II SA/Łd 356/02

Dnia 22 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki /spr./, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 roku na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 32 z 1984r. poz.174 z późn. zm./ oraz art.104 kpa orzekł o wymeldowaniu M.P. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A 15 m.3. W uzasadnieniu stwierdzono, iż M.P. nie posiada uprawnień do przebywania w lokalu gdyż Sąd Rejonowy w Łodzi wyrokiem z dnia 26 października 1984r. nakazał rodzicom skarżącego opuszczenie tego lokalu wraz z mieniem oraz osobami, które reprezentują. Nadto M.P. nie przebywa w przedmiotowym lokalu tylko w innym lokalu bez zameldowania. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył M.P. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 32 z 1984r. poz.174 z późn. zm./ oraz art.138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż spełnione zostały obie przesłanki wymeldowania a mianowicie utrata uprawnień do przedmiotowego lokalu i opuszczenie tego lokalu bez wymeldowania. Wskutek wyroku orzekającego eksmisję skarżący utracił uprawnienia do lokalu. Rodzina skarżącego opuściła lokal około rok temu. Opuszczenie lokalu nastąpiło przed powołaniem skarżącego do służby wojskowej. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji. Na wymienioną decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył M.P. Wyrokiem z dnia 11 września 2001r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, iż organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób przesłanki utraty uprawnień skarżącego do przedmiotowego lokalu. W aktach administracyjnych brak jest dokumentu o zameldowaniu skarżącego w lokalu przy ul. A 15. Nie wiadomo czy skarżący był zameldowany w lokalu nr 2 czy w lokalu nr 3. Z wyroku Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 26 lipca 1984r. wynika, iż eksmisja dotyczyła lokalu nr 2. Oznacza to, iż skarżący utracił uprawnienia do lokalu nr 2. Brak jest natomiast dowodu na to, iż utrata uprawnień dotyczyła lokalu nr 3, z którego organ administracji dokonał wymeldowania. Mając to na uwadze sąd uznał, iż organy administracji naruszyły przepisy art.7 i 77 § 1 kpa. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 32 z 1984r. poz.174 z późn. zm./ oraz art.104 kpa orzekł o wymeldowaniu M.P. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A 15 m.3. W uzasadnieniu stwierdzono, iż spełnione zostały przesłanki wymeldowania M.P. Właścicielką posesji przy ul. A 15 jest H.D. Wprawdzie w odpisie księgi wieczystej z dnia 23 listopada 2001r. jako właściciel jest wpisany K.P. lecz wpis ten jest nieaktualny. Z aktu własności ziemi z dnia [...] wynika, iż H.D. stała się z mocy prawa właścicielką posesji. M.P. od dnia 19 grudnia 1979r. został zameldowany w lokalu nr 3 jako nieletni do rodziców A. i D.P. i nie posiadał do lokalu żadnych uprawnień. Uprawnienia te posiadał jedynie ojciec na podstawie protokołu z dnia 10 sierpnia 1973r., w którym H.D. przekazała A.P. do użytkowania jeden pokój z kuchnią. Należało zatem przyjąć, iż zameldowanie skarżącego nastąpiło w lokalu nr 3. M.P. nie przebywa w tym lokalu od czterech lat. Zamieszkuje on u rodziców w Ł. przy ul. B 1a. Nieruchomość przy ul. A 15 została rozebrana i nie istnieje. Organ administracji uznał, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania M.P. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył M.P. W uzasadnieniu podniesiono, iż decyzja jest krzywdząca dla odwołującego. Brak jest wyroku eksmisyjnego z lokalu nr 3 przy ul. A 15. Eksmisja dotyczy lokalu nr 2 i nie ma mocy prawnej gdyż minęło już 10 lat od wyroku sądowego. Po odbyciu służby wojskowej odwołujący nie miał warunków do zamieszkania przy ul. A 15 gdyż stoją tam tylko ściany budynku. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 32 z 1984r. poz.174 z późn. zm./ oraz art.138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż M.P. 4-y lata temu opuścił nieruchomość przy ul. A 15. Nieruchomość ta nie nadaje się obecnie do zamieszkania gdyż budynek został rozebrany. W dniu 19 grudnia 1979r. M.P. został zameldowany przy ul. A 15 w lokalu nr 3. Jego uprawnienia do przebywania w tym lokalu były uprawnieniami pochodnymi, jako syna A. i D.P., którzy zajmowali lokal mieszkalny stanowiący własność H.D. na podstawie umowy użyczenia. Użyczenie to wynika z protokołu z dnia 10 sierpnia 1973r. Umowa użyczenia została rozwiązana przez H.D. z uwagi na istniejące konflikty. Wyrokiem z dnia 26 lutego 1984r. Sąd Rejonowy w Łodzi nakazał A. i D.P. opuszczenie lokalu nr 2 wraz z mieniem i osobami, które reprezentują. Organ odwoławczy uznał, iż analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, iż eksmisja orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 1984r. dotyczyła lokalu zajmowanego przez rodzinę P. Odwołujący wraz z rodzicami zajmował lokal mieszkalny użyczony przez H.D. Należy zatem przypuszczać, iż w treści pozwu zaistniała pomyłka co do numeracji lokalu, który jak wynika z akt ewidencji, był oznaczony jako nr 3. W związku z czym rodzina P. wyprowadziła się z nieruchomości przy ul. A 15 wykonując ciążący na nich wyrok eksmisyjny. M.P. utracił więc uprawnienia do przebywania w lokalu gdzie był zameldowany z chwilą orzeczenia eksmisji a najpóźniej z chwilą opuszczenia nieruchomości. Wobec spełnienia przesłanek koniecznych do wymeldowania organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.P. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż brak zameldowania uniemożliwia mu podjęcie pracy, odprowadzenia składek na fundusz emerytalny oraz otrzymanie mieszkania z urzędu. W aktach sprawy brak jest wyroku eksmisyjnego z lokalu nr 3 przy ul. A 15 i umowy pomiędzy H.D. i M.P. Umowa pomiędzy H.D. a A.P. nie została dotrzymana. Z akt sprawy giną dokumenty zaś w złożonych dokumentach istnieją rozbieżności. H.D. posiada szereg mieszkań zaś rodzina P. żadnego. W konkluzji skarżący wnosił o przywrócenie mu zameldowania. Na rozprawie w dniu 22 września 2004r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż M.P. nie zamierza mieszkać w ruinach pozostałych po budynku przy ul. A 15 gdyż nie nadają się one do zamieszkania tylko chodzi mu przydzielenie nowego mieszkania. Nadto wnosił o zasądzenie od Urzędu Miasta Ł. kwoty 100 000 zł tytułem odszkodowania za bezprawne wymeldowanie. H.D. wnosiła o oddalenie skargi podnosząc, iż przy ul. A 15 znajdują się ruiny po budynku mieszkalnym i nie nadają się one do zamieszkania. Podniosła nadto, iż nie jest już właścicielką nieruchomości gdyż sprzedała ją I.P., S.P. i J.F. I.P., S.P. i J.F. zawiadomieni o toczącym się postępowaniu oświadczyli, że nie przystępują do sprawy w charakterze uczestnika postępowania. Organ administracji wnosił o umorzenie postępowania lub o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art.161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli: 1./skarżący skutecznie cofnął skargę 2./ w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania 3./ gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie ze skargi M.P. stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego nie ma już budynku mieszkalnego przy ul. A 15. W miejscu tym znajdują się jedynie fragmenty ścian obiektu budowlanego. Pozostałości budynku są zdewastowane i nie nadają się do zamieszkania. Okoliczność, iż resztki budynku mieszkalnego nie nadają się do zamieszkania przyznali na rozprawie pełnomocnik skarżącego oraz H.D. Wynika to również ze zdjęć złożonych do akt sprawy. Dodać również należy, iż także skarżący nie chce zamieszkiwać w ruinach budynku przy ul. A 15 a chodzi mu jedynie o przydzielenie z urzędu nowego mieszkania co przyznał na rozprawie jego pełnomocnik. Kwestia przyznania nowego mieszkania jest osobną sprawą nie związaną ze sprawą o wymeldowanie. Należy zaznaczyć, iż obowiązek meldunkowy dotyczy osoby, która przebywa pod określonym adresem dłużej niż trzy doby. Zameldowanie jest zatem związane z zamieszkiwaniem konkretnej osoby pod określonym adresem i zamiarem jej pobytu w tym miejscu. Skoro więc ruiny budynku przy ul. A 15 nie nadają się do zamieszkania i sam skarżący nie ma zamiaru tam mieszkać to postępowanie w rozpoznawanej sprawie stało się bezcelowe. Bezprzedmiotowe jest bowiem postępowanie dotyczące oceny legalności decyzji o wymeldowaniu skoro przy ul. A 15 nie ma już budynku nadającego się do zamieszkania i sam skarżący nie ma zamiaru zamieszkać w zdewastowanych ruinach obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art.161 § 1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.