II SA/Łd 378/07

Dnia 22 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienia sprawy w terminie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 2 i art. 144 k.p.a., uznało za nieuzasadnione zażalenie B. Z. na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Miasta R. sprawy dotyczącej przyłącza wodociągowego i podłączenia wodociągu do lokalu w budynku położonym w R. przy ul. A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji pouczył strony, iż na postanowienie służy stronie prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Kolegium, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. W dniu 7 marca 2007 roku B. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na wyżej omówione postanowienie, zarzucając brak właściwego ustosunkowania się do jej żądań, czego konsekwencją jest brak wskazania przez organy administracji prawidłowej drogi załatwienia potrzeb życiowych skarżącej w zakresie przyłącza wodociągowego. W oparciu o powyższy zarzut B. Z. wywiodła żądanie nakazania Burmistrzowi Miasta R. wydania decyzji umożliwiającej dokonanie przyłącza wodnokanalizacyjnego do budynku będącego jej własnością bez konieczności uiszczania jakichkolwiek opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. W myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Analiza treści powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że przesłanką dopuszczalności skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, niekończące postępowania lub nierozstrzygające sprawy co do istoty jest możliwość ich zaskarżenia w drodze zażalenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 141 § 1 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie na postanowienie tylko, jeśli Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wydane zostało w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nie określa on zarazem w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie rozstrzygnąć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podziela powszechnie przyjęte w orzecznictwie i nauce prawa stanowisko, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenie wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o którym mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii, wynikających w toku postępowania, lecz nierozstrzygające sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, a w Kodeksie postępowania administracyjnego brak przepisu, który ustanawiałby prawo wniesienia zażalenia na takie postanowienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 roku, sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 306/05, opubl. Lex nr 196463). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdza, iż na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 8 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W tym miejscu należy podnieść, iż na powyższe stanowisko nie ma wpływu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędne pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie zgodnie z treścią art. 112 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a. błędne pouczenie w treści postanowienia co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to jednak z treści tego przepisu nie można wywodzić dla strony szczególnych uprawnień, naruszających reguły zaskarżania aktów administracyjnych ustalone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu gwarancja procesowa zawarta w art. 112 k.p.a. odnosi się wyłącznie do przypadków utraty przez stronę postępowania administracyjnego przysługujących jej praw lub nałożenia na nią nieprzewidzianego prawem obowiązku. Nie kreuje natomiast dla strony postępowania administracyjnego uprawnień nieprzewidzianych przepisami regulującymi postępowanie przed sądem administracyjnym. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji