II SA/Łd 4/25

Dnia 23 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 4 listopada 2024 roku nr 320/2024, znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z 4 listopada 2024 r. nr 320/2024, znak: [...] Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania M.M., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z 6 sierpnia 2024 r., nr 137/2024 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] operatora sieci [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ew. [...] obręb [...]) w P. Z akt sprawy wynika, że 23 lutego 2024 r. [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika K. W., wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla wskazanej wyżej inwestycji. Postanowieniem z 15 marca 2024 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn.zm. - dalej w skrócie "Pr. bud.") nałożył na inwestora obowiązek usunięcia - w terminie 60 dni - braków i nieprawidłowości w zakresie: 1) uzupełnienia dokumentacji projektowej o oryginał (lub kopię) ostatecznej decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu oznaczonego na rysunku zagospodarowania terenu symbolem nr [...] w ramach dostępu projektowanej inwestycji do drogi publicznej, 2) uzupełnienia pkt 8 części opisowej projektu zagospodarowania terenu (str. 5) o wykazanie zgodności projektowanych rozwiązań z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) uzupełnienia analizy obszaru oddziaływania inwestycji o analizę zakresu obszaru wraz z graficzną prezentacją jego zasięgu w kontekście zjawiska przesłaniania, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. - dalej w skrócie "rozporządzenie WT") - analiza winna uwzględniać wpływ inwestycji na możliwość lokalizowania potencjalnej zabudowy na działkach sąsiednich, a nie tylko odnosić się do zabudowy istniejącej, 4) uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu o orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata, 5) uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu o rysunek (przekrój pionowy terenu) obrazujący położenie fundamentu względem granicy działki z podaniem szerokości projektowanego wykopu opis sposobu zabezpieczenia statyki ogrodzenia (dot. działki nr ew. [...] obr. [...]), 6) wyjaśnienia rozbieżności zakresu specjalności uprawnień projektantów podanych na stronie tytułowej projektu zagospodarowania terenu, a tymi podanymi w metryce rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz uzupełnienia dokumentacji projektowej o kopie decyzji o nadaniu mgr inż. T.M. i mgr inż. B.W. uprawnień do opracowywania projektu zagospodarowania terenu, zgodnie z zakresem projektu. Postanowieniem z 16 maja 2024 r. organ pierwszej instancji, na wniosek inwestora, przedłużył do 28 czerwca 2024 r. termin na usunięcie braków i nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym. Przy piśmie z 28 czerwca 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożył ostateczną decyzję o lokalizacji zjazdu oraz projekt zagospodarowania terenu uzupełniony w zakresie: wykazania zgodności projektowanych rozwiązań z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; analizy przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia WT; orientacji położenia działki w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata; rysunku obrazującego położenie fundamentu względem granicy działki. Ponadto, pełnomocnik inwestora wskazał, że projekt zagospodarowania terenu został podpisany przez osoby posiadające uprawnienia w specjalności architektonicznej: J.L. oraz R.C., a uprawnienia projektantów biorących udział w tym opracowaniu, są możliwe do zweryfikowania na platformie https://[...]. [...].gov.pl. Decyzją z 6 sierpnia 2024 r. Prezydent Miasta pełniący funkcję Starosty Miasta P., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Pr. bud., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji z 21 sierpnia 2019 r. nr 40/2019, znak: PPP.4142.20.2017 o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycja nie podlega klasyfikacji jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839 ze zm.). Ponadto, dla nieruchomości sąsiednich nie nastąpi ograniczenie dostępu do światła słonecznego ani do drogi publicznej i mediów. Stacja bazowa nie będzie również powodować ponadnormatywnych emisji przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, oraz zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Organ pierwszej instancji stwierdził również, że lokalizacja projektowanej stacji bazowej nie narusza przepisów rozporządzenia WT. Projekt budowlany jest kompletny i został opracowany przez uprawnione osoby będące aktywnymi członkami izb samorządów zawodowych, jak również został opracowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji M.M. - reprezentowana przez J.K. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi odrębnymi przepisami prawa analizowano wpływ obiektu na środowisko, na zdrowie i życie ludzi oraz obiekty sąsiednie; 2. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., poprzez niepodanie, z jakimi konkretnymi przepisami techniczno-budowlanymi pozostaje w zgodności projekt budowlany; 3. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, jak organ rozumie pojęcie środowiska w rozumieniu konkretnego przepisu, pojęcie oddziaływania na obiekty sąsiednie oraz na zdrowie i życie; 4. art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448), poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy ww. aktu prawnego stanowią przepis odrębny, na podstawie którego ustala się obszar oddziaływania i to w sytuacji, w której ww. akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy; 5. art. 140, art. 143, art. 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieustalenie czy immisje pośrednie nie będą występowały na działce skarżącej w tym pole elektromagnetyczne z uwzględnieniem wszystkich stref, zjawiska odbić, kumulacji, ponieważ niedopuszczalne jest wprowadzenie komercyjne emisji na teren, co do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego; 6. art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania anten radioliniowych i brak zobowiązania inwestora do podania, z jakiego powodu zniżył wielokrotnie moc anten sektorowych, 7. art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez odstąpienie od jego analizy, ponieważ ww. przepis nie był analizowany przez projektantów; 8. § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d oraz § 14 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano; 9. § 14 pkt 8 ww. rozporządzenia, poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącymi higieny. Ponadto, nie wyjaśniono, czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować się poza działką, co do której inwestor posiada tytuł prawny i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić. Powołaną na wstępie decyzją z 4 listopada 2024 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a., art. 4, art. 35 ust. 1, 3 i 4 Pr. bud., a następnie wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji, jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], operatora sieci [...] na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w P. Stacja składać się będzie z: wieży stalowej konstrukcji kratowej o wysokości trzonu 60 m, oraz łącznej wysokości max 64,95 m, anten sektorowych i anten radiolinii, fundamentu, urządzeń nadawczo-odbiorczych umieszczonych na gruncie, ogrodzenia o długości ok. 20 m, wewnętrznej linii zasilającej. Z projektu budowlanego wynika, że na wieży zostaną zainstalowane: anteny sektorowe - 3 szt. na wysokości 59,0 m n.p.t., azymuty: 60°, 180° i 290°, pracujące w częstotliwości 900 Mhz oraz anteny radioliniowe - 2 szt. na wysokości 57,0 m n.p.t., azymut: 241°, pracujące w częstotliwościach 32 Mhz i 80 Mhz. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, wieża telekomunikacyjna będzie usytuowana w odległości: od zachodniej granicy z działką nr ew. [...] - 4 m i ok 7,5 m od granicy z działką nr ew. [...], od południowej granicy z działką drogową nr ew. [...] - 66 m, od wschodniej granicy z działką nr ew. [...] - ok 24 m, od północnej granicy z działką nr ew. [...] - ok 50 m. Do projektowanej wieży telekomunikacyjnej będzie dostarczana energia elektryczna, która zostanie zapewniona za pomocą projektowanej infrastruktury zasilającej. Zgodnie z pismem Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z [...] 2017 r., planowana wieża telekomunikacyjna nie wymaga oznakowania przeszkodowego. Ponadto, jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest bezobsługowa. Z uwagi na powyższe, na terenie inwestycji nie jest przewidziana budowa wewnętrznej komunikacji oraz miejsc parkingowych. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano również, że dostęp technologiczny do planowanej inwestycji jest zapewniony z drogi gminnej (działka nr ew. [...]). Zdaniem organu drugiej instancji, obszar, na którym zaprojektowano inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. decyzją z 21 sierpnia 2019 r. nr 40/2019 o lokalizacji inwestycji celu publicznego (dalej w skrócie "decyzja lokalizacyjna"), ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z 29 listopada 2019 r. znak: KO.420-213,214/19, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 18/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję lokalizacyjną. Wyrokiem z 27 września 2023 r. sygn. akt II OSK 3237/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. W tym stanie rzeczy decyzja lokalizacyjna 27 września 2023 r. stała się ostateczna i prawomocna. Stacja bazowa objęta sporną decyzją o pozwoleniu na budowę została zaprojektowana z zachowaniem wyznaczonych w załączniku do decyzji lokalizacyjnej linii rozgraniczających teren inwestycji oraz z zachowaniem ustalonych parametrów obejmujących m.in. wysokość wieży, anteny sektorowe (typ, ilość, wymiary, wysokość zawieszenia, azymuty, częstotliwość pracy, maksymalne pochylenie wiązki - tilt, maksymalna moc, EIRP) i anteny radiolinii (typ, ilość, wymiary, wysokość zawieszenia, azymuty, częstotliwość pracy, maksymalne pochylenie wiązki tilt, maksymalna moc, EIRP). Jednocześnie w zakresie warunków ochrony środowiska w decyzji lokalizacyjnej wskazano, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest wymienione w rozporządzeniu wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma zatem obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. Jak stwierdził Wojewoda Łódzki analiza warunków i wymagań zawartych w decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji wykazała, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] operatora sieci [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ew. [...] obręb [...]) w P., jest z nimi zgodna. Organ odwoławczy weryfikując w następnej kolejności, po myśli art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr. bud., zgodność przedmiotowej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 - dalej w skrócie "ustawa") stwierdził, że według art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Rodzaje przedsięwzięć określone są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem, zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2022 r., poz. 1071), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o określonych wartościach równoważnej mocy promieniowania izotropowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaliczają się do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, przedsięwzięcia te nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższa zmiana przepisów rozporządzenia nie zdezaktualizowała jednak potrzeby weryfikacji zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z zasadami dotyczącymi ochrony przed polami elektromagnetycznymi. Nadal obowiązują bowiem regulacje ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2024, poz. 54 ze zm. - dalej w skrócie "P.o.ś."), które gwarantują bezpieczeństwo i kontrolę nad polem elektromagnetycznym emitowanym od instalacji radiokomunikacyjnych, w tym art. 121, art. 141 ust. 2 oraz art. 144 ust. 1 i 2 P.o.ś. Projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu. Jak wynika z projektu budowlanego, z działaniem urządzeń technicznych nie wiąże się powstawanie odpadów stałych, a odpady mogące powstać w wyniku serwisowania i remontów obiektu, będą przekazywane do utylizacji lub w przypadku urządzeń elektronicznych i anten - do ponownego wykorzystania. W projekcie wskazano, że projektowana wieża stalowa wraz z infrastrukturą nie stanowi również źródła hałasu i drgań. Gwarancja dbałości o zdrowie obywateli oraz środowisko wpisana została również w obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), które szczegółowo określa maksymalne dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Przez miejsca dostępne dla ludności, zgodnie z art. 124 ust. 2 P.o.ś., rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej wieży telekomunikacyjnej. W rozpatrywanej sprawie istotne jest ustalenie, czy pole elektromagnetyczne emitowane przez projektowaną stację bazową nie wpłynie negatywnie na nieruchomości sąsiadujące z działką inwestycyjną. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz z dołączonym do projektu opracowaniem pt.: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych" częstotliwość pól elektromagnetycznych anten sektorowych, na azymutach: 60°, 180° i 290° będzie wynosiła: 900 MHz. Jednocześnie, dla anten radioliniowych na azymucie 241° częstotliwość pól elektromagnetycznych będzie wynosiła 32 Mhz i 80 Mhz. Przedmiotowa inwestycja wpisuje się w zapisy tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, dla zakresów częstotliwości pola elektromagnetycznego w przedziale od 10 MHz do 400 MHz (pozycja 9) i od 400 MHz do 2000 MHz (pozycja 10). Zgodnie z ww. tabelą dopuszczalna gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności dla przedziału od 10 MHz do 400 MHz wynosi 2 W/m2. Natomiast dla przedziału od 400 MHz do 2000 MHz, wynosi f/200, gdzie "f" oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego. Biorąc pod uwagę, że określone w dokumentacji projektowej częstotliwości pól elektromagnetycznych anten sektorowych i radioliniowych wynoszą: 32 MHz, 80 MHz i 900 MHz, organ drugiej instancji stwierdził, że dla przedmiotowej stacji bazowej dopuszczalna gęstość mocy będzie wynosiła od 2 W/m2 do 4,5 W/m2. Obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych, sporządzony na podstawie ww. rozporządzenia, został przedstawiony w opracowaniu pt.: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych" oraz na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej, jak wskazują załączniki graficzne do projektu: dla anten sektorowych wynosi 6,20 m, a dla anten radioliniowych: 8,61 m. Wojewoda zwrócił przy tym uwagę, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, występują na wysokości przekraczającej 56 m n.p.t. Z analizy graficznego rozkładu obszarów ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych wynika również, że będą one występować wyłącznie nad działką inwestycyjną nr ew. [...] obręb [...]. Wojewoda analizując rozkład pionowy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego, przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia oraz kąta pochylenia anten, a także sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej stwierdził, że nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. Z części graficznej dokumentacji projektowej wynika, że pole elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne wartości występować będzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności i nie będzie wykraczać poza granice działki inwestycyjnej. W odniesieniu do zagospodarowania terenów sąsiednich ww. oddziaływanie nie spowoduje jakichkolwiek ograniczeń ich użytkowania. Wobec powyższego organ uznał, że najbliższa zabudowa oraz przyszła potencjalna zabudowa na nieruchomościach sąsiadujących ze sporną inwestycją, jest poza zasięgiem pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie będzie negatywnie oddziaływać w powyższym zakresie na nieruchomości sąsiednie. Z uwagi na powyższe - w ocenie Wojewody Łódzkiego - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] operatora sieci [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ew. [...] obręb [...]) w P. jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. Organ podkreślił, że priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, dlatego konieczne jest całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. W rozpatrywanej sprawie emitowane promieniowanie ponadnormatywne nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności lub terenów zabudowy mieszkaniowej. Jednocześnie, odnosząc się w tym miejscu do zarzutów odwołania w zakresie negatywnego oddziaływania anten radioliniowych Wojewoda podkreślił, że na etapie postępowania odwoławczego, zgodnie z wezwaniem tutejszego organu z 24 września 2024 r., materiał dowodowy został uzupełniony o określenie zasięgu obszaru oddziaływania projektowanych 2 anten radioliniowych, a także przedstawienie zasięgu obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach nie mniejszych od dopuszczalnych z uwzględnieniem zarówno anten sektorowych, jak i anten radioliniowych. Pełnomocnik inwestora wykazał, że oddziaływanie anten radioliniowych nie wykracza poza nieruchomość, do której inwestor posiada tytuł prawny. Organ odwoławczy, po uzupełnieniu materiału dowodowego, umożliwił stronom zapoznanie się i wypowiedzenie co do tego uzupełnienia. Na wniosek odwołującej odpowiedź pełnomocnika inwestora została udostępniona jej pełnomocnikowi. W dalszej kolejności, organ odwoławczy zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., poddał analizie zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, m.in. z § 13 ust. 3 rozporządzenia WT. Z analizy projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych oraz ogólnodostępnego serwisu informacji przestrzennej www.geoportal.gov.pl wynika, że najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajduje się w odległości powyżej 40 m od planowanej stacji bazowej, a zatem wymóg określony w § 13 rozporządzenia WT został spełniony. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że biorąc pod uwagę konstrukcję kratową i parametry wieży telekomunikacyjnej objętej zaskarżoną decyzją (łączna wysokość 64,95 m n.p.t.) oraz jej usytuowanie, w stosunku do nieruchomości sąsiednich, zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia WT, może spowodować ona ograniczenia w możliwościach inwestycyjnych na sąsiednich działkach nr ew. [...] i [...]. Dlatego też, jak wskazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji, działki nr ew. [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Odwołująca posiada przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, wyłącznie z uwagi na usytuowanie stacji w odległości 4,0 m od granicy z jej nieruchomością i możliwego przesłaniania okien budynków mieszkalnych, które mogą powstać w przyszłości (§ 13 rozporządzenia WT). Jak zauważył Wojewoda Łódzki w sprawie znaczenie ma również § 314 rozporządzenia WT. Przepis ten odnosi się również do sytuacji, wzniesienia obiektu telekomunikacyjnego w sąsiedztwie już istniejących budynków mieszkalnych. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że istotne jest aby wznoszona stacja bazowa nie ograniczyła w sposób choćby potencjalny możliwości wykorzystywania nieruchomości skarżącej w dotychczasowy sposób, jak też nie ograniczała możliwości zmiany sposobu zagospodarowania działki w przyszłości poprzez wzniesienie na niej nowych obiektów, rozbudowę istniejących, względnie zmianę sposobu wykorzystywania posiadanej nieruchomości. Jak wykazano powyżej, obszary na których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego znajdują się wyłącznie na działce do której inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto, z uwagi na to, że obszary te występują na wysokości przekraczającej 56 m n.p.t., nie ma w nich miejsc dostępnych dla ludności. Z uwagi na charakter projektowanej inwestycji Wojewoda Łódzki stwierdził, że jest ona również zgodna z rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1040), m.in. w zakresie § 9 - usytuowanie stacji bazowej. Przedmiotowa stacja bazowa została zaprojektowana w odległościach spełniających wymagania bezpieczeństwa dotyczące - jak wykazano powyżej - ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku. Usytuowanie stacji bazowej nie koliduje również z elementami infrastruktury technicznej, występującymi na działce inwestycyjnej i działkach sąsiednich. W toku postępowania odwoławczego organ drugiej instancji sprawdził również zgodność dokumentacji projektowej z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.). Przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania wspomnianego wyżej rozporządzenia. Dodatkowo projekt odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 Pr. bud. Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz które złożyły oświadczenia dotyczące sporządzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Za wszystkie rozwiązania projektowe odpowiada projektant, który jest odpowiedzialny za to, że na dzień sporządzenia projektu całość rozwiązań jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i projekt budowlany spełniają wymogi Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych a przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne i wydana decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Wojewoda Łódzki, odnosząc się do zarzutów dotyczących oddziaływania pól elektromagnetycznych na tereny sąsiednie stwierdził, że są one bezpodstawne i nie mogą znaleźć uznania w niniejszej sprawie. W treści decyzji wykazano, że oddziaływanie pól elektromagnetycznych mieści się w całości na działce inwestycyjnej w miejscach niedostępnych dla ludności. Odwołująca posiada przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, lecz nie wynika to z ponadnormatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych, ale z usytuowania stacji w odległości 4,0 m od granicy z jej nieruchomością i możliwego przesłaniania okien budynków mieszkalnych, które mogą powstać w przyszłości (§ 13 rozporządzenia WT). Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., Wojewoda Łódzki stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. Decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera wszystkie elementy wyliczone w art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności: powołaną podstawę prawną, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne z powołaniem się na konkretne przepisy prawa materialnego. Do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy odniósł się w powyższym uzasadnieniu niniejszej decyzji. W tych okolicznościach Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.M. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania i przyjęcie tym samym, że organ dokonuje tylko formalnej oceny zawartości projektu budowlanego bez jego oceny merytorycznej, co czyni postępowanie administracyjne fikcyjnym. Ponadto organ przyjął, iż całe postępowanie sprowadza się tylko i wyłącznie do ustalenia czy przekroczono normy promieniowania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i to w sytuacji, kiedy organ ten nie badał wpływu pola elektromagnetycznego na środowisko, lecz przyjmował rzekomo zalecenia UE z roku 1999; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a poprzez nie wskazanie czy moce EIRP anten radioliniowych określone w projekcie budowlanym są zgodne z tymi podanymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi odrębnymi przepisami prawa analizowano wpływ obiektu na środowisko (brak definicji tego pojęcia w projekcie), na zdrowie i życie ludzi oraz obiekty sąsiednie zgodnie z konkretnym przepisem prawa materialnego, którego nie podano w decyzji (zgodność projektu budowlanego z przepisami); 4. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. poprzez niepodanie, z jakimi konkretnymi przepisami techniczno-budowlanymi pozostaje w zgodności projekt budowlany; 5. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie jak organ rozumie pojęcie środowiska w rozumieniu konkretnego przepisu, pojęcie oddziaływania na obiekty sąsiednie oraz co najważniejsze na zdrowie i życie; 6. art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części; 7. art. 140, 143, 144 kodeksu cywilnego w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez nieustalenie czy immisje pośrednie nie będą występowały na działce skarżącej w tym pole elektromagnetyczne z uwzględnieniem wszystkich stref, zjawiska odbić, kumulacji, ponieważ niedopuszczalne jest wprowadzenie komercyjne emisji na teren, co, do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego; 8. art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania anten radioliniowych, brak zobowiązania inwestora do podania z jakiego powodu zniżył wielokrotnie moc anten sektorowych; 9. art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez odstąpienie od jego analizy, ponieważ w/w przepis nie był analizowany przez projektantów; 10. § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano. W istocie nie wiadomo, z jakich powodów i na podstawie, jakich dowodów uznano, iż obiekt nie ma wpływu jakiegokolwiek na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie; 11. § 14 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie; 12. § 14 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącymi higieny z tym, że organ zupełnie to pomija. Ponadto nie wyjaśniono czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować poza działką, co, do której inwestor posiada tytuł prawny i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić. Ponadto nie wyjaśniono czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła. Odpowiadając na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie czy spełnione zostały przesłanki do wydania przez Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. decyzji z 6 sierpnia 2024 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] operatora sieci [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ew. [...], obręb [...]) w P., utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Łódzkiego z 4 listopada 2024 r. Stanowisko organów orzekających obu instancji w tym przedmiocie neguje skarżąca M.M., będąca właścicielką niezabudowanych działek nr [...] i [...] usytuowanych przy ul. [...] [...],[...] i [...] w P., stanowiących grunty orne - RV i RVI, bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, twierdząc, że na gruncie kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji. Punktem wyjścia do rozpoczęcia rozważań w rozpatrywanej sprawy winny być przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725 - dalej w skrócie "Pr. bud."), stanowiące materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 28 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 Pr. bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem "obszar oddziaływania obiektu", które zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Pr. bud. ustawodawca rozumie teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pr. bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 Pr. bud. należy dołączyć: pkt 1 - projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej - w 3 egzemplarzach albo elektronicznej wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; pkt 2 - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (...) pkt 9 - w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych - oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozumieniu art. 35 ust. 1 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. 5) (uchylony). W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.). Po myśli art. 35 ust. 5 Pr. bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Z przywołanych wyżej unormowań jasno wynika, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzone jest na wniosek zainteresowanego podmiotu. W treści wniosku, którym organ jest związany, inwestor określa między innymi charakter inwestycji, którą zamierza zrealizować, teren inwestycji, jej usytuowanie na działce, parametry. Innymi słowy, to inwestor decyduje jaką konkretnie inwestycję planuje wybudować, zaś rolą organu architektoniczno-budowlanego jest wyłącznie ustalenie czy realizacja wnioskowanej inwestycji jest możliwa w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Pamiętać bowiem należy, że według art. 4 Pr. bud. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W rozpatrywanej sprawie [...] Sp. z o.o. zamierza na działce nr ew. [...], obręb [...] znajdującej się przy ul. [...] w P. wybudować stację bazową telefonii komórkowej nr [...], operatora sieci [...], o mocy pojedynczych anten EIRP od 2000W do 5000W. Zgodnie z załączonym do wniosku projektem zagospodarowania terenu stacja ma składać się z: wieży stalowej konstrukcji kratowej o wysokości trzonu 60m, oraz łącznej wysokość max 64,95m, 3 sztuk anten sektorowych, 2 sztuk anten radiolinii, fundamentu, urządzenia nadawczo-odbiorczego umieszczonego na gruncie, ogrodzenia o długości ok. 20m, wewnętrznej linii zasilającej. Na wieży zostaną zainstalowane 3 anteny sektorowe, na wysokości 59,0 m n.p.t., azymuty 60o, 180o, 290o, pracujące na częstotliwości 900 MHz, pochylenie wiązki (tilt) maks. 10o dla każdej anteny (maks. tilt elektryczny) tilt mechaniczny dla wszystkich anten 0o (pochylenie mechaniczne nie jest możliwe), równoważna moc promieniowania izotropowego EIRP dla pojedynczej anteny 2173, 70 W. Na wieży zostaną również zainstalowane na wysokości 57,0 m n.p.t. 2 anteny radiolinii pracujące na częstotliwości 80 GHz i 32 GHz, w azymutach 241o, równoważna moc promieniowania izotropowego EIRP dla anteny w paśmie 80 GHz - 10000 W, dla anteny w paśmie 32 GHz - 8700 W. Podane w projekcie parametry inwestycji, w tym rzeczywista moc anten czy konfiguracja pracy anten są wiążące zarówno dla organów jak i inwestora na wszystkich etapach procesu inwestycyjnego. Brak jest wobec tego podstaw do rozpatrywania wnioskowanego przez Spółkę przedsięwzięcia w innym zakresie, a mianowicie w innym układzie, nachyleniu czy o innej mocy anten sektorowych i radioliniowych aniżeli zadeklarowane przez inwestora. Nieuprawnione jest tym samym twierdzenie skarżącej, jakoby w toku kontrolowanego postępowania organ naruszył art. 8 § 1, art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ nie wezwał inwestora do podania z jakiego powodu zaniżył wielokrotnie moc anten sektorowych. Przystępując do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodzić się należy z organami obu instancji, że na gruncie kontrolowanej sprawy spełnione zostały wymagania zdefiniowane w art. 35 ust. 1 Pr. bud., wobec czego organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodać nadto trzeba, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ust. 5 Pr. bud. uzasadniające wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego decyzją z 21 sierpnia 2019 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], operatora sieci [...], o mocy pojedynczych anten EIRP od 2000W do 5000W. Zgodnie z decyzją lokalizacyjną inwestycja ma zostać zlokalizowana na terenie nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w P. Stacja ma składać się z: wieży stalowej konstrukcji kratowej o wysokości trzonu 60m, oraz łącznej wysokości max 64,95m, anten sektorowych w ilości 3 sztuki, zawieszonych na wysokości 59,0 m n.p.t., anten radiolinii w ilości 2 sztuki, zawieszonych na wysokości 57,0 m n.p.t., fundamentu, urządzenia nadawczo-odbiorcze na gruncie, ogrodzenia o długości 20m, wewnętrznej instalacji zasilającej. Powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w toku postępowania odwoławczego zainicjowanego między innymi odwołaniem M.M., zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 29 listopada 2019 r. Wyrokiem z 19 sierpnia 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 18/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje organów obu instancji. Z kolei, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 września 2023 r. sygn. akt II OSK 3237/20 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargi. W tym stanie rzeczy, jak trafnie oceniły organy orzekające, decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna i prawomocna z dniem 27 września 2023 r., a stacja bazowa objęta kontrolowanym postępowaniem została zaprojektowana z zachowaniem wyznaczonych w załączniku do decyzji lokalizacyjnej linii rozgraniczających teren inwestycji a także z zachowaniem ustalonych w decyzji lokalizacyjnej parametrów dotyczących wysokości wieży, anten sektorowych (typ, ilość, wymiary, wysokość zawieszenia, azymuty, częstotliwość pracy, maksymalne pochylenie wiązki - tilt, maksymalna moc EIRP), anten radiolinii (typ, ilość, wymiary, wysokość zawieszenia, azymuty, częstotliwość, pracy, maksymalne pochylenie wiązki - tiltr, maksymalna moc EIRP). Z decyzji lokalizacyjnej wynika również, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację w/w przedsięwzięcia nie jest konieczne. Trafna jest w związku z powyższym konkluzja organów obu instancji, iż w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy spełniony został warunek przewidziany w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud., co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud. poprzez nie wskazanie czy moce EIRP anten radioliniowych określone w projekcie budowlanym są zgodne z tymi podanymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na marginesie dodać trzeba, że według decyzji lokalizacyjnej maksymalna równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP dla anteny w paśmie 80GHz wynosi 10000 W, a dla anteny w paśmie 32 GHz wynosi 8700 W. Projektowana inwestycja jest więc ponad wszelką wątpliwość zgodna z warunkami określonymi w decyzji lokalizacyjnej. Prawidłowe - zdaniem Sądu - jest również stanowisko Wojewody Łódzkiego wyrażone w ślad za organem pierwszej instancji o spełnieniu przez wnioskowaną inwestycję warunku zdefiniowanego w cytowanym wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr. bud. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został zdefiniowany przez ustawodawcę w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Wspomniane wyżej rozporządzenie z dniem 4 czerwca 2022 r. zostało zmienione mocą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071). Na skutek uchylenia w § 2 w ust. 1 - pkt 7 oraz w § 3 w ust. 1 - pkt 8 rozporządzenia, instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03MHz do 300 000 MHz, o określonych wartościach równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaliczają się do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodzić się zatem przyjdzie z organami orzekającymi, że projektowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Dodatkowo z niewadliwych ustaleń Wojewody Łódzkiego wynika, że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w przepisach art. 121, art. 141 ust. 2, art. 144 ust. 1 i 2 P.o.ś. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), które szczegółowo określa maksymalne dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Przez miejsca dostępne dla ludności, które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 124 ust. 2 P.o.ś., rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Przypomnieć w związku z powyższym trzeba, że zgodnie z art. 121 P.o.ś. ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi (art. 141 ust. 2 P.o.ś.). Stosownie zaś do art. 144 ust. 1 i 2 P.o.ś. eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny lub decyzję ustanawiającą ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na tej nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń technicznych niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z załączonego do akt sprawy projektu zagospodarowania terenu oraz dokumentu zatytułowanego "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych" wynika, że częstotliwość pól elektromagnetycznych anten sektorowych, na azymutach: 60°, 180° i 290° będzie wynosiła: 900 MHz. Natomiast dla anten radioliniowych na azymucie 241° częstotliwość pól elektromagnetycznych będzie wynosiła 32 Mhz i 80 Mhz. Trafnie uznał więc organ odwoławczy, że parametry spornej inwestycji odpowiadają zapisom tabeli nr 2, stanowiącej załącznik do wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), pozycja 9 - dla zakresów częstotliwości pola elektromagnetycznego w przedziale od 10 MHz do 400 MHz i pozycja 10 - dla zakresów częstotliwości pola elektromagnetycznego od 400 MHz do 2000 MHz (pozycja 10). Zgodnie z tabelą nr 2 dopuszczalna gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności dla przedziału od 10 MHz do 400 MHz wynosi 2 W/m2. Natomiast dla przedziału od 400 MHz do 2000 MHz, wynosi f/200, gdzie "f" oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego. Uwzględniając określone w dokumentacji projektowej częstotliwości pól elektromagnetycznych anten sektorowych i radioliniowych wynoszące 32 MHz, 80 MHz i 900 MHz, organ drugiej instancji prawidłowo ustalił, że dla spornej stacji bazowej dopuszczalna gęstość mocy będzie wynosiła od 2 W/m2 do 4,5 W/m2. Obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych, sporządzony na podstawie wspomnianego wyżej rozporządzenia, został przedstawiony we wskazanym wyżej opracowaniu pt.: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych" oraz na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Według załączników graficznych do projektu w płaszczyźnie poziomej zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla anten sektorowych wynosi 6,20 m, natomiast dla anten radioliniowych wynosi 8,61 m. Co jednak nader istotne, obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, występują w płaszczyźnie pionowej na wysokości przekraczającej 56 m n.p.t., a więc poza miejscami dostępnymi dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 P.o.ś. i tylko i wyłącznie nad działką nr [...] obręb [...], na której inwestor zamierza zrealizować inwestycję, nie obejmując działek stanowiących własność skarżącej. Analiza rozkładu pionowego ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego, przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia oraz kąta pochylenia anten, a także sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej dowodzi więc, że w sprawie nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. W odniesieniu do zagospodarowania terenów sąsiednich rozważane oddziaływanie nie spowoduje jakichkolwiek ograniczeń ich użytkowania. Zgodzić się w związku z powyższym przyjdzie ze stanowiskiem Wojewody Łódzkiego, że najbliższa zabudowa a także przyszła potencjalna zabudowa na nieruchomościach sąsiadujących z terenem inwestycji, znajdują się poza zasięgiem pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne. Rację ma również organ twierdząc, że stacja bazowa nie będzie powodować ponadnormatywnych emisji przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, oraz zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu. Jak wynika z projektu budowlanego z działaniem urządzeń technicznych nie wiąże się powstawanie odpadów stałych, a odpady mogące powstać w wyniku serwisowania i remontów obiektu, będą przekazywane do utylizacji lub w przypadku urządzeń elektronicznych i anten - do ponownego wykorzystania. Dodać w tym miejscu trzeba, że w toku postępowania odwoławczego w związku z wezwaniem organu z 24 września 2024 r., inwestor uzupełnił materiał dowodowy o określenie zasięgu obszaru oddziaływania projektowanych 2 anten radioliniowych oraz przedstawienie zasięgu obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach nie mniejszych od dopuszczalnych z uwzględnieniem zarówno anten sektorowych jak i anten radioliniowych. Z akt sprawy wynika, że oddziaływanie anten radioliniowych nie wykracza poza teren inwestycji. Nie obejmuje tym samym terenu działek skarżącej, analogicznie jak ma to miejsce w przypadku anten sektorowych. Zatem w analizowanym zakresie trafny jest wniosek, że sporna inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Projektowana inwestycja spełnia wymagania ochrony środowiska zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Pr. bud., co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania anten radioliniowych. Lektura akt sprawy dowodzi również, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jak i uprzednio organ pierwszej instancji sprawdziły zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a konkretnie z § 13 i § 314 rozporządzenia WT (organ pierwszej instancji badał również zgodność inwestycji z § 12 rozporządzenia WT), czemu dały jednoznaczny wyraz w motywach podjętych rozstrzygnięć, co czyni wadliwym zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 5, § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, wieża telekomunikacyjna będzie usytuowana w odległości: - od zachodniej granicy z działką nr ew. [...] - 4m i ok. 7,5m od granicy z działką nr [...], - od południowej granicy z działką drogową nr ew. [...] - 66m, - od wschodniej granicy z działką nr ew. [...] - ok. 24m, - od północnej granicy z działką nr ew. [...] - ok. 50m. Jak wynika z załączonej dokumentacji projektowej obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony zgodnie z wymaganiami cytowanego na wstępie rozważań art 3 pkt 20 Pr. bud. Z ustaleń organów wynika, że mieści się on w całości na działce inwestycyjnej nr [...] oraz na działce nr [...], stanowiącej własność skarżącej z uwagi na regulacje § 13 ust. 3 rozporządzenia WT. Przepis ten stanowi mianowicie, że dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Analiza projektu zagospodarowania terenu, a konkretnie konstrukcji kratowej, parametrów wieży telekomunikacyjnej (łączna wysokość 64,95m n.p.t.), a także jej usytuowania w stosunku do działek sąsiednich dowodzi, że projektowana inwestycja może spowodować ograniczenia w możliwościach inwestycyjnych na działkach sąsiednich stanowiących własność skarżącej nr ew. [...] i [...] w zakresie przesłaniania okien budynków mieszkalnych, które mogą powstać w przyszłości. Z tego też względu, organy prawidłowo przyjęły, że działki nr [...] i [...] z uwagi na usytuowanie stacji w odległości 4m od granicy z nieruchomością skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i na tej podstawie przyznały M. M. zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud. przymiot strony w kontrolowanym obecnie postępowaniu. Dodatkowo z ustaleń organu dokonanych na podstawie projektu zagospodarowania terenu oraz ogólnodostępnego serwisu informacji przestrzennej www.geoportal.gov.pl wynika, że najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajduje się w odległości 40m od projektowanej stacji bazowej, co świadczy o spełnieniu wymagań określonych w § 13 rozporządzenia WT. W kontrolowanej sprawie przedmiotem analizy organów orzekających obu instancji był również § 314 rozporządzenia WT, wedle którego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak już była o tym wyżej mowa z prawidłowych ustaleń organu odwoławczego wynika, że obszary, na których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego znajdują się wyłącznie na terenie działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, na wysokości przekraczającej 56 m n.p.t., a więc w miejscach niedostępnych dla ludności. Na działkach skarżącej nie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Rację ma więc Wojewoda twierdząc, że w rozpatrywanej sprawie istotne jest by projektowana stacja bazowa nie ograniczyła choćby potencjalnych możliwości wykorzystania nieruchomości skarżącej w dotychczasowy sposób jak też nie ograniczyła możliwości zmiany sposobu zagospodarowania działki w przyszłości poprzez wzniesienie na niej nowych obiektów, rozbudowę istniejących względnie zmianę sposobu wykorzystania posiadanej nieruchomości. Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., organ architektoniczno-budowlany nie może - jak błędnie przyjmuje skarżąca - ingerować w merytoryczną zawartość projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi podlega wyłącznie projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowalnego jest bowiem konsekwencją nowelizacji przepisów ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 z późn.zm. - dalej w skrócie "ustawa zmieniająca"). Na mocy art. 1 pkt 15 i pkt 28 ustawy zmieniającej do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 Pr. bud.). Według art. 20 ust. 1 i 2 Pr. bud. do podstawowych obowiązków projektanta należy: opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności; wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez osoby, o których mowa w pkt 1a, opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektu budowlanego, oraz zapewnienie zgodności projektu technicznego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym; sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; określenie obszaru oddziaływania obiektu; uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów; wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań; sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1213); sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem i uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Usytuowanie stacji bazowej, jak trafnie ocenił Wojewoda Łódzki, jest zgodne z wymogami § 9 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1040), który stanowi, że przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych, wolno stojących masztów antenowych i wolno stojących wież antenowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: 1) ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku; 2) bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Mając na uwadze treść zarzutów skargi stanowiących w istocie powielenie zarzutów z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji na podkreślenie zasługuje fakt, że regulacja § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie odsyła do przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a konkretnie do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 331). Celem tych przepisów jest ochrona pracowników przed negatywnymi skutkami pola elektromagnetycznego. Zatem, zawierają one normy adresowane do pracodawcy, a nie do inwestora i innych uczestników postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W rezultacie błędny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z § 9 pkt 2 wspomnianego wyżej rozporządzenia. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany w toku postępowania odwoławczego został pozytywnie zweryfikowany przez organ drugiej instancji pod kątem jego kompletności i spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 3 i 4, art. 34 ust. 3 Pr. bud. oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 z późn.zm.). Część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu w pkt 11 na str. 6 zawiera informacje i dane: o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowalnych i ich otoczenia w zakresie zgodny z przepisami odrębnymi oraz w pkt 14 na str. 8 informację o obszarze oddziaływania obiektu, co czyni wadliwymi zarzuty naruszenia § 14 pkt 5 lit. d i pkt 8 wspomnianego wyżej rozporządzenia. Na gruncie kontrolowanej sprawy, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, nie został również naruszony § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d w/w rozporządzenia. Podsumowując, Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki, o których stanowi art. 35 ust. 1 Pr. bud., w związku z czym organy orzekające nie mogły odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, na podstawie kompletnego i wszechstronnie ocenionego materiału dowodowego. W sprawie nie zostały zatem naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, albowiem tylko tego rodzaju wadliwości mogłyby ewentualnie prowadzić do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego w skardze naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. W obszernych motywach decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. organ jasno i rzeczowo, krok po kroku wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej z powołaniem na konkretne przepisy prawa materialnego, które rzutowały na wydanie poddanego sądowej kontroli rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja podobnie jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zawierają wymagane art. 107 § 1 k.p.a. elementy, w tym powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie, co czyni wadliwymi zarzuty rażącego naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy klarownie ustosunkował się niemalże do wszystkich istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia zarzutów odwołania, powielonych następnie w skardze do tutejszego Sądu. Sam fakt, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z oczekiwaniami skarżącej nie oznacza automatycznie jej wadliwości i konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa do życia (art. 38 Konstytucji RP), naruszenia zakazu eksperymentów naukowych na ludziach bez ich zgody (art. 39 Konstytucji RP) oraz naruszenia prawa każdego obywatela do informacji o stanie i ochronie środowiska (art. 74 ust. 3 Konstytucji RP) nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia w świetle ustalonego na gruncie rozpatrywanej sprawy stanu faktycznego, zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa. Jeśli - zdaniem skarżącej - inwestycja negatywnie oddziałuje na szeroko pojęte środowisko, a dokumenty przedłożone przez inwestora są niewiarygodne, winna ona przedłożyć sporządzoną na własne zlecenie opinię biegłego w tym przedmiocie, czego jednak w toku całego postępowania administracyjnego nie uczyniła. Inicjatywa dowodowa nie spoczywa bowiem tylko na organie. Tymczasem skarżąca ferując w toku postępowania dość ogólnikowe zarzuty będące w istocie polemiką ze stanowiskiem organu orzekającego nie zdołała skutecznie podważyć poczynionych przez organ prawidłowych ustaleń w zakresie oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, które ogranicza się wyłącznie do terenu działki nr [...]. Dodać w tym miejscu trzeba, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę poza zakresem rozważań organów orzekających w aktualnym stanie prawnym pozostaje kwestia ewentualnych immisji pośrednich. W przypadku ewentualnego wystąpienia immisji skarżącej przysługuje powództwo do sądu powszechnego. Z tych względów błędny okazał się także zarzut naruszenia art. 140, 143, art. 144 kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostaje wreszcie fakt, czy przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448) zostały sporządzone przy udziale lekarzy i poprzedzone stosownymi badaniami potwierdzającymi bezpieczeństwo w/w unormowań, skoro są one obok Konstytucji, ustaw i ratyfikowanych umów międzynarodowych źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Uwzględniając poczynione dotychczas rozważania, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewody Łódzkiego odpowiada prawu i brak jest jakichkolwiek podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.