II SA/Łd 361/13

Dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego K. S. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Z. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: K.p.a.), art. 59, art. 60, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako ustawa), po rozpatrzeniu wniosku a Sp. z o.o. w B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej w Z. przy ul. A 26, działka nr ew. 290/1, polegającej na budowie zakładu termicznego przekształcenia odpadów i wytwarzania energii wraz z niezbędną infrastrukturą, składającego się z budynku portierni, budynku biurowego, budynku magazynowego, budynku produkcyjnego, budynku transformatorowni, wiaty, wagi najazdowej, parkingów na maksymalnie 40 miejsc postojowych (w tym około 10 dla samochodów ciężarowych), plac utwardzony pod zamykany kontener na popiół (odpady komunalne), chłodni wentylatorowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył m.in. K. S., zarzucając naruszenie: - art. 73 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez ustalenie warunków zabudowy dla zakładu termicznego przekształcenia odpadów i wytwarzania energii w granicy administracyjnej miasta, podczas gdy obowiązujące prawo zabrania budowy w tych granicach oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi, zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, w konsekwencji wydanie decyzji rażąco sprzecznej z prawem; - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) poprzez przyjęcie istnienia w obrocie prawnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 5 grudnia 2011r., podczas gdy z uwagi na otrzymanie postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] organ I instancji był powiadomiony o podważeniu statusu prawnego decyzji i wznowieniu postępowania w sprawie wydania tej decyzji; - art. 156 § 2 K.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej w uzasadnieniu, jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a to bez uprzedniego wydania prawomocnej i ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdy w przypadku tego rodzaju inwestycji istnieje wymóg obowiązywania takiej ostatecznej decyzji; - art. 61 w związku z art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez wydanie decyzji I instancji bez spełnienia warunków oraz bez uzyskania uzgodnień wymaganych przez prawo; - art. 28 w związku z art. 29 K.p.a. poprzez pominiecie odwołującego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo A K. S. z siedzibą w W., jako strony w toczącym się postępowaniu, mimo iż postępowanie to dotyczy jego interesu prawnego, a zakres planowanej inwestycji w sposób negatywny wpływa na nieruchomość stanowiąca jego własność; - art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 w związku z art. 77 K.p.a.. Decyzją z dnia [...] Nr [...], [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 i art. 28 K.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze. Wyjaśniając zasadność rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy następuje na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże akt ten nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony takiego postępowania. Oznacza to, iż w tych sprawach zastosowanie ma art. 28 K.p.a., stosownie do którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powołując się na powyższe Kolegium wskazało, iż w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że planowane przedsięwzięcie zaliczone jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wydanie takiej decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ zaznaczył, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, służy ocenie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Podkreślił dalej, iż bezspornym jest, że w tak ujętym celu decyzji środowiskowej musi mieścić się zakres oddziaływania przedsięwzięcia. Dalej organ wskazał, iż na podstawie analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], a w szczególności w oparciu o Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podjęte zostało ustalenie, iż stroną postępowania są właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, tj. nieruchomości użytkowanych przemysłowo. Podstawą takiego ustalenia były dane z Raportu, w tym pokazane izolinie stężenia zanieczyszczeń poszczególnych substancji w rejonie projektowanego zakładu. Zarówno zasięg tych izolinii, jak też izolinii emisyjnych hałasu uzasadniały twierdzenie, iż zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do terenów będących własnością I. B., L. B., J. B., B Sp. z o.o., C Sp. z o.o., L. N. oraz D. Kolegium podkreśliło, iż ustalenia te prowadzą do konkluzji, iż nieruchomości odwołującego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji, a skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza decyzję o warunkach zabudowy zasadnym jest stwierdzenie, iż ustalony w tej decyzji, na podstawie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, krąg stron postępowania jest tożsamy z kręgiem stron postępowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla tego samego przedsięwzięcia. W ocenie organu realizacja przedmiotowej inwestycji pozostaje bez wpływu na sytuację prawną osób, które wystąpiły z odwołaniem, oznacza to, iż nie posiadają w tym postępowaniu przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a.. Prowadzi to do stwierdzenia, iż nie mogą skutecznie podważać prawidłowości decyzji organu I instancji, co w ocenie organu w pełni uzasadniało rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego. Na koniec Kolegium dodało, iż odwołujący działa co prawda w przekonaniu, że posiada interes prawny w niniejszej sprawie, jednak nie jest w stanie wskazać, że zaskarżona decyzja rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, bądź, że rozstrzygniecie o sytuacji prawnej adresata decyzji wpływa na jego prawa i obowiązki, a to uzasadnia stanowisko, iż nie posiada w tym postępowaniu przymiotu strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. S. podtrzymał zarzuty odwołania i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i umorzenie postępowania w I instancji w całości, bądź uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Nadto, w przypadku nieuwzględnienia sformułowanych zarzutów, skarżący wskazując na art. 145 § 1pkt 4 K.p.a.. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skarżący podkreślił m.in., iż prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo A K. S. z siedzibą w W. na zasadach wspólności małżeńskiej jest właścicielem działki o nr ewid. 152/11 w Z. przy ul. B 7, na której zgodnie z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kończy realizację budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami wielostanowiskowymi. Skarżący zaznaczył, iż działka stanowiąca jego własność położona jest w odległości, po przekątnej, zaledwie 521 m od działki, na której ma powstać zakład utylizacji odpadów o tak dużych parametrach. Podkreślił, iż w tej sytuacji niewątpliwie realizacja zamierzenia będzie miała wpływ na funkcjonowanie bloku mieszkalnego, a pomimo tej okoliczności organ pominął skarżącego jako stronę postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy. Istnienie w obrocie prawnym, a przede wszystkim możliwość wykonania zaskarżonej decyzji, narusza chronione w Konstytucji prawo własności dewelopera nie tylko przez fakt, iż zmienia w sposób zasadniczy i bardzo niekorzystny warunki prawne i faktyczne obowiązujące w dniu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale i powoduje wycofanie się potencjalnych nabywców z zakupu mieszkań w tym budynku. Skarżący zarzucił nadto, iż organ I instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co przejawia się chociażby w zupełnym pominięciu faktu wznowienia na mocy postanowienia tego organu z dnia [...] postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu utylizacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Analizując legalność działań organów administracji w niniejszej sprawie na wstępie należy wskazać, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., który przewiduje, iż jednym z możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego jest umorzenie postępowania odwoławczego. Zasadniczo dwie sytuacje wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a.. (vide: G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Lex 2010r., Wydanie 3, uwagi do art. 138). Ponieważ – w ocenie organu odwoławczego – druga z wymienionych powyżej okoliczności uzasadniała konieczność umorzenia postępowania odwoławczego, to w niniejszym uzasadnieniu należy jej poświęcić wyłączną uwagę. Nie ulega wątpliwości, iż stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 – 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. musi być rozumiany jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., w sprawie sygn. akt I SA 1748/85, niepubl.; a w najnowszym orzecznictwie wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 grudnia 2011r., w sprawie sygn. akt II SA/Bk 555/11, Lex 1134743). Ponadto należy wskazać, iż interes prawny może wynikać nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, lecz także z norm prawa materialnego cywilnego, wiążących się bezpośrednio z sytuacją prawną określonego podmiotu kształtowaną decyzją administracyjną. Jak podał NSA: właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 Kodeksu cywilnego. do uczestniczenia jako strona (art. 28 k.p.a.) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości, iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej (vide: wyrok NSA z dnia 8 marca 2005r., w sprawie sygn. akt OSK 682/04, Lex 176144). W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż skarżący podnosił w toku postępowania administracyjnego, iż realizacja projektowanej inwestycji – już na etapie jej planowania – wywiera przemożny wpływ na treść jego prawa własności nieruchomości zlokalizowanej w sąsiedztwie. Wskazywał, iż wartość jego nieruchomości, zabudowanej obiektami z mieszkaniami na sprzedaż, w sposób bardzo istotny obniżyła się od czasu pojawienia się informacji o lokalizacji w jej pobliżu projektowanej inwestycji. Ponadto podkreślał, iż aktualnie – z powyższego powodu –ustała sprzedaż wybudowanych przez niego mieszkań. Powyższe stanowisko skarżącego zostało przez organ odwoławczy zignorowane i w toku przeprowadzonego postępowania organ skoncentrował się wyłącznie na kwestii obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, wynikającego z opracowanego dla przedmiotowej inwestycji Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Taki sposób rozpoznawania kwestii związanych z ustaleniem kręgu uczestników postępowania, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie jest oczywiście konieczny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia powyższej kwestii, nie jest jednak wystarczający. Jak już była o tym mowa, normy prawa administracyjnego nie wyczerpują źródeł interesu prawnego jako przymiotu, który pozwala uznać określony podmiot za stronę postępowania administracyjnego. Takim źródłem – mając na uwadze stawiane przez skarżącego zarzuty – może być chociażby przepis art. 140 Kodeksu cywilnego stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Jeżeli zatem skarżący podnosi, iż wskutek projektowanej inwestycji mającej wpływ na środowisko – której kolejnym etapem do uzyskania zgody na realizację jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy – nie może korzystać ze swego prawa własności zgodnie z jego społeczno – gospodarczym przeznaczeniem, bowiem nie może sprzedać mieszkań zbudowanych w celu ich dalszej odsprzedaży i tym samym nie może uzyskiwać dochodu z rzeczy, to należy wskazać, iż są to okoliczności istotne dla możliwości upatrywania w powyższym przepisie Kodeksu cywilnego źródła interesu prawnego, a więc przymiotu pozwalającego na udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Okoliczności powyższe nie zostały natomiast poddane jakiejkolwiek ocenie przez organ odwoławczy i stanowi to naruszenie reguł rządzących gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.). Skoro bowiem postępowanie administracyjne będąc oparte na zasadzie prawdy materialnej (obiektywnej) winno zmierzać do ustalenia tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione, to dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Zasada prawdy obiektywnej (materialnej) zawarta w art. 7 K.p.a. ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia każdej istotnej okoliczności sprawy, co pozwala dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie na ustalenie konsekwencji prawnych tych faktów. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) stanowiącą, iż ocena zgromadzonych dowodów aby nie przerodziła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Ponadto z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. To organ administracyjny będąc "gospodarzem postępowania" określa kierunek jego prowadzenia i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (vide: G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I; Lex 2010r., Wydanie 3, uwagi do art. 7). W uzasadnieniu wydanej decyzji brak jest śladów odniesienia się przez organ odwoławczy do okoliczności, z których skarżący wywodzi swój interes prawny, a w szczególności brak jest analizy tych okoliczności z punktu widzenia norm materialnego prawa cywilnego, jako źródła interesu prawnego w toczonym postępowaniu administracyjnym. Okoliczności te nie wiążą się bezpośrednio z pojęciem "oddziaływania inwestycji" wskazanej w Raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, a zatem poprzestanie na ocenie ustaleń wynikających z tego dokumentu jest wysoce niewystarczające dla możliwości udzielenie odpowiedzi na pytanie o to czy skarżący ma przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Podobnie, postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i ustalony tam krąg uczestników, nie może stanowić prostej kalki odwzorowującej ten krąg w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zatem i ten argument organu odwoławczego nie może samodzielnie przesądzać o legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnienia wymaga kwestia związana z doprowadzeniem przez skarżącego do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Skoro skarżący podnosi, iż w postępowaniu wznowieniowym był uznawany za stronę postępowania, a krąg stron w owym postępowaniu – podobnie jak w sprawie ustalenia warunków zabudowy – jest określany w oparciu o przepis art. 28 K.p.a., to ewentualna rozbieżność w określeniu istnienia interesu prawnego w obu postępowaniach mogłaby stanowić o naruszeniu zasady budowania zaufania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając istotne naruszenie przepisów rządzących gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), mające wpływ na niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 28 K.p.a.. Jednocześnie należy wskazać, iż charakter zaskarżonej decyzji – którą organ II instancji wyłącznie umorzył postępowanie odwoławcze bez merytorycznego rozpoznania sprawy – zwalnia Sąd w niniejszej sprawie od oceny postawionych w skardze zarzutów odnoszących się li tylko do oceny legalności decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy obowiązany będzie ustalić stan faktyczny sprawy w zakresie posiadania przez skarżącego interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu, z uwzględnieniem oceny okoliczności wskazywanych przez skarżącego. Dopiero tak zgromadzony i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy (art. 80 K.p.a.) umożliwi prawidłowe zastosowanie przepisu art. 28 K.p.a.. A. P.