II SA/Łd 392/25

Dnia 24 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 roku sprawy ze skargi P.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 marca 2025 roku znak: SKO.4150.192-194.2025 SKO.4150.197.200.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego P.D. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc 1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 24 marca 2025 r. znak SKO.4150.192-194.2025 SKO.4150.197.200.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zgierza nr 19/2025 z dnia 7 lutego 2025 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. 1. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 7 lutego 2025 r. nr 19/2025 Prezydent Miasta Zgierza ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowie miejsc parkingowych przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...] 2. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli K. K., P. D., P. S., M. M., N. O., H. D., D. B. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzili, że w tej samej sprawie już kilkakrotnie orzekano, ponadto powierzchnia terenu inwestycji to 25610 m², zatem wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Co więcej nieprawidłowo wyznaczony został obszar analizowany, a tym samym niewłaściwie ustalono parametry obiektów i nieprawidłowo wyznaczono linię zabudowy od strony ul. [...]. W obszarze analizowanym brak jest zabudowy wielorodzinnej, co oznacza niespełnienie zasady dobrego sąsiedztwa, nadto planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami studium. Nieprawidłowo też określony został sposób odprowadzenia wód, ilość miejsc parkingowych, pominięto fakt zalesienia działki nr [...] stanowiących korytarz ekologiczny pomiędzy [...] i nie ustalono w sposób czytelny oraz bezsporny obowiązku przebudowy układu komunikacyjnego. Ponadto, doręczenie decyzji nastąpiło bez wyników analizy oraz tabeli, co uniemożliwia ocenę prawidłowości postępowania. 3. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 24 marca 2025 r. znak SKO.4150.192-194.2025 SKO.4150.197.200.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem rozważań zarówno organu I instancji jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (decyzja z 10 września 2024 r. znak SKO.4150.573-576.2024 przekazująca sprawę ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji do ponownego rozpoznania). 2. Wbrew twierdzeniom odwołujących nie jest to tożsama sprawa z poprzednią rozpatrywaną (res iudicata), lecz ponowne (po uchyleniu) postępowanie prowadzone z tego samego wniosku inwestora, wymagające zakończenia go w formie decyzji administracyjnej. 3. Jak wynika z wniosku inwestora i załączonej do niego koncepcji zagospodarowania, teren inwestycji obejmuje część działek ewidencyjnych: [...]. Powierzchnia terenu zatem wynosi łącznie 2.2971 ha, z czego powierzchnia podlegająca przekształceniu (zgodnie z modyfikacją dokonaną przez inwestora w dniu 7 lutego 2024 r.) to 19122 m2. 4. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przedmiotowe przedsięwzięcie nie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. 5. Na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji (4303 m²), została wydana decyzja, która ustaliła warunki zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Inwestor w postępowaniu administracyjnym dotyczącym dz. nr ew. [...] złożył oświadczenie, iż inwestycja planowana na działce będzie całkowicie niezależna infrastrukturalnie, technologicznie i komunikacyjnie oraz nie będzie miała wspólnej drogi, parkingu, placu zabaw ani też żadnego elementu infrastruktury z żadną działką znajdującą się w najbliższym sąsiedztwie terenu objętego wydaną decyzją. Wobec powyższego organ I instancji uznał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, inwestycję na działkach objętych decyzją o pow. 19122 m2 należy traktować jako niezależne przedsięwzięcie inwestycyjne. Organ stwierdził, że na etapie ustalania warunków zabudowy dla przedmiotowej sprawy, na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie przekracza wskaźników określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). 6. Organ w ponownym postępowaniu uznał za szerokość frontu działki odległości między punktami D-E, gdyż to właśnie ta część granicy działki budowlanej, przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Ponieważ tak określony front terenu wynosi 27,5 m, to szerokość obszaru analizowanego wyznaczono na poziomie 82,5 m (trzykrotna szerokość terenu inwestycji przylegająca do drogi publicznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę). W tak określonym obszarze dokonano ponownej analizy wymaganych parametrów, współczynników i wskaźników istniejącej zabudowy pod kątem typologii budowlanej, która została objęta wnioskiem inwestora. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa – zdaniem Kolegium - pozwala na określenie parametrów planowanej zabudowy. 7. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., dla zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, nie wymaga dostosowania nowej zabudowy do przeważającej, dominującej zabudowy w obszarze analizowanym. Za zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa należy uznać określenie warunków zabudowy dla kontynuacji funkcji zabudowy innej niż dominująca w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu, a nie wyłącznie zabudowy dominującej w obszarze analizowanym. Mieszkaniowa funkcja planowanej inwestycji jest bezsprzecznie zgodna z funkcjami występującymi na obszarze analizowanym. Skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca realizacja planowanej inwestycji w formie zabudowy wielorodzinnej jest dopuszczalna, jednak swoją formą architektoniczną i gabarytami musi odpowiadać zabudowie w obszarze analizowanym. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji uwzględnił powyższe ustalając parametry dla planowanej inwestycji. W oparciu o teren analizowany organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W decyzji ustalono następujące parametry: - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, wyznaczono na poziomie do 0,25; - powierzchnia biologicznie czynna m.in. 40%; - średnia arytmetyczna stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki w obszarze analizowanym wynosi 0,23, dla zbliżonej zabudowy współczynnik ten jest wyższy i wynosi max. 0,54, rozwiązanie nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu objętego wnioskiem oraz nawiązuje do istniejącej zabudowy; - szerokość elewacji frontowej na poziomie 13,20 m (średnia z obszaru) z tolerancja 20 %, rozwiązanie nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu objętego wnioskiem oraz nawiązuje do istniejącej zabudowy zlokalizowanej m.in.: na działkach numer ewid. [...] przy ul. [...] (szerokość elewacji frontowej równa 21,00 m); - wysokość zabudowy do głównej kalenicy (lub gzymsu wieńczącego), została ustalona na poziomie: min. 6,0 m, max. 10,0 m, tak określony zakres jest zbliżony do średniej arytmetycznej i wynika z analizy urbanistycznej, ale przede wszystkim mieści się w zakresie wartości minimalnych i maksymalnych dla badanej zabudowy istniejącej (max. 13,0 m); - parametr wysokości do okapu dla projektowanych budynków ustalono (dla dachów dwuspadowych i wielospadowych) na poziomie min. 3,5 m, max. 6,0 m, natomiast w przypadku dachów płaskich wysokość do gzymsu obejmuje zakres od 3,5 m do 10,0 m, w przypadku budynków położonych w bezpośredniej bliskości, (wzdłuż i/lub w ustalonej linii zabudowy) ul. [...], wysokość gzymsu/okapu od strony drogi publicznej określona została na max. 6,0 m z zastrzeżeniem, iż nie może przekroczyć tej wysokości, czyli 6,0 m, dopuszcza się natomiast, w przypadku np. stosowania dachów płaskich, wycofanie ostatniej kondygnacji o min. 2 m w stosunku do lica ściany frontowej budynku. Takie określenie parametrów zabudowy wynika z odmiennego charakteru wschodniej i zachodniej części obszaru analizowanego. Na zachód od ul. [...] przeważa zabudowa niższa (I-II kondygnacje), wzdłuż ul. [...] występują budynki wyższe, liczące II-IX kondygnacje i sięgające niekiedy 13 metrów wysokości, gdzie wysokość do okapu sięga 11,5 m; - geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych oraz kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, z dopuszczeniem dachów dwuspadowych lub wielospadowych o symetrycznym kącie nachylenia połaci dachowej od 25° do 45°, z kalenicą główną prostopadłą lub równoległą do ulicy oraz dachów płaskich (0-5°) - rozwiązanie nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu objętego wnioskiem oraz nawiązuje do geometrii dachów przeważającej formą w obszarze analizowanym. 8. Zdaniem Kolegium przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej niewątpliwie kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Nadto, inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek określonych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. 9. Sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna została sporządzona z poszanowaniem wymogów normatywnych, w tym wielkość obszaru analizowanego odpowiada wymogowi odległości przewidzianej w przepisach. W sposób wystarczający do rozstrzygnięcia analiza zinwentaryzowała również stan istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, co pozwoliło na właściwą weryfikację przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dołączona tabela zawiera dane obiektów z obszaru analizy, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. 10. Bezspornie na obszarze poddanym analizie występuje zabudowa o podobnej funkcji, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. 11. W przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ ponownie dokonał także oceny ustalonego kręgu podmiotów będących stronami postępowania w przedmiotowej sprawie. Właściciele działek położonych wzdłuż terenu inwestycji, po przeciwnej stronie ulicy [...] nie zostali uznani za stronę w niniejszym postępowaniu, co było następstwem skorygowania terenu inwestycji objętego niniejszym postępowaniem, a dokładnie dotyczy to kwestii zwiększenia odległości terenu inwestycji od ul. [...] do granic działek położonych wzdłuż terenu inwestycji po przeciwnej stronie ulicy, która wyniosła 15,0 m. W pierwotnym postępowaniu odległość ta wynosiła ok. 4,0 m. Wraz z linią zabudowy będzie to ok. 17 m. W ocenie organu zwiększenie odległości wykluczyło oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Niewątpliwie parametry ulicy [...] (szerokość 4,0 m) mogłyby powodować zakłócenie z korzystania nieruchomości znajdujących się po drugiej stronie ulicy, ale jedynie w przypadku zjazdu z terenu inwestycji na tę drogę i wówczas, gdy teren objęty decyzją obejmowałby całe działki nr ewid. [...]. W ocenie organu nie będzie to mieć miejsca przy projektowanej obsłudze komunikacyjnej z ulicy [...] i oddaleniu terenu inwestycji od działek położonych wzdłuż ul. [...]. 12. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań Kolegium zaznaczyło, że żaden przepis prawa nie nakazuje organowi, na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, określania ilości miejsc parkingowych. Kwestia ta będzie bowiem rozstrzygana w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c ustawy nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przy określaniu tego wskaźnika rolą organu nie jest zabezpieczenie maksymalnego potencjalnego zapotrzebowania na miejsca postojowe, a jedynie takiego, które będzie pozwalać na zapewnienie realizacji ww. celu i odciążenia nie zaś wyłączenia dróg publicznych jako dopuszczalnych miejsc parkingowych. 13. Kwestia odprowadzania wód opadowych z działki budowlanej uregulowana jest w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 28 rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Z kolei w świetle § 29 r.w.t. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. W zaskarżonej decyzji wprowadzono jasno i czytelnie nakaz odprowadzania wód opadowych na tereny zielone działki objętej decyzją lub do zbiorników na wody opadowe z dachów i terenów utwardzonych, z kategorycznym zakazem odprowadzania wód opadowych na tereny dróg publicznych oraz zakazem zmiany stosunków wodno-gruntowych m.in.: zmiany kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich. 14. Ponadto przy przebudowie układu komunikacyjnego inwestor ma obowiązek uwzględnić możliwości odprowadzania wody oraz uregulowanie stosunków wodnych, które zostaną zmienione przez planowaną inwestycję. Również dodano, konieczność uwzględnienia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich zbiorników wodnych wraz z ciekami wodnymi, które są zlokalizowane w sąsiedztwie planowanej inwestycji - należy uwzględnić naturalny spływ wód w kierunku naturalnego cieku oraz zbiorników wodnych na terenach sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego z uwagi na wysoki poziom wód gruntowych na przedmiotowym terenie. 15. Zarzut nieuwzględnienia, iż działki nr [...] stanowią element korytarza ekologicznego pomiędzy [...] jest, zdaniem Kolegium, nonsensowny. Nie ma bowiem dokumentu potwierdzającego w ogóle istnienie takiego korytarza, a ponadto taka sytuacja oznaczałabym, że wybudowano domy na terenach podlegających ustawowej ochronie. Kwestia dotycząca usunięcia drzew i krzewów będzie przedmiotem innego postępowania administracyjnego. 16. Odnosząc się do sprawy dotyczącej braku zgodności przedmiotowej inwestycji ze studium Kolegium podkreśliło, że studium nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującym. Uregulowania zawarte w studium nie są brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jest to akt planistyczny niestanowiący przepisów powszechnie obowiązujących i nie może być podstawą wydania decyzji administracyjnej. Podstawą przy ustalaniu warunków zabudowy, w przypadku braku planu miejscowego, jest analiza urbanistyczno-architektoniczna, która to w przedmiotowej sprawie została bezsprzecznie dokonana. W decyzji ustalającej warunki organy nie przesądza się o miejscu położenia planowanego obiektu na nieruchomości. Nie analizuje się szczegółowych kwestii z zakresu warunków technicznych, takich jak położenie obiektów względem granicy z działką sąsiednią, czy kwestii nasłonecznienia. Postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie obejmuje też warunków gruntowych i hydrologicznych na tej działce. Konkretyzacja tych warunków następuje dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, w toku którego stronom postępowania będzie służyła możliwość ochrony ich interesów prawnych w odniesieniu do konkretnych ustaleń przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego. 1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł P. D., reprezentowany przez adw. M. W. . 1. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.o.i.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej "rozporządzenie"), poprzez uznanie, iż w odniesieniu do planowanej inwestycji nie występuje wymóg wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy z uwagi na fakt, że na dla działki sąsiadującej o nr [...] wydano w dniu 16 stycznia 2025 r. decyzję o warunkach zabudowy, zamierzenia inwestycyjne będące przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta Zgierza z 16 stycznia 2025 r. nr 7/2025 oraz decyzji z 7 lutego 2025 nr 19/2025 należy uznać za jedno przedsięwzięcie w rozumieniu ww. przepisów, które z uwagi na powierzchnię zabudowy przekraczającą 2 ha wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 61 ust. 1 pkt 2 poprzez uznanie, że nieruchomość będąca przedmiotem decyzji posiada dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...], podczas gdy na dzień wydania decyzji organ nie ustalił czy działka nr [...] posiada status działki drogowej (oznaczonej "dr") i jest drogą publiczną; 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności skutkujące przyjęciem, iż obszar analizowany winien zostać wyznaczony w odległości 82,5 metra od nieruchomości, co stanowi trzykrotność terenu inwestycji przylegającego do ul. [...] oraz odległości D-E, podczas gdy teren inwestycji w ogóle nie przylega do działki nr [...] zaś wyznaczony obszar analizy urbanistycznej nie odpowiada faktycznemu zakresowi oddziaływania inwestycji i nie pozwala na faktyczne ustalenie cech i funkcji zabudowy sąsiadującej, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia dopuszczalnych parametrów inwestycji na podstawie analizy urbanistycznej uwzględniającej nienależycie wyznaczony obszar analizy. 2. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o: a) dopuszczenie dowodu z decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 7/2025 z 16 stycznia 2025 r. z załącznikiem graficznym na okoliczność istnienia podstaw do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, b) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, c) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że wprawdzie powierzchnia inwestycji będącej przedmiotem wydanej w niniejszej sprawie decyzji wynosi 1,9122 ha, jednakże nie bez znaczenia dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że Prezydent Miasta Zgierza wydał na wniosek tego samego inwestora w dniu 16 stycznia 2025 r. decyzję nr 7/2025 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą na działce nr [...] tj. działce bezpośrednio graniczącej od strony północnej z terenem inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Powierzchnia zabudowy dla inwestycji objętej decyzją nr 7/2025 wynosi 4303 m², a zatem łącznie z inwestycją będącą przedmiotem decyzji wydanych w niniejszej sprawie przekracza 2 ha. Załączniki graficzne do decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 7/2025 oraz 19/2025 pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że obydwa zamierzenia inwestycyjne pozostają ze sobą powiązane. Łączy je m.in.: inwestor (M. sp. z o.o.), rodzaj zabudowy (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), cel inwestycji, rozwiązania technologiczne i stosowany know-how, parametry zabudowy (w tym wysokość zabudowy, powierzchnia zabudowy, udział powierzchni biologicznie czynnej, geometria dachu), linia zabudowy, bezpośrednie sąsiedztwo działek, wystąpienie przez Inwestora do gestorów sieci o uzyskanie, niezbędnych promes w tym samym czasie. Należy zatem ustalić, czy przedsięwzięcia inwestycyjne będące przedmiotem dwóch odrębnych decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 7/ 2025 i 19/2025 obejmują de facto jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.i.ś., czy też dotyczą one dwóch różnych przedsięwzięć. Zdaniem strony skarżącej uznać należy, że inwestycje objęte decyzjami Prezydenta Miasta Zgierza nr 7/2025 i 19/2025 stanowią jedno przedsięwzięcie w rozumieniu analizowanych przepisów gdyż niewątpliwie stanowią "zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy" a ich podział na dwa odrębne przedsięwzięcia stanowił działanie pozorne, zmierzające jedynie do obejścia obowiązujących przepisów nakazujących wydanie "decyzji środowiskowej" dla inwestycji polegających na zabudowie mieszkaniowej o powierzchni przekraczającej 2 ha. 4. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniając powiązania pomiędzy obydwiema inwestycjami błędnie uznało, że brak jest pomiędzy nimi powiązań pozwalających na uznanie ich za jedno przedsięwzięcie. Z powyższą oceną całkowicie nie zgodziła się strona skarżąca, stwierdzając, że uznanie oświadczenia strony za wystarczające dla stwierdzenia braku powiązań pomiędzy przedsięwzięciami wypacza ideę cytowanej wyżej ustawy jak również sankcjonuje de facto działania wypełniające znamiona tzw. salami slicing. Oświadczenie o powyższej treści złożone przez Wnioskodawcę w żadnym stopniu nie zwalnia Organu od poczynienia własnych ustaleń w niniejszej sprawie oraz zbadania i oceny czy faktycznie pomiędzy inwestycjami nie istnieją jakiekolwiek powiązania. Powiązania pomiędzy inwestycjami nie budzą żadnych wątpliwości, nie tylko z uwagi na tożsamość wnioskodawcy oraz parametrów i rodzaju inwestycji, ale co za tym idzie, z uwagi na inne wspólne cechy takie jak korzystanie przez inwestora z tożsamych umiejętności, doświadczenia i rozwiązań organizacyjnych przy obydwu planowanych inwestycjach. 5. W ocenie skarżącego dodatkowym elementem potwierdzającym objęcie obydwu inwestycji wspólnym zamierzeniem jest zbieżność czasowa pomiędzy promesami wydanymi przez gestorów sieci dla obydwu inwestycji: oświadczeniami wydanymi przez PGE Dystrybucja S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny Z. – P. oraz wstępnymi warunkami przyłączenia do sieci wod-kan wydanymi przez Wodociągi i Kanalizacja Z. sp. z o.o., co wynika z treści obydwu decyzji o warunkach zabudowy. 6. Nadto istotną okolicznością pozwalającą na przyjęcie istnienia powiązania jest fakt, że w przypadku inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania Wydział Infrastruktury Technicznej Urzędu Miasta Z. odmówił zgody na obsługę komunikacyjną z ul. [...], natomiast obsługa komunikacyjna od strony ul. [...] została uzależniona od przebudowy ulicy. Natomiast w przypadku inwestycji objętej decyzją nr 7/2025 obsługa komunikacyjna została zaplanowana od strony ul. [...] - co stanowi podstawę do uznania, że zamierzeniem inwestora jest realizowanie obsługi komunikacyjnej całego przedsięwzięcia od strony tejże ulicy. 7. Mając na uwadze powyższe zdaniem skarżącego należy uznać, że obydwie inwestycje stanowią jedno przedsięwzięcie, które z uwagi na przekroczenie powierzchni 2 ha, wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a jej niewydanie stanowi naruszenie prawa, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji. 8. Ponadto, zdaniem strony na datę wydania decyzji w niniejszej sprawie organ nie ustalił, czy działka, przez którą ma być realizowany dostęp do drogi publicznej tj. działka o numerze [...] posiada status "dr" i jest faktycznie drogą publiczną. 9. Zdaniem Skarżącego także obszar analizowany został wyznaczony w sposób niewłaściwy. Kolegium w powołanej decyzji wskazało na potrzebę wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości stanowiącej trzykrotność szerokości fragmentu terenu inwestycji oznaczonego literami B-H (str. 7 uzasadnienia). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Łodzi nie zastosował się do powyższego, co znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji 19/2025. Prezydent błędnie przyjął, że frontem działki stanowiącym podstawę do wyznaczenia obszaru analizy jest szerokość ul. [...] oraz odległość D-E, przylegająca do terenu inwestycji - łącznie o długości 27,5 m. Tymczasem jak wynika z załącznika graficznego do decyzji nr 19/2025 – teren inwestycji nie przylega bezpośrednio do działki [...] - gdyż oddziela go od niej działka nr [...], której status, jak wskazano powyżej, nie został przez organ ustalony w toku postępowania administracyjnego. Tym samym, zdaniem strony, uznać należy, że front działki został ustalony w sposób błędny. Mając na uwadze kształt działki oraz skalę oddziaływania planowanej inwestycji, tak ustalony obszar analizy z całą pewnością nie służy rzeczywistemu ustaleniu cech i funkcji zabudowy występującego na tym obszarze, co jest istotne z urbanistycznego punktu widzenia, jak też zasady dobrego sąsiedztwa. Błędnie ustalony obszar analizy przyczynił się następnie do wydania błędnego rozstrzygnięcia, które byłoby zupełnie inne, gdyby analiza została przeprowadzona w prawidłowym zakresie. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. 3. W dniu 25 września 2025 r. do Sądu wpłynęło pismo uczestnika postępowania M. sp. z o.o. z dnia 18 września 2025 r. zatytułowane "Odpowiedź na skargę", w którym to piśmie uczestnik postępowania zajmuje stanowisko w sprawie wskazując przy tym, że skarga nie jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 4. Skarga zasługuje na uwzględnienie 1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. 2. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). 3. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 marca 2025 r., znak SKO.4150.192-194.2025 SKO.4150.197.200.2025, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zgierza nr 19/2025 z dnia 7 lutego 2025 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji na wniosek M. Sp. z o.o. w Z. dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowie miejsc parkingowych przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. [...] (dz. nr ew. [...]).. 4. W tym miejscu Sąd stwierdza, że w dniu 24 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyroki w trzech sprawach w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 19/2025 z dnia 7 lutego 2025 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, a mianowicie w sprawach: 1) o sygn. akt II SA/Łd 391/25 - ze skargi B. C. na postanowienie SKO w Łodzi z dnia 26 marca 2025 roku znak: S.K.O.4150.190.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 19/2025 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji - Sąd uchylił zaskarżone postanowienie; 2) o sygn. akt II SA/Łd 393/25 - ze skargi R. J. na postanowienie SKO w Łodzi z dnia 26 marca 2025 roku, znak: S.K.O.4150.188.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 19/2025 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji - Sąd uchylił zaskarżone postanowienie; 3) sygn. akt II SA/Łd 394/25 - ze skargi A. K. na postanowienie SKO w Łodzi z dnia 26 marca 2025 roku, znak: S.K.O. 4150.196.2025, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 19/2025 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji - Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Uchylenie ww. postanowień stwierdzających niedopuszczalność odwołania od decyzji skutkuje tym, że organ drugiej instancji nie rozpoznał de facto odwołań wskazanych wyżej uczestników postępowania. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozstrzygnięcia odwołania jednej strony, czy też kilku stron, jednak z pominięciem któregoś ze złożonych odwołań, to w rezultacie wydane orzeczenie kończy postępowanie odwoławcze i wyłączona jest możliwość wydania drugiej decyzji w tej samej sprawie. Dlatego niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań traktowane jest zasadniczo jako istotne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 25.03.2021 r., II OSK 3025/20; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe wyroki skutkują więc tym, że organ II instancji będzie zobowiązany do rozpoznania wniesionych przez ww. osoby odwołań. Sąd podkreśla, że już tylko powyższa okoliczność uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji SKO kontrolowanej przez Sąd w ramach niniejszej sprawy. 5. Pomijając ww. przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd – kierując się zasadą ekonomiki procesowej oraz mając na uwadze dostrzeżone przez Sąd oczywiste wadliwości kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji - uznał za zasadne odniesienie się do dwóch – z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - zasadniczych kwestii, co do których zostały sformułowane zarzuty w skardze, a mianowicie: 1) oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), [dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie"]; 2) spełniania przez planowaną inwestycję niektórych wymogów wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [dalej: "u.p.z.p."]. 6. Odnosząc się do kwestii spełniania wymogów wynikających z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, Sąd wskazuje, co następuje: 1. Najistotniejszą kwestią mogącą mieć wpływ na wynik sprawy jest przede wszystkim ustalenie czy inwestycja, dla której Prezydent Miasta Zgierza wydał na wniosek inwestora decyzję z 16.01.2025 r. nr 7/2025 o ustaleniu warunków zabudowy na dz. ewid. nr [...], jest powiązana technologicznie (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) z inwestycją objętą zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją (planowaną na działkach sąsiadujących z dz. ewid. nr [...]), a tym samym czy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze zjawiskiem określanym jako salami slicing, czyli działaniem mającym na celu unikanie stosowania przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. 2. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przedsięwzięcie oznacza zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty; 3. Zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia obejmujące zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Stosownie natomiast do § 3 ust. 2 pkt 3 cyt. wyżej rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. 4. W kontekście powołanych wyżej przepisów należało więc rozważyć, czy mając na uwadze decyzje Prezydenta Miasta Zgierza 7/2025 i 19/2025, nie mamy do czynienia z przekroczeniem wskazanego wyżej kryterium obszarowego – 2 ha. W takim bowiem przypadku (jak słusznie zauważa strona skarżąca), nie można wykluczyć, że z uwagi na łączną powierzchnię zabudowy obydwu inwestycji, wydanie decyzji w niniejszej sprawie wymagało będzie uzyskania decyzji środowiskowej zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. 5. Organ I instancji zauważył co prawda, iż na dz. ewid. nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji o powierzchni 4303 m2, została wydana decyzja, która ustaliła warunki zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Organ wskazał przy tym, że inwestor w postępowaniu administracyjnym dotyczącym dz. nr ew. [...] złożył oświadczenie, iż inwestycja planowana na działce będzie całkowicie niezależna infrastrukturalnie, technologicznie i komunikacyjnie oraz nie będzie miała wspólnej drogi, parkingu, placu zabaw ani też żadnego elementu infrastruktury z żadną działką znajdującą się w najbliższym sąsiedztwie terenu objętego wydaną decyzją. Wobec powyższego organ I instancji, a w dalszej kolejności organ II instancji, przyjął, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, inwestycję na działkach objętych zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją o pow. 19.122 m2 należy traktować jako niezależne przedsięwzięcie inwestycyjne. Organ stwierdził, że na etapie ustalania warunków zabudowy dla przedmiotowej sprawy, na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że przedmiotowa inwestycja nie przekracza wskaźników określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. 6. W ocenie Sądu, takie postępowanie organów sprowadzające się jedynie do oparcia przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia w powyższym zakresie na oświadczeniu inwestora, nie może spotkać się z akceptacją. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 K.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 K.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Mając na uwadze powyższe regulacje i uwzględnienie przez organy jedynie złożonego przez inwestora oświadczenia, zdaniem Sądu, organy nie uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom. Organy nie wyjaśniły w niezbędnym zakresie stanu faktycznego i nie działały wnikliwie, nie podjęły z urzędu działań zmierzających do wyjaśnienia tego aspektu sprawy. 7. W orzecznictwie podkreśla się, że powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Powiązanie o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dotyczy również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tę samą technologię, choćby planowanych przez różne podmioty prawa. Powołany wyżej przepis wprowadza zasadę traktowania przedsięwzięcia jako jedności pod względem skutków środowiskowych, zarówno pojedynczych, jak i skumulowanych. Nie należy dzielić przedsięwzięcia na części konstrukcyjne lub technologiczne, jeśli takie działanie mogłoby spowodować pominięcie kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko dla całości inwestycji. Przepis wskazuje, że za jedno przedsięwzięcie uznaje się również kilka powiązanych ze sobą technologicznie inwestycji, o ile razem stanowią zorganizowaną infrastrukturę realizującą jeden cel gospodarczy (tak np. wyrok NSA z 13.12.2024 r., II OSK 1844/22). Nie ulega wątpliwości, że art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie ma zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia na mniejsze w celu uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko i związanej z tym dokumentacji. Przyjęcie innej interpretacji skutkowałoby brakiem obowiązku ochrony środowiska przy skumulowanym oddziaływaniu inwestycji, co byłoby niezgodne z art. 5 oraz art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (tak np. wyrok WSA we Wrocławiu z 17.06.2025 r., II SA/Wr 700/24). 8. Sąd tylko na marginesie zauważa (okoliczność tę winny wziąć pod uwagę organy administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy), że o powiązaniu technologicznym może świadczyć np. wspólna dla wspomnianych wyżej inwestycji promesa dotycząca podłączenia inwestycji do sieci gazowej gazu (do której to promesy Sąd odnosi się również w dalszej części uzasadnienia), która dotyczy również m.in. dz. ewid. nr [...]. Tej kwestii nie sposób jednak na tym etapie postępowania sądowego przesądzić z uwagi na brak szczegółowych informacji dotyczących inwestycji objętej decyzją z 16.01.2025 r. nr 7/2025 (zob. także wyrok WSA w Poznaniu z 19.05.2022 r., II SA/Po 186/22). 9. Sąd jednocześnie zastrzega, że nie przesądza czy z inwestycjami powiązanymi w rozumieniu powołanych wyżej regulacji mamy w niniejszej sprawie do czynienia. Kwestia ta winna zostać rozstrzygnięta przez organy administracji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a to z tej przyczyny, że zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji. 7. Odnosząc się zaś do kwestii spełniania niektórych wymogów wynikających z przepisów u.p.z.p., Sąd wskazuje co następuje: 1. Wniosek o wydanie decyzji w niniejszej sprawie wpłynął do organu 15 grudnia 2023 r. Data złożenia wskazanego wyżej wniosku ma istotne znaczenie z punktu widzenia zastosowania właściwego dla rozstrzygnięcia sprawy stanu prawnego. Co prawda na mocy art. 1 pkt 55 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r., przepis art. 61 u.p.z.p. został znowelizowany, jednakże zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej "do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. 2. Jedocześnie należy zauważyć, że od dnia 26 lipca 2024 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Jednakże stosownie do § 12 cyt. wyżej rozporządzenia z 2024 r. do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe oznacza, że zastosowanie w sprawie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.), [dalej: "rozporządzenie w sprawie nowej zabudowy"], w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r. 3. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. 4. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że obszar analizy urbanistycznej został – wbrew zarzutom skargi - wyznaczony co do zasady prawidłowo. Stosownie do brzmienia art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W niniejszej sprawie szerokość frontu terenu określono jako szerokość ul. [...] oraz odległość D-E (zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji), które to fragmenty drogi publicznej przylegają do terenu inwestycji. Tak określony front terenu wynosi 27,5 m, zatem wielkość obszaru analizowanego wyznaczono, zdaniem Sądu, prawidłowo jako trzykrotną szerokość terenu inwestycji przylegającą do drogi publicznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę tj. 82,5 m. Jednocześnie Sąd wskazuje, że sposób wyznaczenia obszaru analizowanego w innych sprawach w przedmiocie warunków zabudowy wszczętych na wniosek tego samego inwestora obejmujących działki położone w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie ma znaczenia dla oceny sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego w niniejszej sprawie. W tym zakresie zarzuty skargi nie są więc zasadne. Sąd wskazuje ponadto, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna winna być przedmiotem oceny organów administracji przy ponownym rozstrzyganiu sprawy z uwględnieniem poczynionych wyżej uwag Sądu. 5. W ocenie Sądu na tym etapie postępowania nie budzi także wątpliwości kwestia dostępu inwestycji do drogi publicznej, który to dostęp jest zapewniony przez drogę publiczną - ul. [...]. W tym zakresie zarzuty skargi zasadne nie są. 6. Zasadnicze wątpliwości dotyczącą zaś, zdaniem Sądu, spełnienia wymogu wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Sąd zauważa, że wniosek o wydanie decyzji w sprawie obejmował dz. ewid. nr [...]. Znajdująca się zaś w aktach sprawy promesa gestora sieci gazowej z dnia 5 grudnia 2023 r. dotyczy dz. ewid. nr [...], co oznacza, że nie obejmuje dz. ewid. nr [...], a przede wszystkim [...]. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że brak jest podstaw do uznania, że planowana inwestycja ma wystarczające uzbrojenie w zakresie instalacji gazowej, a więc nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. 8. Mając na uwadze wszystkie poczynione wyżej rozważania, w ocenie Sądu należy uznać, że przeprowadzone przez organy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przede wszystkim z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Reasumując, ww. wyroki wydane przez tut. Sąd oraz dostrzeżone przez Sąd wadliwości skutkują koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, tym samym skarga okazała się zasadna. Sąd podkreśla ponownie, że zasadniczą przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji – o czym była mowa wyżej - są ww. wyroki w przedmiocie uchylenia postanowień w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, a dotyczące spełnienia wymogów wynikających z prawa materialnego uwagi poczynione są przez Sąd niejako na marginesie. 9. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią powyższą ocenę prawną stosownie do art. 153 P.p.s.a., w szczególności zaś poczynią stosowne ustalenia pod kątem oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także dokonają ponownie oceny spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy, a przyjęte po przeprowadzeniu postępowania - stosownie do zasad określonych w K.p.a. - stanowisko wyczerpująco uzasadnią. Sąd zastrzega przy tym, że nie przesądza treści rozstrzygnięcia jakie ma zapaść po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy. 10. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku). 11. O należnych skarżącemu kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) oraz uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł. dj