzyżowania tej drogi z powiatową drogą publiczną - ulicą B. , nie miało także znaczenia prawnego w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, bowiem wydanie decyzji w tym przedmiocie nie było uzależnione od zgody właściciela terenu. Zwróciło również uwagę iż, niepoparte dowodami negatywne stanowisko Prezydenta Miasta K. jako zarządcy ogólnodostępnej drogi wewnętrznej, obsługującej osiedle wielorodzinnych budynków mieszkalnych, zawiera ogólne stwierdzenia, które można odnieść do każdej drogi, po której odbywa się ruch pieszy i kołowy. W konkluzji uzasadnienia uznało, że nie doszło do naruszenia 53 ust.4 pkt.9 w związku z art.64 ust. 1 wskazanej ustawy, a ustalenia niniejszej decyzji w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust. 1 pkt.1 ustawy opierają się o wyniki analizy przeprowadzonej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588). Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 60 ust. 4 wskazanej ustawy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. wniosły o "uchylenie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; uchylenie wydanych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określonych w zaskarżonej decyzji oraz uchylenie linii określonych w załączniku graficznym nr 1 do zaskarżonej decyzji rozgraniczających teren inwestycji", B. zoo w K. zaś, poza żądaniem uchylenia decyzji, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. A. w uzasadnieniu skargi zauważyły, iż obsługa komunikacyjna klientów obiektu spółki oraz dostawy towarów, a także dojazd do budynków wielorodzinnych i garaży mieszkańców tych budynków i projektowanego obiektu, będzie odbywać się z drogi publicznej (ul. N. B. ) poprzez wewnętrzną wąską drogę osiedlową, stanowiącą działkę ewid. nr 239/16 (ul. A. ) - obok obiektu handlowo-gastronomicznego spółki, a to narusza, co potwierdza pismo Powiatowego Zarządu Dróg w K. nr [...] z dnia [...] oraz Urzędu Miasta K. [...] z dnia [...] , negatywnie ustosunkowujące się do możliwości włączenia ruchu spowodowanego przedmiotową inwestycja do ul. B. , istniejącą infrastrukturę komunikacyjną, która nie zapewnia w sposób wystarczający obsługi osiedla i jej placówki. Zaproponowane przez inwestora poszerzenie wjazdu z ul. B. w ul. A. do parametrów jezdni obsługującej ruch dwukierunkowy, zdaniem Spółki, musiałoby się odbyć kosztem likwidacji lub znacznego zwężenia części chodnika, na co nie wyraża zgody Prezydent Miasta K. , a co spowodowałaby zagrożenie dla pieszych. Zaskarżona decyzja, w ocenie skarżącego, powoduje także "realne zagrożenie, że ilość przewidzianych dla inwestycji miejsc parkingowych jest niewystarczająca i nie została określona jej faktycznymi potrzebami. Taki stan rzeczy spowoduje, że klienci inwestora będą po prostu parkowali na Naszym terenie. Spowoduje to utrudnienia w dostępie do naszej placówki handlowej E. oraz znacznie pogorszy i tak uciążliwe już warunki komunikacyjne dla klientów naszego obiektu, pojazdów zaopatrzenia oraz mieszkańców osiedla". Decyzja nie uwzględnia więc realiów funkcjonowania istniejących już obiektów oraz dodatkowego wpływu nowego pawilonu na komunikację na drodze wewnętrznej dojazdowej do obiektu inwestycji oraz "naraża" interesy i prawa właścicieli sąsiednich działek oraz mieszkańców budynków graniczących bezpośrednio z drogą wewnętrzną. B. zoo w K. w swojej skardze zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 61, art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku uzgodnienia z zarządcą drogi Prezydentem Miasta K. warunków korzystania z drogi wewnętrznej ul. A. , stanowiącej bezpośrednią komunikację pomiędzy działką inwestora a drogą publiczną ul. B. oraz naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i art. 7 i 77 kpa poprzez nie wyjaśnienie na jakich faktach i dowodach oparł się organ II instancji dokonując analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 wskazanej ustawy i jakie dopuszczalne funkcje inwestycyjne ustalono dla przedmiotowego terenu. W uzasadnieniu skargi wskazało, podobnie jak A. , na problemy komunikacyjne na terenie osiedla oraz brak uzgodnienia warunków korzystania z drogi wewnętrznej ul. A. z zarządcą drogi (Prezydentem Miasta K. ). Ponadto podkreśliło, iż ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowego o planowanej powierzchni około 750m2 dotyczy terenu ścisłego centrum Miasta K., terenu osiedla mieszkaniowego projektowanego i wykonanego w latach 50 -tych i 60 - tych obecnego stulecia w warunkach odbiegających od obecnych standardów związanych z potrzebami komunikacyjnymi, dostatecznymi szerokościami dróg zarówno na potrzeby mieszkańców, jak i służb komunalnych oraz ratowniczych. Zauważyło, iż wokół planowanej inwestycji znajduje się zwarta zabudowa mieszkaniowa wraz z infrastrukturą towarzyszącą (głównie garaże). Wyraziło pogląd, wedle którego wynikający z art. 53 ust. 4 wymóg uzgodnienia decyzji z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego odnosi się zarówno do zarządcy drogi publicznej, jak i drogi wewnętrznej. W ocenie B. , SKO w S. nie wykazało w uzasadnieniu decyzji istotnych elementów analizy w zakresie dotyczącym możliwości kontynuowania funkcji, formy zabudowy i zagospodarowania terenu, ale także nie wskazało konkretnego dowodu dopuszczonego w postępowaniu oraz które działki przyjęto do analizy. Odwołując się do analizy - opinii urbanistycznej architekta M. K. z listopada 2004r., stanowiącej podstawę decyzji pierwszoinstancyjnej, Spółka wskazała, że kontynuacją funkcji zabudowy na działce jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Wskazała nadto, że przy ul. B. stanowiącej jedną z centralnych ulic Miasta K. rozwinięta jest sieć handlowa, w tym spożywczego handlu detalicznego, stąd budowa dużego obiektu handlowego jest nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie może on zmienić zaskarżonej decyzji, a uwzględniając skargę może jedynie ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez A. SA z siedzibą w K. oraz B. Spółkę zoo w K. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] , znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i parkingiem w K. przy ul. A. /B. , na działce o ewid. nr 236 i ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w zw. z art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej upzp, i art. 107 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Stosownie do powołanych przepisów decyzja o ustalenie warunków zabudowy winna zawierać załącznik w postaci analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, składającej się z części tekstowej i graficznej, a organ administracji publicznej obowiązany był zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Okoliczność faktyczna może być zatem co do zasady uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wskazane wymogi w analizowanej sprawie nie zostały zachowane ani na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, ani drugoinstancyjnego. Jak bowiem wynika z załączonych do skargi akt administracyjnych, w szczególności z treści decyzji z dnia [...] nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] , znak: [...] , decyzje te nie zawierają jako swojej integralnej części analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru analizowanego. Okoliczność tą potwierdza nie tylko brak na ten temat wzmianki w treści tychże decyzji, ale także znajdujące się w aktach egzemplarze dwu analiz, jednej sporządzonej przez M. K. , drugiej - przez J. Z. , niezawierające, tak jak inny załącznik tych decyzji - mapa sytuacyjna, chociażby zwrotu o treści "załącznik do decyzji o warunkach zabudowy" ze wskazaniem numeru i daty decyzji. Z żadnego dokumentu z akt sprawy nie wynika także, aby egzemplarz analizy strony otrzymały wraz z decyzjami. Z decyzji z dnia [...] , znak: [...] wynika wręcz, iż jedynym załącznikiem do decyzji jest mapa w skali 1:500, w dodatku doręczona tylko wnioskodawcy, tj. D. Spółce zoo w P. . Wobec braku w aktach sprawy jakiegokokolwiek dowodu uznać też należało, iż organy obu instancji nie zawiadomiły stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim analizą, oraz wypowiedzenia się co do tegoż materiału. Wskazane uchybienia nie pozostały, w ocenie Sądu, bez wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza w odniesieniu do kwestionowanej przez obie Spółki decyzji SKO w S. z dnia [...] nr [...] , przede wszystkim dlatego, że organ drugiej instancji zebrał nowe dowody w sprawie, tj. zlecił sporządzenie kolejnej analizy, której wyniki w zakresie dopuszczalności nowej zabudowy były odmienne niż wyniki sporządzonej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego analizy, a stanowiącej podstawę niekwestionowanej, co należy podkreślić, przez skarżących decyzji Prezydenta Miasta K. , a następnie podjął w oparciu o tą analizę orzeczenie reformacyjne, tj. orzeczenie merytorycznie rozpoznające sprawę i to w sposób zupełnie odmienny niż Prezydent Miasta K. . Orzeczeniem tym ustalił wszak warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W tym stanie faktycznym podniesiony w skardze przez TBS w K. zarzut nie wykazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istotnych elementów analizy, w szczególności w zakresie dotyczącym możliwości kontynuowania funkcji, formy zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz nie wskazania konkretnego dowodu dopuszczonego w postępowaniu na tą okoliczność, uznać należało za zasadny. Strony o wynikach przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy i efektach postępowania dowodowego dowiedziały się dopiero bowiem w momencie otrzymania zaskarżonej decyzji, dodajmy decyzji niekompletnej w świetle powołanych przepisów. Pozostałe zarzuty skarg Sąd uznał za nieuzasadnione. Przede wszystkim SKO w S. słusznie przyjęło, iż obecny stan drogi wewnętrznej oraz warunki odbywającego się na niej ruchu nie należą do przedmiotu sprawy ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, zaś decyzja ustalająca te warunki nie wymagała uzyskania zgody Prezydenta Miasta K. jako zarządcy drogi wewnętrznej na przebudowę skrzyżowania tej drogi z drogą powiatową - drogą publiczną. Decyzja o warunkach określa bowiem, biorąc pod uwagę istniejącą już w obszarze analizowanym zabudowę, funkcje obiektu oraz formę zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez inwestora na danym terenie inwestycji. Stanowi ona promesę dla inwestora, iż na etapie pozwolenia na budowę będzie mógł on zrealizować obiekt o określonej w decyzji o warunkach funkcji i formie. Nadto, stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 upzp, ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, organ związany jest treścią tego wniosku, nie może zatem ani modyfikować wniosku, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 19 grudnia 2005r.,II SA/Bk 901/05, LEX nr 173675). W konsekwencji więc skoro wniosek D. z dnia [...] i z dnia [...] na co wskazuje jego treść, obejmował budowę budynku handlowego o pow. 750m² wraz z parkingiem, infrastrukturą techniczną, to żądanie od inwestora na etapie warunków przedłożenia koncepcji przebudowy drogi, a następnie oparcie rozstrzygnięcia sprawy warunków na negatywnej opinii Prezydenta Miasta K. złożonej przez inwestora w dniu [...] koncepcji przebudowy drogi jako nieznajdujące podstawy prawnej w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było niedopuszczalne, a wynik tego uzgodnienia nie mógł mieć znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Odnosząc się do podnoszonych w obu skargach wykraczających, co należy podkreślić, poza przedmiot sprawy warunków zabudowy, kwestii faktycznych trudności komunikacyjnych na spornej drodze, wpływu nowego pawilonu na komunikację na drodze, istniejącej na osiedlu sieci obiektów spożywczego handlu detalicznego oraz niewystarczającej ilość miejsc parkingowych, stwierdzić trzeba, iż okoliczności te nie uniemożliwiają jak dotychczas korzystania z drogi wewnętrznej nie tylko przez mieszkańców okolicznych bloków, ale także przez inne firmy posiadające na osiedlu obiekty usługowo – handlowych, w tym skarżące Spółki, ani też nie stanowią przeszkody w wykonywaniu przez samochody dostawcze manewrów, zaś duża ilość obiektów handlowych wydaje się być korzystna dla mieszkańców z punktu widzenia konkurencji. Ponadto istnieją, co potwierdza zarówno pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...], jak i złożone w dniu rozprawy [...] oświadczenie uczestnika postępowania – T. R., potencjalne możliwości przebudowy spornej drogi. W analizowanej sprawie istnieją, jak słusznie zauważyło SKO w S. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Stosownie bowiem do przepisu art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 61 ust. 1 upzp działka ma dostęp do drogi publicznej – ul. B. poprzez drogę wewnętrzną – ul. A. ; istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa, w tym handlowo – usługowa, pozwala na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego; objęta wnioskiem działka nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Skoro zatem inwestor spełnia warunki wynikające z art. 61 ustawy, a inni przedsiębiorcy, w tym także skarżące Spółki w tych samych warunkach mają możliwość korzystania z tej samej drogi, to odmowa ustalenia warunków stanowiłaby naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zauważyć nadto należy, iż zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 w związku z art. 59 powołanej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, zgodne z przepisami szczególnymi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi uwzględnił. O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.